Awans Informacje Forum Dla nauczyciela Dla ucznia Korepetycje Sklep
  [ Zaloguj się ]   [ Załóż konto ]
  Najczęściej szukane
Konspekty
Programy nauczania
Plany rozwoju zawodowego
Scenariusze
Sprawdziany i testy
  Media
Przegląd Prasy
Patronat
Medialny
Po godzinach
  Slowka.pl
Słówka na email
Język angielski
Język niemiecki
Język francuski
Język włoski
Język hiszpański
Język norweski
Język japoński
Język rosyjski
Gramatyka
Rozmówki

Ewa Wiśniewska, 2010-10-26
Morąg

Awans zawodowy, Sprawozdania

Sprawozdanie z realizacji planu rozwoju zawodowego na stopień nauczyciela dyplomowanego

- n +

Ewa Wiśniewska
Nauczyciel mianowany
Placówka Wielofunkcyjna
Dom dla Dzieci i Młodzieży „Promyk” w Morągu



S P R A W O Z D A N I E

z realizacji planu rozwoju zawodowego na stopień nauczyciela dyplomowanego



Termin rozpoczęcia stażu: 1 września 2007r.
Termin zakończenia stażu: 31 maja 2010r.
Okres stażu: 2 lata 9 miesięcy




Wstęp

Staż zawodowy na stopień nauczyciela dyplomowanego rozpoczęłam 1 września 2007 roku, trwał 2 lata i 9 miesięcy, podjęłam go w celu doskonalenia swojego warsztatu pracy i podniesienia jakości pracy placówki. Odbyty przeze mnie staż był również okresem wzbogacania wiedzy i rozwijania umiejętności. Stanowi podsumowanie realizacji celów i zadań w sporządzonym przeze mnie we wrześniu 2007 roku planie rozwoju.
Plan rozwoju zawodowego opracowałam w oparciu o rozporządzenie MEN z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825) i rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 listopada 2007 r. zmieniające rozporządzenie MEN z dnia 1 grudnia 2004r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli oraz zgodnie z planem wychowawczym placówki. Plan ten został przyjęty i zatwierdzony przez Dyrektora Domu dla Dzieci i Młodzieży „PROMYK” w Morągu we wrześniu 2007 roku. W czasie trwania stażu realizowałam założone w planie rozwoju zawodowego cele umożliwiające mi uzyskanie awansu zawodowego.

Sprawozdanie z realizacji zadań określonych na okres stażu i ich efekty przedstawiam w obszarze poszczególnych wymagań na podstawie Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2004r. Nr 260 poz 2593)



§ 8 ust. 2 pkt 1

Uzyskanie pozytywnych efektów w pracy dydaktycznej, wychowawczej lub opiekuńczej na skutek wdrożenia działań mających na celu doskonalenie pracy własnej i podniesienie jakości pracy szkoły



Sierpień i wrzesień 2007r. przeznaczyłam na zapoznanie się z procedurą awansu zawodowego nauczycieli i przeanalizowanie obowiązujących aktów prawnych:
- Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli
- Karta Nauczyciela z dnia 26 stycznia 1982 roku
W późniejszym czasie:
- Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 listopada 2007 r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli

Śledziłam na bieżąco zmiany zachodzące w przepisach dotyczących awansu Ponadto brałam udział w posiedzeniach zespołu wychowawczego, na których dyrektor placówki systematycznie informowała nas o procedurach awansu i zmianach w przepisach oświatowych.
Głównymi zadaniami podczas realizacji planu rozwoju zawodowego były:
- podejmowanie działań mających na celu doskonalenie warsztatu i metod pracy
- wykonywanie zadań wykraczających poza obowiązki służbowe
- samodzielne lub przez udział w różnych formach doskonalenia
pogłębianie wiedzy i umiejętności służących własnemu rozwojowi oraz podniesieniu jakości pracy placówki opiekuńczo-wychowawczej.

Zawód nauczyciela – wychowawcy w placówkach opiekuńczo-wychowawczych jest często uważany za prosty, porównywany z opiekunką do dziecka nie wymagającą specjalnych umiejętności ani wykształcenia. Moim zdaniem jest to bardzo krzywdząca opinia dla nas. Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy jak szczególną profesją jest nasz zawód, jej podmiotem jak
i przedmiotem jest żywy człowiek. Człowiek ten ma często dużo większy bagaż doświadczeń życiowych niż my sami, a do tego ten bagaż najczęściej nie jest pozytywnym bodźcem ich rozwoju. Musimy być bardzo wszechstronni, być na bieżąco z programem wszystkich przedmiotów szkolnych, od szkoły podstawowej, przez gimnazjum, szkołę zawodową po technikum. Jeśli dziecko nie słucha na lekcji, to my musimy wytłumaczyć mu dany temat, a ponadto pracować nad wyrównaniem braków powstałych przez zaniedbania rodziców. Najtrudniejszym jednak jest zdobyć zaufanie dziecka, aby zaspokoić jego potrzebę akceptacji, bezpieczeństwa oraz dać mu namiastkę rodzicielskiej miłości.
Nauczyciel – wychowawca to osoba, która stanowi podstawę kadry pedagogicznej placówki. W swojej pracy nauczyciel stosuje różne formy oddziaływań wychowawczych niezbędnych we wspomaganiu szeroko pojętego rozwoju u podopiecznych placówki opiekuńczo – wychowawczej. Nauczyciel poprzez swoje oddziaływanie na wychowanka, powinien mieć wpływ na jego późniejsze życie. Spośród wielu zadań jakie są stawiane przed personelem pedagogicznym najważniejszymi wydają się:
- profesjonalne, kreatywne, a przede wszystkim indywidualne podejście do dziecka i jego problemów,
- wspomaganie rozwoju u podopiecznego: fizycznego, psychicznego, emocjonalnego
- utrzymywanie więzi emocjonalnych wychowanka z rodziną, bądź ich nawiązywanie i pomoc w ich zacieśnianiu,
- aktywizujące oddziaływanie wychowawcze i terapeutyczne uwzględniające możliwości wychowanka,
- tworzenie odpowiedniej atmosfery sprzyjającej nabywaniu nowych wiadomości i umiejętności, oraz uzupełnianiu braków edukacyjnych
- wyposażenie dzieci i młodzież w umiejętność korzystania z różnorodnych źródeł informacji, a następnie posługiwania się nimi w codziennym życiu,
- pobudzanie ekspresji twórczej i kreatywności sprzyjające poszukiwaniu niekonwencjonalnych rozwiązań,
- rozbudzanie ciekawości poznawczej, kształtowanie postaw nacechowanych asertywnością, tolerancją i empatią
Wszystkie z wymienionych zadań są bardzo ważne i, aby im podołać i uzyskać oczekiwane rezultaty tych oddziaływań, nauczyciel powinien stale pracować nad sobą, nad własnym rozwojem, doskonaleniem warsztatu pracy i podnoszeniem kwalifikacji.
Aby dobrze wykonywać obowiązki wychowawcy i nie popadać w rutynę stale uzupełniałam wiedzę w tym zakresie poprzez samokształcenie, udział w szkoleniach oraz konsultowanie swojej pracy wychowawczej z dyrektorem, pedagogiem i terapeutą w placówce.
Ściśle współpracowałam z personelem psychologicznym i pedagogicznym Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Morągu w sprawach dotyczących: dostosowania wymagań edukacyjnych do możliwości intelektualnych wychowanków, eliminowania niewłaściwych zachowań wychowanków, profilaktyki nałogów, kierowania podopiecznych na badania psychologiczno – pedagogiczne. Współpracowałam także z nauczycielami, pedagogami i psychologiem szkół, do których uczęszczali moi wychowankowie, w celu zapewnienia im powodzenia szkolnego. Starałam się także, aby placówka nie była dla dzieci tylko miejscem przetrwania, ale przede wszystkim miejscem zaspakajania potrzeb w szerokim zakresie:
- budowania więzi z rówieśnikami oraz personelem
- budowania pozytywnych relacji z rodzicami
- wspomagania w rozwoju intelektualnym
- wspomagania w rozwoju psychoruchowym
- wspomagania w rozwoju społecznym
- rozwoju zainteresowań artystycznych
- rozwoju zainteresowań dziennikarskich
Swoją wiedzę i umiejętności podnosiłam szukając rozwiązań w fachowej prasie, na portalach internetowych oraz szkoleniach. Wiele dała mi wymiana doświadczeń z nauczycielami pracującymi w innych placówkach opiekuńczo-wychowawczych.


1. Opis i analiza działań związanych z opracowaniem, koordynowaniem
i realizacją programu Grupy Usamodzielnienia.

W czasie trwania stażu pracowałam z grupą usamodzielnienia dziewcząt. Jest to 12-toosobowa grupa młodzieży w wieku od 14 roku życia. Nadrzędnym celem prowadzenia tej grupy jest przygotowanie ich do samodzielnej przyszłej egzystencji. Młodzież najczęściej wynosi z domu złe wzorce zachowań, obserwując rodziców przez lata nabywają przekonania, że tak wygląda życie i tak należy postępować, jak widzą to w swoim środowisku. Celem mojej pracy jest eliminowanie przyczyn i przejawów utrwalonych zaburzeń zachowania. To nieprawidłowe zachowanie utrudnia dziecku realizację zadań życiowych. Głównym założeniem oddziaływań wychowawczych jest socjalizacja, czyli „powrót do społeczeństwa” z wykształconymi zasadami moralnymi, właściwym systemem wartości i umiejętnością radzenia sobie i znalezienia własnego miejsca w społeczeństwie. Program ten wychodzi naprzeciw potrzebom podopiecznych w zakresie praktycznego zdobywania umiejętności samoobsługowych, poszerzenia ich wiedzy na temat struktur i funkcjonowania państwa oraz przygotowaniu ich do pełnienia właściwych ról społecznych (żona, matka).
Aby jak najlepiej przygotować młodzież do usamodzielnienia korzystamy z pomocy i współpracy z Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie, Gminnymi i Miejskimi Ośrodkami Pomocy Społecznej, Sądami, pedagogami szkolnymi i nauczycielami oraz Urzędem Pracy.
Z każdym z moich podopiecznych sporządzam indywidualny plan pracy, przy współudziale pedagoga, dyrektora, oraz jeśli to możliwe rodziców. Z wychowankami zbliżającymi się do pełnoletniości opracowuję Program Usamodzielnienia, w którym wychowanek musi określić swoje plany na dalsze życie. Jeśli te plany ulegają zmianie, należy na bieżąco modyfikować program i informować PCPR.


W ramach realizacji zadań przygotowania do życia, uczę młodzież:
gospodarności w dysponowaniu budżetem domowym poprzez:
- samodzielne dokonywanie zakupów artykułów spożywczych, z których dziewczęta samodzielnie przygotowują śniadania i kolacje dla całej grupy. Grupa otrzymuję pewną kwotę obliczoną na tydzień, z której musi się rozliczyć fakturami
- planowanie wydatków tak, aby równomiernie rozkładały się w ciągu tygodnia oraz by nie doszło do „głodówki” ostatniego dnia przed rozliczeniem
- samodzielne (w miarę posiadanych środków) dokonywanie zakupów odzieży i obuwia
poprawnego wykonywania wszelkich prac w gospodarstwie domowym poprzez:
- naukę obsługi sprzętu AGD: pralka, mikrofalówka, robot kuchenny, itp.
- odpowiednie przygotowanie brudnej odzieży do prania: segregacja jasne-ciemne, sprawdzenie zawartości kieszeni, sprawdzenie czy można daną odzież prać w pralce automatycznej
- naukę bezpiecznego i higienicznego przygotowania miejsca pracy (np. prace kuchenne, prasowanie)
- nabycie umiejętności gotowania prostych potraw, sporządzania sałatek, pieczenia ciast, estetycznego przygotowania stołu, podawania potraw
- organizowanie imprez domowych (np. urodziny , wigilia)
- naukę dbania o własne rzeczy (prasowanie, układanie w szafie)
- doskonalenie umiejętności utrzymywania czystości w domu: dyżury porządkowe (sprzątanie pomieszczeń: pokoi, łazienek, toalet, świetlicy)
- naukę uprawiania warzyw: sianie , pielenie, zbieranie zbiorów
- naukę robienia przetworów na zimę
kształtuję umiejętności załatwiania spraw urzędowych poprzez:
- naukę prawidłowego wypełniania wniosków (np. o wydanie dowodu osobistego)
- naukę pisania życiorysu, CV, podań np. o mieszkanie
- samodzielne kompletowanie i dostarczanie dokumentów do szkół
współorganizuję spotkania z dyrektorem PCPR w Ostródzie oraz kierownikiem RUP na terenie placówki:
- na spotkaniach dyrektor PCPR przypomina młodzieży obowiązujące przepisy dotyczące usamodzielnienia, mówi o przysługujących formach pomocy, świadczeń i uświadamia wychowanków, w jakich okolicznościach PCPR ma prawo odmówić pomocy na usamodzielnienie
- pracownik Urzędu Pracy przekazuje młodzieży informację dotyczącą rynku pracy na naszym terenie, o zapotrzebowaniu na fachowców, o możliwościach zatrudnienia oraz zachęca wychowanków do podnoszenia kwalifikacji
pracuję indywidualnie z wychowankiem redukując jego braki edukacyjne i motywując do dalszej nauki i podnoszenia kwalifikacji
- zajęcia wyrównawcze i kompensacyjne wspierające wychowanków mających trudności w nauce. Głównym celem tych zajęć jest wyrównywanie braków, powtarzanie i utrwalanie wiadomości w ramach przygotowywania się do zajęć lekcyjnych w szkole oraz odrabiania zadanych prac domowych. Zajęcia te dotyczyły najczęściej takich przedmiotów jak: j. polski, j. angielski, matematyka, chemia, fizyka, geografia

poszukuję rodzin zaprzyjaźnionych
współpracuję z rodziną wychowanka
pomagam w osiąganiu powodzenia szkolnego
uczę gospodarowania czasem wolnym i aktywnego wypoczynku
motywuję dziewczęta do rozwijania swoich pasji
zachęcam do udziału w zajęciach socjoterapeutycznych z pedagogiem oraz terapeutycznych z terapeutą
przybliżam system bankowości
zaznajamiam z pojęciami: podatek i ubezpieczenie
przybliżam podstawowe wiadomości z zakresu praw i obowiązków obywatela
Ponadto uświadamiam młodym ludziom, że muszą brać odpowiedzialność za siebie i innych, a szczególnie za rodzinę, którą zamierzają założyć. Staram się osłabiać konsumpcyjne nastawienie do życia, wyposażyć w umiejętności partnerskiego współdziałania , podniesienia samooceny, nauczyć poszanowania mienia własnego i innych.

Efekty:
• przygotowanie wychowanków do świadomego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie,
• przygotowanie do prowadzenia gospodarstwa domowego
• przygotowanie do racjonalnego gospodarowania pieniędzmi
• przygotowanie do efektywnego wykorzystywania czasu wolnego
• podniesienie poziomu wiedzy na temat rynku pracy i przysługujących świadczeń
• umiejętność załatwiania spraw urzędowych
• zdobycie podstawowych wiadomości na temat struktury państwa, kompetencji instytucji państwowych
• zapewnienie powodzenia szkolnego
• zwiększenie ilości wychowanków kontynuujących naukę po usamodzielnieniu
• przygotowanie wychowanków do świadomego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie,
• podniesienie jakości pracy placówki



2. Opis i analiza działań związanych z opracowaniem, koordynowaniem i realizacją pracy sekcji zainteresowań.

W czasie całego czasu trwania stażu zajmowałam się organizacją
i prowadzeniem sekcji zainteresowań: sekcja tańca i sekcja dziennikarska.
Taniec jest metodą holistycznego, całościowego rozwoju osobowości. Kształci i rozwija takie kompetencje jak: twórczość, działanie, współpraca, ekspresja, komunikacja.
Przedstawienie roli tańca nie jest czymś nowym, jest to przypomnienie, że człowiek może wyrażać swoje uczucia w różnorodny sposób, np. ruchem, gestem, tańcem, pantomimą, dotykiem itp. W ten sposób można wzbogacić słowo, które jest czasem bezradne w przekazywaniu uczuć, nastrojów, sympatii, lęku, radości. Ruch improwizowany czy taniec grupowy to nie tylko świetna zabawa, ale i coś więcej. Taniec jest także metodą integracji grupy, pobudza wyobraźnię, daje upust emocjom.
Terapia tańcem ma na celu, poprzez ćwiczenia odprężające i wyrównawcze, redukcję napięć mięśni i kierowanie świadomości na zablokowane obszary. Zmniejsza to uczucie fizycznej niedyspozycji i wzmacnia chęć życia. Rozwój kontroli nad ciałem zwiększa poczucie wartości. Taniec, rytm ułatwia też interakcje pomiędzy uczestnikami.
U dzieci z trudnościami w uczeniu się, taniec dostarcza stymulacji motorycznej i kinestetycznej pozwalającej na umocnienie wyglądu ciała i zintegrowanie do innych doświadczeń sensorycznych. Aktywność ruchowa sprawia przyjemność i wciąga uczestnika kierując jego uwagę w określonym kierunku, kontrolując impulsywne zachowania. Wzrasta przez to samoakceptacja, która przez powtarzające się niepowodzenia została podważona.
Choreoterapia jest skuteczna metodą leczenia najróżniejszych schorzeń. Taniec chroni przed nadwagą, wpływa korzystnie na przewód pokarmowy, tj. ułatwia pracę jelit. Wysiłek zmusza do głębszego oddychania, czego efektem jest dotlenienie organizmu. Poprzez taniec wzmacniają się mięśnie, układ kostny, poprawia się układ krążenia. Pomaga przezwyciężyć nieśmiałość, zapewnia relaks, przeciwdziała depresji.
W ramach sekcji tańca prowadzę zajęcia sportowe – ćwiczenia rozciągające, wzmacniające, poprawiające postawę, związane z koordynacją ruchu, gracją. Zwracam szczególną uwagę na płynność ruchów, synchronizację, mimikę twarzy, ekspresję, umiejętność poruszania się na scenie. W ramach tej sekcji korzystam także z siłowni, gdzie możemy poprawiać tężyznę fizyczną.
Podczas tych zajęć przygotowuję dzieci i młodzież do występów publicznych na festynach, świętach w obrębie placówki, konkursach i festiwalach. Przez całą działalność sekcji tańca starałam się brać udział w jak największej ilości występów w ramach współpracy z Morąskim Domem Kultury, PCPR w Ostródzie, Szkołą Podstawową w Jurkach, Rotary Club Olsztyn oraz licznymi firmami zaprzyjaźnionymi z naszą placówką.
Starałam się pozyskać sponsorów dla moich zespołów tanecznych: pozyskałam 15 par pomponów, razem z dziewczętami zarabiałyśmy na stroje sprzedając (uprzednio ugotowaną) grochówkę na Majówce Rotariańskiej w Olsztynie. Ponadto nawiązałam współpracę z Mistrzem Tańca – Panią Iwoną Pavlovic, dzięki której dwie z moich podopiecznych mogły, przez okres 2 lat, nieodpłatnie uczestniczyć w zajęciach Oddziału Szkoły Mistrzów Tańca Pavlovic w Morągu, w stylu hip-hop.

W czasie prowadzenia zajęć z sekcją tańca realizowane są różne cele: integracyjny, zdrowotny oraz psychospołeczny (np. dbałość o prawidłową sylwetkę, ładną figurę).
Ważnym celem jaki przyświeca mi w realizacji zajęć tanecznych jest funkcja terapeutyczna oraz społeczno-wychowawcza tych zajęć.
W ramach realizacji tych funkcji dążę u dzieci i młodzieży do:
- budzenia zamiłowania do różnych form aktywności ruchowej,
- kształtowania poczucia rytmu i tempa,
- rozwijanie orientacji w czasie i przestrzeni,
- rozwijanie spostrzegawczości, wyobraźni, pamięci, umiejętności koncentracji uwagi,
- ćwiczenia pamięci krótkotrwałej i długotrwałej;
- rozwijania umiejętności radzenia sobie ze stresem;
- zwiększenia tolerancji dla słuchanych poleceń;
- rozwijania umiejętności przełamywania wstydu, tremy
- podwyższenia samooceny, poczucia własnej wartości
- rozwijanie wiary we własne siły,
- rozbudzanie umiejętności odczuwania zadowolenia z własnej pracy,
- rozwijania cech charakteru takich jak: punktualność, obowiązkowość, sumienność, wytrwałość, odwaga, zdyscyplinowanie, koleżeńskość,
- wyrabiania umiejętności zachowania norm współżycia obowiązujących
w społeczeństwie,
- zachęcania do czynnego wypoczynku.

Podsumowaniem i jednocześnie głównym sprawdzianem osiągniętych przez dzieci umiejętności jest prezentacja dorobku artystycznego na wielu konkursach
i imprezach organizowanych na poziomie lokalnym oraz ogólnopolskim.
Ciągle mobilizuję podopiecznych do aktywnego rozwoju oraz zdobywania wiedzy, udziału w konkursach i festiwalach. Inspiruję ich do pracy na rzecz placówki, szkoły i środowiska lokalnego.


Efekty podjętych działań:
Sekcja tańca może poszczycić się wieloma sukcesami:

- coroczne występy z okazji otwartego Pikniku Rodzinnego organizowanego na terenie placówki
- coroczne występy w Morąskim Domu Kultury z okazji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy
- 2007r. – występ w Elblągu z okazji święta XVI Dywizji Pomorskiej
- 2007r. występ w muszli koncertowej Parku Miejskiego w Morągu z okazji Dożynek Gminnych
- 2007r., 2008r., 2009r. - występ przed kadrą placówki z okazji Dnia Edukacji Narodowej
- 2010r. – występ w MDK z okazji podsumowania konkursu plastycznego organizowanego przez Morąskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania Miasta
- coroczne występy w muszli koncertowej Parku Miejskiego w Morągu z okazji obchodów Dni Majowych
- coroczne występy w muszli koncertowej Parku Miejskiego w Morągu z okazji obchodów Dnia Dziecka
- występy na festynach organizowanych przez SP w Jurkach
- występy na festynach osiedlowych w Morągu
- udział w konfrontacjach Cheerleaderek w Morągu, 2007r. – grupa „Butterfly” – I miejsce,
- udział w konkursie tańca o Puchar Burmistrza Morąga, 2008r. – grupa „Butterfly” – III miejsce; 2010r.- grupa „Małolaty” – wyróżnienie, grupa „Promyczki” - wyróżnienie
- udział w Wojewódzkim Przeglądzie Zespołów i Solistów Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynku, 2009r. – III miejsce, grupa „Promyczki”, 2010r. – III miejsce
- udział w corocznych eliminacjach do finału Ogólnopolskiego Festiwalu Radosnych Serc w Gdańsku w kategorii taniec, organizowanego przez fundację Nowe Pokolenie z Bydgoszczy:
- 2008r. – III miejsce grupa „Butterfly”awans do finału
- 2009r. – III miejsce zajął duet chłopców „BBC” - breakdance, awansując do finału
- 2010r. – II miejsce grupa „Black Girls” i III miejsce grupa „Małolaty” awans do finału
- udział w ścisłym finale Ogólnopolskiego Festiwalu Radosnych Serc w Bydgoszczy:
- 2008r. – III miejsce grupa „Butterfly”(nagroda: aparaty cyfrowe firmy BENQ)
- 2009r. – bez miejsca, chłopcy z BBC wybrali Turniej Piłki Nożnej, który, odbywał się w tym samym czasie i nie wzięli udziału w konkursie
- 2010r. – III miejsce grupa „Black Girls”(nagroda: 11- dniowy wyjazd na warsztaty artystyczne)
- występ w Ostródzie z okazji zakończenia obchodów Dni Rodziny Powiatu Ostródzkiego
- maj 2008r., 2010r. występy w Olsztynie na Majówkach Rotariańskich - lotnisko Dajtki, w 2010r. wywiad z dziewczętami w Radio Olsztyn
- 28 marca 2009r. występ zespołu „Butterfly” w studio telewizyjnym TVN w Warszawie, z okazji wręczenia Orderu Uśmiechu Pani Bożenie Walter
- 04 kwietnia 2009r. występ w placówce przed Michałem Wiśniewskim – liderem zespołu Ich Troje
- współpraca ze Szkołą Mistrzów Tańca Pavlovič w Olsztynie
- nieodpłatne uczęszczanie do Szkoły Tańca Pavlovič dwóch moich wychowanek przez okres 2 lat
- wymiana doświadczeń i fachowych informacji (sportowych, w zakresie tańca),
- zwiększenie znaczenia funkcji wychowawczej metody nagradzania,
- podniesienie jakości pracy placówki,
- podniesienie poziomu własnej wartości u wychowanków
- wypromowanie alternatywnych form spędzania czasu wolnego,
- dostarczenie realnych argumentów motywujących dzieci do udziału w różnych formach zainteresowań,
- wzbogacenie warsztatu pracy wychowawcy
- niwelowanie bariery lęku, nieśmiałości
- umuzykalnienie
- lepsza kondycja fizyczna
- wsparcie całościowego, zrównoważonego rozwoju psychofizycznego


W ramach sekcji dziennikarskiej, wspólnie z wychowankami tworzymy gazetkę domową „Domel”, w której opisujemy najważniejsze wydarzenia z życia placówki. Niektóre z artykułów zamieszamy w internecie na stronie Domu dla Dzieci i Młodzieży „Promyk”. Oprócz artykułów na temat domu, zamieszczamy tam autorskie wiersze wychowanków, dowcipy, ogłoszenia.
Działanie tej sekcji ma na celu:
- rozwijanie umiejętności poprawnego pisania zwięzłych informacji na temat różnych wydarzeń
- rozwijanie umiejętności przeprowadzania wywiadów
- zaspakajanie ciekawości
- rozwijanie umiejętności pisania bez błędów i stylistycznie poprawnie
- wyrównywanie braków edukacyjnych w zakresie języka polskiego
- wzbogacanie zasobu słownictwa
- nabywanie umiejętności autocenzuralnych, wyeliminowanie wulgaryzmów oraz nieadekwatnych zwrotów i słów z używanego języka
- nabycie umiejętności sprawnego posługiwania się komputerem, drukarką oraz programem komputerowym QuarkXPress Passport oraz programami do obróbki zdjęć
- nabycie umiejętności łatwego poruszania się po zasobach internetowych, między innymi: wyszukiwanie żartów, dowcipów, ciekawych czcionek, interesujących zdjęć, przeglądanie prasy, itp.
Wychowankowie bardzo chętnie czytają gazetkę, lubią oglądać się na zdjęciach, śmiać się z dowcipów i czytać o swoich osiągnięciach.

Efekty:
- twórcza praca młodzieży,
- rozbudzanie ciekawości poznawczej uczniów,
- pogłębianie wiedzy na temat programów komputerowych, obsługi sprzętu komputerowego,
- uczenie samodzielności i odpowiedzialności za słowo pisane,
- inspirowanie do wyrażania własnych myśli i przeżyć,
- coraz rzadsze popełnianie błędów stylistycznych i ortograficznych
- eliminacja wulgaryzmów
- dobra znajomość sprzętu komputerowego i jego oprogramowania


3. Uczestniczenie w różnych formach doskonalenia zawodowego w celu podniesienia jakości pracy placówki i doskonalenia pracy własnej

Uczestnicząc w różnych formach doskonalenia zawodowego podnoszę swoje umiejętności oraz jakość pracy placówki:
- „Problemy placówek opiekuńczo-wychowawczych – od dziennych form opieki do opieki całodobowej”, wykładowca: Tamara Uliasz (pedagog), szkolenie zawodowe, 2007r.
- „Praca z dzieckiem trudnym, niedostosowanym społecznie” – trener Polskiego Towarzystwa Psychologicznego – Iwona Jopek, warsztaty, 2008r.
- 30 listopada 2009r. ukończyłam 2-semestralne studia podyplomowe Organizacji Pomocy Społecznej na Uniwersytecie Gdańskim
- Kurs Pierwszej Pomocy – elementarny, PCK, 2009r.
- „Praca z chorym psychicznie-zasady współpracy ośrodków pomocy społecznej z zakładem psychiatrycznej opieki zdrowotnej”, UM Olsztyn; szkolenie zawodowe 2010r.
- 3 semestry Szkoła Mistrzów Tańca Pavlovič – oddział w Morągu, styl tańca hip-hop, rok szk. 2007/2008, I sem. roku szk. 2008/2009 – szkołę opłacałam z własnych funduszy i uczęszczałam do niej by być na bieżąco w trendach jakie panują w muzyce młodzieżowej oraz popularnym w ostatnim czasie stylu tańca hip-hop.
Brałam udział w szkoleniowych posiedzeniach zespołu wychowawczego, w ramach których realizowany jest program wewnętrznego doskonalenia nauczycieli i wychowawców. Uczestniczyłam w szkoleniach o następującej tematyce:
„Patologie społeczne występujące wśród młodzieży”,
„Profilaktyka demoralizacji w pracy opiekuńczo-wychowawczej
w Domu dla Dzieci i Młodzieży „Promyk” w Morągu
„Modelowanie zachowań za pomocą systemu kar i nagród w ramach placówki opiekuńczo-wychowawczej”
„Agresja wśród wychowanków placówki opiekuńczo-wychowawcze j- jak radzić sobie z zachowaniami agresywnymi dziecka”,
„Sposoby uzyskiwania posłuchu u wychowanków – czyli zasady i techniki skutecznej komunikacji”,
„Kształtowanie i rozwijanie zainteresowań wychowanków oraz możliwości realizacji w Domu dla Dzieci i Młodzieży Promyk w Morągu”,
„Metodyka pracy z dzieckiem upośledzonym umysłowo w stopniu lekkim”
Udział w tych posiedzeniach pozwolił mi na poszerzenie wiedzy i umiejętności, a tym samym podniesienie jakości pracy placówki.
Zapoznając się z treścią czasopism ,np. „Problemy opiekuńczo-wychowawcze”, „Oświata i wychowanie” , „Głos Nauczycielski” poszerzałam wiedzę z zakresu pedagogiki i psychologii. Przeglądając zasoby internetowe szukałam ciekawych tematów do pracy z młodzieżą. Korzystałam z publikacji portalu literka.pl, profesor.pl itp., odwiedzałam strony MPiPS, MEN. Podczas prowadzenia zajęć wychowawczych stosowałam metody aktywizujące oraz ciągle poszukiwałam innowacyjnych rozwiązań.

Efekty:
Poszerzenie własnej wiedzy wpłynęło przede wszystkim na:
- sukcesywne wyrównywanie braków edukacyjnych - efektywną pomoc w odrabianiu prac domowych i ustnym przygotowywaniu się do lekcji,
- pogłębienie wiedzy i umiejętności w zakresie metod indywidualnej pracy z wychowankiem oraz grupą
- większe rozumienie problemów współczesnej młodzieży
- rozwinięcie współpracy z rodzinami wychowanków
- rozwinięcie umiejętności tworzenia programów wychowawczych
- podnoszenie umiejętności organizowania czasu wolnego
- posiadanie aktualnej wiedzy pedagogicznej
- minimalizację błędów w pracy zawodowej
- podniesienie skuteczności oddziaływań wychowawczych
- podniesienie poziomu kompetencji zawodowej,
- uzyskanie wysokiego poziomu aktywności zawodowej,
- podniesienie jakości pracy placówki.
- poszerzenie zakresu wiadomości niezbędnej przy wykonywaniu zadań wynikających z profilu działalności placówki,
- wzbogacenie warsztatu i metod pracy pedagogicznej,
- doskonalenie wiedzy własnej - otworzenie się na nowe dziedziny wiedzy.




4. Uczestniczenie w pracach organów placówki związanych z realizacją jej podstawowych funkcji i wynikających z nich zadań.

W ramach uczestniczenia w pracach placówki systematycznie brałam udział w posiedzeniach stałego zespołu ds. okresowej oceny sytuacji dziecka.
W związku z tym ściśle współpracowałam z Sądami, kuratorami, Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie, Miejskimi Ośrodkami Pomocy Społecznej, Gminnymi Ośrodkami Pomocy Społecznej, Policją, szkołami oraz Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną w Morągu. Jestem współautorem karty pobytu dziecka dopasowanej do potrzeb placówki, współpracowałam z rodzicami i opiekunami wychowanków.
Ponieważ środowisko rodzinne w sposób dominujący miało wpływ na rozwój człowieka, zapoznawałam się z sytuacją domową wychowanków-wywiady środowiskowe . Prowadząc rozmowy indywidualne tworzyłam atmosferę pogłębiającą zaufanie rodziców czy opiekunów do wychowawców i odwrotnie, łagodziłam u rodziców napięcia spowodowane trudnościami w kontakcie z dziećmi i ich wychowywaniu. Rozmowy z rodzicami ułatwiły mi zrozumienie stosunku wychowanka do swojej rodziny oraz jego oczekiwań wobec niej i odwrotnie.
Aby zmniejszyć tradycyjny dystans między wychowawcami, dziećmi i rodzicami dbałam o stały kontakt z rodzicami umacniając potrzebę stosowania w miarę zgodnych oddziaływań wychowawczych.
Placówka opiekuńczo-wychowawcza w Morągu ciągle boryka się z trudnościami finansowymi, w związku z tym włączyłam się aktywnie do poszukiwania nowych sponsorów. Pozyskiwałam m.in. artykuły szkolne, środki czystości i higieny osobistej, używaną odzież, maskotki, biżuterię srebrną.
Pełniąc trzykrotnie (podczas urlopu wypoczynkowego Pani Dyrektor) funkcję dyrektora placówki wysyłałam wiele pism do różnych instytucji i firm mogących być potencjalnymi sponsorami. Pozyskałam wiele środków higieny osobistej we współpracy z Fundacją Oriflame Dzieciom.

Efekty:
• osiąganie wspólnego frontu oddziaływań różnych instytucji
• dobra z nimi współpraca
• podniesienie jakości pracy z dzieckiem
• dobra współpraca z większością rodziców,
• podniesienie jakości pracy na rzecz dziecka
• udział w zabezpieczeniu podstawowych potrzeb wychowanków






§ 8 ust. 2 pkt 2

Wykorzystywanie w pracy technologii informacyjnej i komunikacyjnej.




Opis i analiza wykorzystywania w pracy technologii informacyjnej i komunikacyjnej.

1.Wykorzystanie technologii komputerowej w pracy pedagogicznej. Organizacja warsztatu pracy przy użyciu technik komputerowych
Jeszcze przed rozpoczęciem stażu odbyłam kurs „Internet i technologia informacyjna narzędziami wspomagającymi pracę nauczyciela”, który przyczynił się do rozwinięcia moich umiejętności w posługiwaniu się komputerem i wykorzystywaniu go w pracy wychowawczej.
Podczas prowadzenia zajęć wychowawczych często korzystałam z dostępnych programów edukacyjnych, encyklopedii multimedialnych.
Opracowywałam przy użyciu technik komputerowych scenariusze różnych uroczystości, zajęć, gazetkę placówki „DOMEL”, pomoce do organizacji takich imprez jak Dzień Nauczyciela, Andrzejki, Mikołajki, Dzień Niepodległości.

2. Stosowanie i wykorzystanie Internetu w życiu codziennym i w pracy pedagogicznej.

Systematycznie śledziłam publikacje nauczycieli zamieszczane na stronach internetowych, wymieniałam doświadczenia z innymi nauczycielami drogą elektroniczną, kontaktowałam się z organizatorami konkursów drogą mailową.

3. Stosowanie technologii komputerowej w opracowywaniu dokumentacji, narzędzi badawczych i usprawnianiu pracy wychowawczej

W swojej codziennej pracy od dawna posługuję się komputerem. Dość dobrej obsługi komputera nauczyłam się na swoich pierwszych studiach na Politechnice Gdańskiej. Jako uczelnia techniczna wszelkie doświadczenia, badania, obliczenia przeprowadzała na sprzęcie „skomputeryzowanym”.
Komputer w połączeniu z Internetem i specjalistycznym oprogramowaniem jest pomocą dydaktyczną, która aktywizuje dziecko, wzbogaca jego wiedzę ogólną, pobudza aktywność poznawczą, ułatwia zdobywanie wiedzy, uatrakcyjnia zajęcia, ułatwia nabywanie wiadomości i umiejętności dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych i wychowawczych. Praca z komputerem wszechstronnie rozwija dziecko, wycisza osoby nadpobudliwe, uczy skupienia. Biorąc te względy pod uwagę wykorzystywałam go i wykorzystuję podczas niektórych zajęć i w trakcie przygotowywania różnorodnych materiałów do mojej pracy.
Myślę, że skuteczna praca współczesnego nauczyciela, nie jest możliwa bez Internetu. Sieć służyła mi i służy jako narzędzie podnoszenia kwalifikacji, poszerzania wiedzy, jako źródło szukania odpowiedzi na nurtujące pytania.


Realizując zadania wychowawcy, wykorzystuję w swojej pracy technologię informacyjną i komunikacyjną:
• opracowywałam testy do zajęć
• przygotowywałam ankiety ewaluacyjne
• opinie specjalistyczne o wychowanku napisane na prośbę sądu, szkoły i poradni psychologiczno – pedagogicznej,
• indywidualne plany pracy z dzieckiem
• programy usamodzielnienia wychowanka,
• wspólnie z koleżankami dostosowałam kartę pobytu dziecka dla potrzeb placówki
• opracowałam program profilaktyczny „Kiedy dziewczyna dojrzewać zaczyna”
• systematycznie śledziłam publikacje specjalistyczne zamieszczone na stronach internetowych,
• wykonywałam dyplomy, podziękowania, zaproszenia, materiały do plansz poglądowych, materiały na gazetki ścienne,
• przygotowywałam różnorodne ogłoszenia i komunikaty, np. o konkursach, pikniku, turnieju piłki nożnej,
• w trakcie stażu przesyłałem sprawozdania oraz materiały dotyczące mojej pracy, pocztą elektroniczną na adres internetowy placówki „Promyk”,
• pocztą mailową kontaktowałam się też z Gazetą Morąską, PCPR oraz innymi instytucjami, z którymi współpracowałam
• wspólnie z wychowankami tworzę gazetkę placówki DOMEL
• jestem współautorem strony internetowej „Promyka”

W mojej pracy prowadziłam także dokumentację fotograficzną z uczestnictwa podopiecznych w niektórych zajęciach oraz w ważnych wydarzeniach z życia placówki. Systematycznie wykonuję zdjęcia aparatem cyfrowym, które są zamieszczane na stronie internetowej oraz w gazetce Domel. Niektóre kadry poprawiam używając programów do obróbki zdjęć. Do tego celu używałam programu: Microsoft Office Picture Manager.
Podczas prowadzenia sekcji tańca, posiłkowałam się filmami zamieszczanymi w Internecie, z różnych konkursów tańca i festiwali, które pomagały mi w opracowywaniu nowych układów dla zespołów.
Internet wykorzystuję również do przeglądania nowych publikacji, projektów ustaw i rozporządzeń związanych z pomocą społeczną, terapią, oświatą i wychowaniem. Korzystam z portali np. www.profesor.pl, www.terapiadzieci.org, strony Ministerstwa Edukacji Narodowej, Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, Centrum Edukacji Nauczycieli w Olsztynie www.wmodn.olsztyn.pl, www.dzieckoirodzina.pl, www.literka.pl.
Stale współpracuję z informatykiem zatrudnionym w placówce, który wspiera mnie pod kątem technicznym w zadaniach z wykorzystaniem komputera.

Efekty podjętych działań:
- możliwość ciekawszej realizacji pomysłów,
- przejrzystość i uporządkowanie dokumentów,
- wzrost wydajności pracy,
- udoskonalenie i wzbogacenie warsztatu pracy,
- poprawienie sprawności komunikowania się i dostępu do informacji
- podnoszenie jakości pracy placówki,
- efektywniejsza współpraca ze środowiskiem lokalnym i partnerami placówki w procesie opiekuńczym i wychowawczym






§ 8 ust. 2 pkt 3

Umiejętność dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami, w tym przez prowadzenie otwartych zajęć, w szczególności dla nauczycieli stażystów i nauczycieli kontraktowych, prowadzenie zajęć dla nauczycieli w ramach wewnątrzszkolnego doskonalenia zawodowego lub innych zajęć.




1. Opis i analiza działań w zakresie prowadzenia zajęć otwartych oraz dzielenia się wiedzą na szkoleniowych posiedzeniach zespołu wychowawczego.

Prowadzenie zajęć otwartych dla nauczycieli stażystów, kontraktowych i wychowawców zatrudnionych na Kodeks Pracy oraz szkoleń kadry na posiedzeniach zespołów wychowawczych.
Prowadziłam następujące zajęcia otwarte:
• „Ozdoby i stroiki świąteczne” – zajęcia plastyczno-techniczne 2008r.
• „Efektywne odrabianie prac domowych” – zajęcia pokazowe 2009r.
• „Ruch i muzyka – to radość i relaks, a przy okazji dobra forma wspomagania rozwoju fizycznego” 2010r.
W ramach dzielenia się wiedzą prowadziłam posiedzenia szkoleniowe o następującej problematyce:
• „Wpływ zajęć tanecznych na rozwój psychospołeczny dzieci”,
• „Jak skutecznie pracować z grupą”,
• „Rozwijanie umiejętności w zakresie nauki własnej”.

Współpracowałam z innymi wychowawcami przygotowując uroczystości w placówce:
▪ Dzień Edukacji Narodowej,
▪ spotkanie wigilijne,
▪ wieczór wróżb andrzejkowych,
▪ Piknik Rodzinny
▪ Turniej Piłki Nożnej
▪ Mikołajki

W mojej pracy ważną sprawą jest współpraca i wymiana doświadczeń z kolegami i koleżankami na temat podopiecznych. Zawsze przejmując zmianę omawiam postępy w nauce, zachowaniu i rozwoju dzieci oraz pytam o punkt widzenia wychowawcy dotyczący problematycznego zachowania dziecka.

Efekty podjętych działań:
- przekazanie dotychczas zdobytej wiedzy i umiejętności innym,
- rozwinięcie wiedzy zawodowej,
- efektywniejsze rozwiązywanie sytuacji problemowych
- poszerzanie własnej wiedzy pedagogicznej i wychowawczej
- doskonalenie metod pracy z grupą,
- nabycie nowych doświadczeń związanych z przygotowaniem i prowadzeniem zajęć dla wychowawców,
- doskonalenie komunikacji interpersonalnych,
- podnoszenie jakości pracy placówki,
- doskonalenie umiejętności dzielenia się wiedzą.
2. Opis i analiza działań w zakresie Pracy Stałego Zespołu d.s. Okresowej Oceny Sytuacji Dziecka.

Przez cały okres stażu uczestniczyłam w pracach Stałego Zespołu
d.s. Okresowej Oceny Sytuacji Dziecka dotyczących wychowanków z mojej grupy. Zespół zbierał się w celu udzielenia pomocy wychowankom sprawiającym szczególne trudności wychowawcze oraz podejmowania decyzji dotyczących optymalnego postępowania odnośnie tych dzieci.
W czasie posiedzeń Stałego Zespołu d.s. Okresowej Oceny Sytuacji Dziecka relacjonowałam przebieg realizacji indywidualnego planu pracy z dzieckiem, wymieniałam się spostrzeżeniami, wiedzą i pomysłami w zakresie rozwiązania problemów wychowawczych, z kadrą pedagogiczną w składzie: dyrektor placówki, pedagog, kurator sądowy, pracownik socjalny, terapeuta.

Efekty podjętych działań:

- aktualne i celowe oddziaływania wychowawcze,
- wzbogacenie warsztatu i metod pracy pedagogicznej,
- zwiększenie umiejętności weryfikowania metod pracy,
- umiejętność rozwiązywania trudnych sytuacji wychowawczych,
- zwiększenie skuteczności środków wychowawczych,
- umiejętność znalezienia kompromisu w rozbieżnych ocenach.


3. Opis i analiza działań w zakresie Współpracy z Zespołem Orzekającym Poradni Pedagogiczno-Psychologicznej w Morągu.

Podczas pracy wychowawczej analizowałam poziom rozwoju oraz możliwości edukacyjne i społeczne swoich podopiecznych.
Współpracuję z Zespołem Orzekającym Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Morągu. Kwestie problemowe wynikające najczęściej z zaburzeń rozwojowych wychowanka rozstrzygałam wspólnie z personelem psychologicznym i pedagogicznym poradni. Na bieżąco informowałam personel poradni o sytuacji rodzinnej wychowanków, ich trudnościach w opanowaniu materiału szkolnego, o zaburzeniach psychicznych oraz różnych innych problemach. Razem z opiekunem prawnym mojej podopiecznej zostałyśmy zaproszone na posiedzenie Komisji Orzekającej w/w poradni w celu przedstawienie naszego stanowiska, celem wydania właściwej opinii dla wychowanki. Zwracałam się także do Dyrektora poradni z prośbą o konsultacje lub wydanie opinii celem udzielenia właściwej pomocy dla wychowanków. W ramach tej współpracy wspólnie decydujemy komu udzielić pomocy pedagogicznej, psychologicznej oraz pomocy wyrównawczej.


Efekty podjętych działań:
- precyzyjne i adekwatne opiniowanie,
- rozwinięcie wiedzy z zakresu diagnozy pedagogicznej, psychologicznej,
- udoskonalenie metod działań diagnostycznych,
- umiejętność rozwiązywania trudnych sytuacji edukacyjnych u wychowanków,
- zwiększenie skuteczności nauczania,
- doskonalenie umiejętności dzielenia się wiedzą,
- podniesiona jakość pracy placówki.





§ 8 ust. 2 pkt 4a

Opracowanie i wdrożenie programu działań edukacyjnych, wychowawczych, opiekuńczych lub innych związanych odpowiednio
z oświatą, pomocą społeczną lub postępowaniem w sprawach nieletnich.




1. Opis i analiza działań w zakresie opracowania i wdrożenia autorskiego programu zajęć profilaktycznych dla grupy usamodzielnienia dziewcząt „Kiedy dziewczyna dojrzewać zaczyna”

W związku z utworzeniem w naszej placówce grupy usamodzielnienia dziewcząt zrodził się pomysł na program przeznaczony wyłącznie dla nich. Są to dziewczęta z rodzin patologicznych. Młodzież ta była wychowywana patrząc na życie swoich rodziców, w związku z czym, dziewczęta te w większości mają utrwalone pewne wzorce zachowań, które często są niezgodne z przyjętymi normami.
Dzieci te mają zaburzenia emocjonalne, nie radzą sobie z uczuciami, nie wiedzą na ile mogą sobie pozwolić w niedwuznacznych sytuacjach, często nie akceptują siebie i swojej rodziny, nie wiedzą jakie zajmują w niej miejsce, mają niską samoocenę.
Aby pomóc dziewczętom w odnalezieniu swojego miejsca w rodzinie, grupie rówieśniczej, społeczeństwie i pomóc w zaakceptowaniu im swojej osoby oraz zmian zachodzących w ich ciałach i psychice podczas dojrzewania utworzyłam program, który miał ułatwić im odnalezienie się w świecie.
Program był przeznaczony dla dziewcząt w wieku 13 – 18 lat.
Główne cele:
Poznanie zagadnień związanych z rozwojem fizycznym, psychicznym i społecznym człowieka
Poznanie dróg rozwoju emocjonalnego i uczuciowego
Poznanie funkcji i organizacji życia rodzinnego
Poznanie praw rządzących ludzką płodnością
Kształcenie przekonania o konieczności kierowania własnym rozwojem
Wyzwolenie potrzeb wyższych jako warunek samorozwoju
Osiągnięcie emocjonalnej dojrzałości i przyjęcie takiej postawy, która umożliwi im życie w rodzinie pełnej spokoju i miłości
Działania:
- modelowanie i promowanie u podopiecznych postawy samoakceptacji i pozytywnej samooceny poprzez pogłębianie samoświadomości i budowanie obrazu własnej osoby
- ukazywanie w sposób zrozumiały procesów zachodzących w ciałach i psychice wychowanek w okresie dojrzewania
- pomoc w akceptacji tych zmian jako naturalnego procesu dorastania
- uświadamianie, jakie są kryteria dojrzałości biologicznej, psychicznej i społecznej
- ukazywanie sposobów radzenia sobie z trudnościami okresu dojrzewania
- kształtowanie umiejętności nadawania jednoznacznych komunikatów słownych i bezsłownych
- kształtowanie umiejętności rozróżniania sytuacji, w których działa presja otoczenia
- uświadamianie wychowankom roli rodziny w życiu człowieka
- wzmacnianie więzi z rodziną
- pomoc w zrozumieniu własnego miejsca w rodzinie
- rozbudzanie dociekliwości dziecka: kim jestem? kim byli moi przodkowie?
- wzbogacanie słownictwa o terminy związane z rodziną i pokrewieństwem
- uzmysławianie dziewczętom, że już jako małe dzieci „pobierają nauki” domowego ciepła, gestów czułości, miłości
- nałożenie większej pracy, wysiłku dla tych, które nie miały dobrych wzorców w domu rodzinnym
- kształtowanie prawidłowych nawyków higienicznych
- uświadamianie wychowankom konieczności samodzielnego dbania o siebie
- ukazywanie potrzeby prowadzenia zdrowego trybu życia
- zapoznanie ze zjawiskami zachodzącymi w organizmie kobiety w czasie cyklu owulacyjnego
- ukazanie cykliczności płodności, uświadomienie młodzieży, że możliwe jest rozpoznanie okresów płodności i niepłodności w cyklu
- ukazanie różnych metod antykoncepcji (działanie, skuteczność i skutki uboczne środków antykoncepcyjnych)
- zapoznanie z chorobami przenoszonymi drogą płciową – jak uniknąć zarażenia?
- nauka rozwiązywania konfliktów poprzez umiejętne postępowanie
- pomoc w nawiązywaniu prawidłowych relacji z rodzicami

Metody i techniki pracy:
- Praca w małych grupach
- Drama – symulacja ról
- Technika pracy w parach
- Pogadanka
- Wykład
- Dyskusja
- Metoda „burzy mózgów”
- Technika zdań niedokończonych
- Metoda sytuacyjna

Przeprowadzone tematy spotkań:
Dojrzewanie – co się ze mną dzieje?
Czas przemian. Autoportret.
Higiena okresu dojrzewania
Mój dom – moja rodzina. Rola rodziny w życiu człowieka.
Dom moich marzeń. Drzewo genealogiczne – kim byli moi przodkowie.
Rozwiązywanie konfliktów
Jak pokonać presję seksualną?
Antykoncepcja.

Efekty:
- zwiększenie samoakceptacji
- zrozumienie zachodzących zmian fizycznych oraz psychicznych
- wzbogacenie terminologii dotyczącej rodziny, nazewnictwa części ciała, nazywania emocji
- wzbogacenie wiedzy na temat higieny osobistej
- uświadomienie, że ciąża może być wydarzeniem planowanym i oczekiwanym
- nabycie wiedzy jak skutecznie mówić NIE
- wzbogacenie wiedzy i umiejętności w ramach pokojowego rozwiązywania konfliktów


2. Opis i analiza działań związanych z opracowaniem i realizacją programu Współpracy z Rodziną.
Rodzinę określa się często jako grupę społeczną o charakterze otwartym, złożoną z osób, które łączy stosunek małżeński i rodzicielski oraz silna więź emocjonalna. Rodzina będąca małą grupą społeczną zachowuje swe niepowtarzalne odbicie i stanowi źródło wychowania. Jest podstawą formy opieki nad dzieckiem, ponieważ stanowi pierwszy i naturalny podmiot wychowania. Wychowanie w rodzinie zawiera się w całokształcie oddziaływań rodziny podejmowanych świadomie i celowo, przebiegający w sposób samorzutny i niezamierzony. Prowadzi ono do trwałych zmian osobowości jednostki.
Rodzina jako środowisko wychowania i jako ważna instytucja w systemie wychowania spełnia następujące role:
- opiekuńczą, wyrażającą troskę o zabezpieczenie bytu materialnego, o zdrowie rodziny
- emocjonalną polegającą na zaspokojeniu potrzeb bliskich, serdecznych kontaktów, które umożliwiają współżycie społeczne, sprzyjają kształtowaniu cech charakteru i umiejętności współżycia
- kształcącą, polegającą na rozwijaniu zainteresowań poznawczych, kształtowaniu umiejętności i nawyków pracy
- aktywizacji twórczej, polegającej na rozbudowywaniu zainteresowań, pobudzaniu do samokształcenia i samodoskonalenia się
Wymienione funkcje rodziny stanowią istotną podstawę jej egzystencji. Spełnione należycie, podnoszą jej rangę jako naturalnej grupy społecznej , zdolnej zaspokoić najpilniejsze potrzeby swych członków.

Rodzice naszych wychowanków nie potrafią właściwie wywiązywać się ze swoich ról, nie zaspakajają potrzeb własnych dzieci. Od właściwie zorganizowanej współpracy obu środowisk wychowawczych: domu dziecka i rodziny, uzależniony jest rozwój dziecka.
W związku z tym, razem z koleżanką, opracowałyśmy program współpracy z rodzinami „Rodzina jest najważniejsza”.
Działania podejmowane w ramach tego programu polegają na wszechstronnej pomocy dziecku i rodzinie w przezwyciężaniu ich problemów, wspieraniu rodziców w pełnieniu funkcji wychowawczych. Program zakłada podjęcie jak najszybszej współpracy z rodzinami, najlepiej zaraz po umieszczeniu dziecka w placówce, ponieważ wtedy istnieje największa szansa, że rodzina będzie w stanie zmienić to, co stało się przyczyną odebrania jej dziecka.
Dobra współpraca wychowawców z rodzicami dzieci umacnia więzi rodzinne, pomaga jednolicie oddziaływać na wychowanka, wspomaga i przyspiesza powrót dziecka na łono rodziny. Adresatami programu są: rodzice, wychowankowie i wychowawcy placówki.
Celem głównym jest przeciwdziałanie skutkom patologii wychowania dzieci (w rodzinie, w domu dziecka, w szkole), zmniejszenie izolacji dzieci, tworzenie odpowiednich warunków do powrotu dziecka do rodziny.
Do osiągnięcia celu dążono poprzez następujące działania:
• indywidualne formy współpracy z rodzinami
• stopniowe eliminowanie dysfunkcjonalności rodzin
• wspieranie i umacnianie naturalnych więzi rodzinnych i uczenie pozytywnego oddziaływania wychowawczego
• oddziaływanie na sferę emocjonalno – motywacyjną; kształtowanie zainteresowania rodziców problematyką opieki i wychowania ich dzieci, a także pozytywnych nastawień emocjonalnych; mobilizowanie do częstszych odwiedzin u dzieci
• współuczestniczenie rodziców w rozwiązywaniu pojawiających się problemów opiekuńczo-wychowawczych związanych z nauką lub zachowaniem ich dziecka
• uczenie rodziców respektowania określonych zasad postępowania wobec dziecka, czasami nawet przy udziale instytucji współpracujących z placówką: GOPS, MOPS, PCPR, RODK, Sądy Rodzinne
• udzielenie rodzicom pomocy w rozwiązywaniu ich problemów osobistych, rodzinnych, socjalnych (kontakt indywidualny i grupowy)
• mobilizowanie rodziców do systematycznego odwiedzania dzieci. Dom dziecka powinien być stroną inspirującą i wspomagającą proces wychowania . Dlatego kontakty rodziny z placówką nie powinny być okazjonalne, rodzice muszą ciągle i w sposób aktywny uczestniczyć w wychowaniu dziecka, w rozwoju jego osobowości – to oni powinni mieć decydujący głos.
• uświadamianie dzieciom konieczności współpracy z własną rodziną
• integrację działań
• poznanie środowiska rodzinnego poprzez wizyty w domach rodzinnych
• motywowanie i wspieranie rodziców do podejmowania terapii odwykowej
• podejmowanie działalności informacyjno-doradczej różnego rodzaju, np.: pomoc w sformułowaniu podania, wniosku do Sądu

Działania odbywały się w trzech sferach:
1. Praca z wychowankami.
Cel:
- odbudowa więzi rodzinnych
- ponoszenie poczucia własnej wartości
- wspomaganie rozwoju emocjonalnego i społecznego dzieci i młodzieży
- przygotowanie emocjonalne dzieci do powrotu do domu rodzinnego,
- przygotowanie dzieci do samodzielnego życia

Podjęte działania:
- zajęcia socjoterapeutyczne
a) nauka radzenia sobie ze stresem, nauka technik relaksacyjnych, modyfikacja zachowań agresywnych
b) umiejętność skutecznego i satysfakcjonującego porozumiewania się z ludźmi, rozwijanie umiejętności interpersonalnych, znajomość różnych strategii rozwiązywania konfliktów
c) jak chronić się przed przemocą
d) wiadomości na temat środków uzależniających
- zajęcia terapeutyczne: terapia zajęciowa dla młodzieży (zaj. plastyczne, taneczne, muzyczne, aktorskie)
- warsztaty zawodoznawcze dla grupy usamodzielnienia

2. Praca z rodzinami

Cel:
- wspieranie rodzin utrzymujących kontakty z dziećmi, umacnianie więzi rodzinnych
- budzenie zaufania rodzin do placówki
- zmniejszenie lęku i bezradności rodziców wobec problemów i niepowodzeń
- zwiększenie odpowiedzialności rodziców za własne dziecko
- stworzenie warunków umożliwiających wychowankom powrót do domu rodzinnego
- podnoszenie wiedzy i umiejętności wychowawczych rodziców
- udział dyrektora i wychowawców w przyjęciu wychowanka do placówki (spotkania grupowe)
- wyjazdy dzieci do domów rodzinnych
- uczestnictwo rodziców w spotkaniach z dziećmi na terenie placówki w ważnych dla dzieci momentach życiowych (urodziny, komunia, święta, itp.)

Podjęte działania:
- przeprowadzanie wywiadów środowiskowych
- pedagogizacja rodziców – szkolenie w Akademii dla Rodziców
- poradnictwo indywidualne dla rodziców - udzielanie pomocy w rozwiązywaniu problemów osobistych, socjalnych i wychowawczych
- punkt informacyjny dla rodziców – gdzie szukać pomocy: MOPS, MOKA, grupa AA
- pomoc w znalezieniu pracy, otrzymania zasiłku
- odwiedziny w domach rodzinnych podczas długich urlopowań dzieci
- informowanie rodziców o postępach dzieci w nauce, o ich zdrowiu
- udział rodziców w ważnych dla dziecka wydarzeniach życiowych (komunia, urodziny, imieniny, rozpoczęcie i zakończenie roku szkolnego, pikniki rodzinne)
- współpraca z sądami dotycząca urlopowania dzieci : udział w rozprawach sądowych, posiedzenia zespołu ds. zasadności pobytu wychowanka
- współpraca z gminnymi i miejskimi ośrodkami pomocy społecznej na rzecz godnego pobytu wychowanka w domu rodzinnym
- działania na rzecz pozyskania innej formy opieki zastępczej
- pozyskiwanie rodzin zaprzyjaźnionych

3. Współpraca z wychowawcami

Cel:
- wprowadzenie nowych elementów systemowych pomocy dziecku i rodzinie
- optymalne wykorzystanie umiejętności wychowawczych w pracy z dzieckiem i rodziną

Podjęte działania:
- szkoleniowe zebrania kadry pedagogicznej
- wdrażanie nowych elementów systemowych pomocy dziecku i rodzinie – adaptacja pomieszczeń w celu stworzenia 3 aneksów kuchennych na terenie placówki
- współpraca wychowawców i pedagoga z instytucjami wspierającymi rodzinę (OPS, Pełnomocnik Burmistrza ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, CPR, OAO, kuratorzy sądowi, sądy)

Zasadnicze metody i formy współpracy z rodzinami:

1. Metoda indywidualnych przypadków
• komunikacja werbalna
• konsultacje pedagogiczne
• rozmowy o charakterze terapeutycznym
• wizyty domowe
• kontakty telefoniczne i korespondencyjne

2. Praca grupowa
• prelekcje na określony temat
• spotkania – pogadanki w szerszym gronie
• pedagogizacja poprzez odczyty tematyczne

3. organizacja społeczności lokalnej (współpraca z lokalnymi instytucjami wspierającymi)
• ścisła współpraca z PCPR, GOPS, MOPS, Sądami Rodzinnymi i Nieletnich

Podstawowe zasady współpracy z rodzinami:

1. Zasada pozytywnej motywacji.

Nieodzownym warunkiem skutecznego współdziałania kadry pedagogicznej i rodziców jest całkowicie dobrowolny w nim udział. Chodzi zwłaszcza o to, aby wszyscy byli świadomi celów współpracy, jak również korzyści z nią związanych.

2. Zasada jedności oddziaływań.

Zasada ta przypomina przede wszystkim o konieczności realizowania przez placówkę i rodzinę zgodnych celów pracy wychowawczej. Oprócz zgodności celów zasada ta wymaga uzgadniania metod i form ich realizacji. Chodzi przede wszystkim o to, aby zastosowane metody i formy oddziaływań umożliwiły rodzicom pogłębianie więzi emocjonalnych z dziećmi, a także usprawniały funkcjonowanie społeczne.

3. Zasada partnerstwa.

Chodzi o wytworzenie atmosfery wspólnoty, której członkowie mają w miarę jednakowy udział w podejmowaniu decyzji dotyczących dzieci i razem ponoszą odpowiedzialność za wprowadzanie ich w życie. Podejmowane decyzje powinny mieć charakter wspólnie wynegocjowanego kompromisu.

4. Zasada wielostronnego przepływu informacji.

Zasada ta zakłada konieczność uruchomienia różnych kanałów porozumiewania między pracownikami placówki i rodzicami. Przede wszystkim sugeruje dwu- i wielokierunkową wymianę opinii zarówno między wychowawcami i rodzicami, jak i samymi wychowawcami, i samymi rodzicami. Wymiana taka odzwierciedla nie tylko indywidualny punkt widzenia w danej sprawie, lecz również stanowisko reprezentowane przez wychowawców czy rodziców.

5. Zasada aktywnej i systematycznej współpracy.

Zasada uwydatnia potrzebę czynnego udziału i stałego zaangażowania się w wykonywanie zadań inicjowanych i organizowanych przez placówkę.

Nie mniej ważne od wymienionych zasad jest zachowanie odpowiednich proporcji między podejmowanymi działaniami usprawniającymi funkcjonowanie rodziny a poszanowaniem indywidualności i godności każdego z uczestników tych działań a także elastyczne i twórcze zastosowanie różnych form współpracy z rodziną w codziennej praktyce pedagogicznej.

Efekty:
- dzięki stosowanym zasadom i metodom pracy z rodziną mamy na koncie placówki rodziny zaprzyjaźnione,
- bardzo dobry kontakt z większością rodziców,
- znacząca większość młodzieży z mojej grupy spędza dni wolne od nauki (święta, wakacje, ferie) w domach rodzinnych, za zgodą Sądu
- dwoje moich podopiecznych znalazło miłość i ciepło domowego ogniska w rodzinie adopcyjnej
- jedna z naszych wychowanek, razem ze swoim dzieckiem odnalazła pomoc, wsparcie i miłość w rodzinie zastępczej
- dzieci, które wróciły na łono rodziny własnej: 2008r. 2-je dzieci; 2009r. – 4-ro dzieci
- dzieci, które trafiły do rodzin zastępczych: 2008r. 4-ro dzieci; 2009r. 2-je dzieci; 2010r. jedno dziecko
- dzieci, które trafiły do rodzin adopcyjnych: 2010r. 2-je dzieci
- ujednolicenie oddziaływań wychowawczych (wychowawca, pedagog, kurator + rodzice)
- podjęcie przez niektórych rodziców terapii uzależnień
- zaufanie rodziców do pracowników placówki
- podniesienie poziomu wiedzy rodziców na temat wychowania i opieki nad dziećmi
- podniesienia poczucia własnej wartości rodziców




§ 8 ust. 2 pkt 4c

Poszerzenie zakresu działań szkoły, w szczególności dotyczących zadań dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych.





1. Opis i analiza działań związanych z opracowaniem i realizacją programu Grupy Wsparcia Dziennego

W początkowym okresie mojej pracy przez 4 lata prowadziłam Grupę Wsparcia Dziennego. Była to praca z dziećmi z rodzin zagrożonych wykluczeniem społecznym, dzięki której dzieci nie musiały być umieszczane w placówkach całodobowych. Rodzina bowiem, jest najlepszym miejscem ich rozwoju. Niestety z przyczyn finansowych nasza placówka nie była w stanie dalej prowadzić tego typu działań.
Od 2008 roku placówkę prowadzi Morąskie Stowarzyszenie Wspierania Rodzin, w którym pełnię funkcję wiceprezesa. Jestem współautorem projektu Grupa Wsparcia Dziennego, dzięki któremu otrzymaliśmy pieniądze na jej reaktywację i tym samym poszerzenie zakresu działań placówki. Ponadto opracowałam program pracy w tej grupie i byłam jednym z dwóch nauczycieli, którzy ją prowadzili.
Uczestnikami działań były dzieci i ich rodziny zagrożone wykluczeniem społecznym, dotknięte ubóstwem materialnym, żyjące w niekorzystnych warunkach ekonomicznych, znajdujące się w szczególnie trudnej sytuacji.

Celem głównym projektu jest rozwój środowiskowych form pomocy dziecku i rodzinie skierowany do 10 rodzin z Miasta i Gminy Morąg.
Cel ten realizowano poprzez następujące działania:
- wyrównywanie braków edukacyjnych
- umożliwienie dzieciom uczestniczenia w zajęciach pozaszkolnych (sekcja plastyczna, muzyczna, taneczna, sportowa)
- wzmacnianie poczucia własnej wartości
- rozwój zainteresowań i uzdolnień dzieci
- zajęcia socjoterapeutyczne z pedagogiem placówki
- zajęcia terapeutyczne z terapeutą
- ścisła współpraca z rodzinami
- podnoszenie umiejętności wychowawczych u rodziców
- podnoszenie jakości istniejących relacji wewnątrzrodzinnych
- zapewnienie dzieciom podstawowej opieki socjalnej, w tym posiłków, pomocy w postaci odzieży, przyborów i pomocy szkolnych, a także zaopatrzenie w środki higieny osobistej
- wywiady środowiskowe w domach rodzinnych
- wyjazdy integracyjno - edukacyjne

Przeprowadzona diagnoza środowiska lokalnego w sposób jednoznaczny wskazała, iż istotne jest włączenie się lokalnych instytucji i organizacji w budowanie systemu pomocy rodzinom niewydolnym wychowawczo. Kluczowa jest tu działalność profilaktyczna, której zadaniem jest podejmowanie działań zapobiegających umieszczeniu dzieci poza rodziną. Odpowiedzią na istniejącą potrzebę jest promowanie różnych form wsparcia w działaniach opiekuńczo-wychowawczych, w tym prowadzenie grupy wsparcia dziennego. Diagnoza przeprowadzona przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Morągu oraz Szkołę Podstawową Nr 2, pokazała że jest bardzo duże zapotrzebowanie na prowadzenie dziennych form wsparcia dla dzieci. Stykają się one bowiem z niepowodzeniami szkolnymi, niskim poczuciem własnej wartości, brakiem zainteresowań. Dodatkowo towarzyszą temu problemy rodzinne, tj. uzależnienia, złe warunki materialne, brak wydolności wychowawczej rodziców. W celu zapobiegania umieszczeniu dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej istotne jest podejmowanie działań prewencyjnych z rodziną.
W ramach realizacji projektu podjęłam współpracę ze szkołami, mającą na celu ustalenie przyczyn trudności w nauce, trudności wychowawczych i zaplanowanie działań mających zapewnić dzieciom powodzenie edukacyjne i wzrost poczucia własnej wartości.
Dzieci miały zapewnioną opiekę dydaktyczną w postaci codziennej pomocy w nauce, a także możliwości rozwoju poprzez udział w sekcjach: sportowej, plastycznej, tanecznej i wokalnej .
Dążąc do zakładanego celu ściśle współpracowałam z rodzinami dzieci. Rodzice podpisali kontrakty, w których zostali zobowiązani do osobistego, codziennego odbioru dzieci z placówki oraz do udziału w zajęciach Akademii dla Rodziców, gdzie mogli podnieść swoje umiejętności wychowawcze i opiekuńcze. Udział w tych zajęciach miał na celu budowanie pozytywnych relacji wewnątrzrodzinnych oraz przekazanie rodzicom właściwych wzorów rodzinnych, wzbudzenie u rodziców świadomości na temat ich roli w życiu dziecka.
Rodzice brali wspólnie z dziećmi aktywny udział w realizacji takich przedsięwzięć jak spotkania z okazji Świąt (kolacja Wigilijna, Mikołajki), a także w organizacji urodzin dziecka, wieczoru poezji w grupie, omówieniu ocen semestralnych, itp. Rodzice brali udział w spotkaniach z opiekunami i pracownikiem socjalnym placówki, które posłuży zarówno określeniu potrzeb dzieci i rodzin, jak i uświadomieniu im, jak ważne dla nich samych są dobre relacje z dzieckiem, właściwa opieka nad nim i prawidłowo ukształtowane więzi rodzinne.


Efekty:
- umożliwienie dzieciom objętym wsparciem uczestnictwa w zajęciach pozaszkolnych, ukazanie atrakcyjnych form spędzania czasu wolnego
- utrwalenie, pogłębienie i rozszerzenie zdobytych na lekcjach wiadomości, umiejętności i nawyków oraz kształtowanych w szkole wartości wychowawczych
- spłycenie braków edukacyjnych
- zapewnienie powodzenia szkolnego – wszystkie dzieci otrzymywały promocje do następnych klas
- wykrycie i kształtowanie ich uzdolnień;
- rozbudzenie u dzieci kierunkowych zainteresowań i pasji do sportu, tańca, śpiewu, rysunku
- wzmocnienie poczucia własnej wartości;
- wyrobienie umiejętności współżycia i współpracy w zespole;
- zdobycie przez rodziców umiejętności opiekuńczych i wychowawczych
- wzrost umiejętności edukacyjnych i społecznych.
- zmniejszenie zagrożenia ingerencji sądu w prawa rodzicielskie.



2. Opis i analiza uczestnictwa w wydarzeniach kulturalnych w środowisku lokalnym, wojewódzkim i ogólnopolskim.

Podejmowałam działania mające na celu wzbogacanie osobowości wychowanków poprzez uczestnictwo w wydarzeniach kulturalnych :
• udział w eliminacjach do finału Ogólnopolskiego Festiwalu Radosnych Serc w Gdańsku – 3-krotnie
• udział w finałach Ogólnopolskich Festiwali Radosnych Serc w Bydgoszczy – 2-krotnie
• udział w Wojewódzkim Przeglądzie Solistów i Zespołów Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynku
• udział w prezentacjach tanecznych z okazji obchodów międzynarodowego Dnia Dziecka,
• udział w prezentacjach tanecznych z okazji ogólnopolskich Dni Rodziny
• udział w prezentacjach tanecznych z okazji Świąt Majowych,
•udział w prezentacjach tanecznych z okazji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy
•udział w prezentacjach tanecznych z okazji obchodów Dożynek Gminnych
• udział w prezentacjach tanecznych z okazji Festynów Rodzinnych,
• udział w prezentacjach tanecznych podczas wręczania nagród na Turnieju Piłki Nożnej Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych;
• udział w prezentacjach tanecznych z okazji rozstrzygnięcia konkursu plastycznego organizowanego przez Przedsiębiorstwo Oczyszczania Miasta

Występy wychowanków na różnego rodzaju imprezach kulturalnych dają im możliwość zaprezentowania swojego dorobku w środowisku, poczucia sukcesu, dowartościowania. Jest to fantastyczne narzędzie kształtujące wytrwałość w dążeniu do celu. Dzięki temu istnieje możliwość wymiany doświadczeń i wzbogacania się o nowe doświadczenia po obu stronach.

Efekty podjętych działań:
• wzbogacanie oferentów w dorobek placówki ,
• integracja instytucji współpracujących,
• promocja placówki,
• integracja środowisk wychowawczych,
• inicjowanie aktywnego spędzania czasu,
• wzrost znaczenia placówki w regionie,
• podniesienie jakości pracy placówki



3. Opis i analiza działań związanych z prowadzeniem dokumentacji fotograficznej imprez i uroczystości.

Podczas odbywania stażu wykonywałam szereg zdjęć z imprez na terenie placówki lub poza nią, w których dane mi było uczestniczyć. Uzupełniałam w ten sposób dokumentację fotograficzną naszego domu, którą można obejrzeć na stronie internetowej www.promyk.xwp.pl , w kronice placówki lub gazetce domowej „Domel”. Zdjęcia te są także źródłem wiedzy o osobach i wydarzeniach z życia placówki.

Efekty podjętych działań:
- nowoczesna forma archiwizacji dokumentacji placówki,
- dostępność materiałów archiwalnych,
- promocja placówki,
- prezentacja dokonań placówki na zewnątrz,





§ 8 ust. 2 pkt 4e

Wykonywanie zadań na rzecz oświaty, pomocy społecznej, postępowania w sprawach nieletnich we współpracy z innymi osobami, instytucjami samorządowymi lub innymi podmiotami



Opis i analiza działań związanych z wykonywaniem zadań na rzecz placówki we współpracy z wymienionymi poniżej instytucjami.

1. Współpraca z psychologami Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej.

Aby efektywniej pracować z dzieckiem współpracowałam z psychologami w zakresie specjalistycznego wsparcia w poważnych trudnościach wychowawczych i edukacyjnych. Dzięki temu możliwe było szybsze i precyzyjniejsze reagowanie w związku z trudnościami edukacyjnymi oraz zaburzeniami emocjonalnymi wychowanków. Wskazówki psychologów sprawiały, iż moja praca z podopiecznymi dawała pożądane efekty. Uczestniczyłam także, razem z opiekunem prawnym mojej wychowanki, w posiedzeniu zespołu orzekającego w celu dogłębnej wymiany spostrzeżeń i udzielenia jak najlepszej pomocy podopiecznej.
Współpraca z psychologami pomogła wychowankom lepiej radzić sobie ze szkolnymi obowiązkami, odnaleźć się w grupie rówieśniczej, przezwyciężyć trudności i kłopoty.

2. Współpraca z Policją.

Ścisła współpraca z Policją pozwoliła na szybsze reagowanie w sytuacjach samowolnego oddalania się wychowanków z placówki. Na spotkaniach młodzieży z policjantami na terenie placówki, przeprowadzone przez nich pogadanki na temat demoralizacji i jej skutków wywierały duży wpływ na młodzież . Policjanci przybliżali też wychowankom w sposób przystępny obowiązujące prawo karne oraz grożące nieletnim sankcje w związku z ich demoralizacją. Spotkania te miały charakter profilaktyczny.
Na każdym posiedzeniu zespołu ds. oceny zasadności pobytu wychowanka w placówce jest obecny przedstawiciel Policji, dzięki czemu mamy możliwość lepszego zapoznania się ze środowiskiem w jakim „obraca” się nasz podopieczny.

3. Współpraca z Poradnią Zdrowia Psychicznego dla Dzieci
i Młodzieży przy Wojewódzkim Zespole Lecznictwa Psychiatrycznego
w Olsztynie.

Współpraca z PZP w Olsztynie polegała na konsultowaniu stanu zdrowia psychicznego podopiecznych, gdy istniała uzasadniona potrzeba. Wizyty w poradni dotyczyły wychowanków mocno zaburzonych psychicznie: organicznie zaburzonych emocjonalnie, z głębokimi zaburzeniami zachowania, upośledzonych umysłowo. Dotyczyły w szczególności dzieci odmawiających posiłków, dokonujących samookaleczeń, z podejrzeniem wykorzystywania seksualnego. Konsultacje te wpływały na skuteczniejszą pomoc potrzebującym wychowankom. Diagnoza zaburzeń funkcjonowania dziecka, pomagała w ukierunkowaniu oddziaływań leczniczych oraz psychologiczno – pedagogicznych.

4. Współpraca z Ośrodkami Pomocy Społecznej.

Dzięki współpracy z Ośrodkami Pomocy Społecznej w Morągu, Ostródzie, Grunwaldzie mogłam skuteczniej pracować z rodziną. Pracownicy socjalni dostarczali istotnych informacji na temat rodziców i dalszej rodziny dzieci przebywających w placówce. Dzięki aktualnej wiedzy na temat sytuacji rodzinnej dziecka, jej zasobach finansowych i lokalowych mogłam efektywnie uczestniczyć w podejmowaniu odpowiednich decyzji co do dalszego pobytu wychowanka w placówce.

5. Współpraca z sędziami Sądu Rejonowego w Ostródzie.

W ramach tej współpracy pełniłam funkcję opiekuna prawnego dla 3-ga podopiecznych placówki i wywiązywałam się z wielu przewidzianych przez tą funkcję zadań. Wykonywałam następujące czynności:
- monitorowałam zabezpieczenie dobra podopiecznych,
- czuwałam nad właściwym, zgodnym z prawem przebiegiem opieki prawnej
- sporządzałam opinie wychowanków,
- sporządzałam opinie dotyczące adopcji dwojga dzieci, których byłam opiekunem prawnym
- sporządzałam sprawozdania z opieki prawnej,
- występowałam z wnioskami o zmianę środka wychowawczego,
- opiniowałam wnioski na polecenie sądu dotyczące urlopowania podopiecznych

6. Współpraca z nauczycielami szkół.

Współpracowałam z nauczycielami w kierunku diagnozy i współdziałania w zakresie osiągnięcia powodzenia szkolnego przez moich podopiecznych. Utrzymywałam stały kontakt z nauczycielami i pedagogami Szkoły Podstawowej Nr 2 w Morągu, Gimnazjum nr 2 w Morągu, Technikum Agroturystyki w Dobrocinie, SOSW w Miłakowie, SOSW w Szymanowie oraz Zespołem Szkół Zawodowych i Licealnych w Morągu . Spotkania dotyczyły wymiany bieżących informacji w funkcjonowaniu podopiecznych. Współpraca polegała na konsultowaniu i monitorowaniu postępów edukacyjnych, zachowania oraz zaangażowania w życie szkoły moich wychowanek. Dzięki wymianie informacji mogliśmy ujednolicić działania wspomagające rozwój dzieci.


7. Współpracowałam z personelem medycznym Przychodni Lekarskiej Twoje Zdrowie w Morągu, Szpitala oraz z lekarzem okulistą mającym prywatny gabinet w Morągu

Wielokrotnie korzystałam ze wsparcia w zakresie interwencyjnej pomocy lekarskiej pogorszenia stanu zdrowia podopiecznych. Uzyskiwałam ocenę stanu zdrowia wychowanka, dokumentację medyczną oraz skierowania do poradni specjalistycznych, aby móc skutecznie nieść pomoc w sytuacjach tego wymagających. Dzięki naszej współpracy wychowankowie mogli też korzystać z pobytów w sanatoriach.
We współpracy z dr Szwejkowskim - lekarzem okulistą zorganizowaliśmy edukacyjne spotkanie na terenie placówki, na którym lekarz uświadomił młodzieży jak ważne jest systematyczne noszenie przepisanych okularów, jakie mogą być następstwa nie stosowania się do tych zaleceń oraz jakich zawodów w przyszłości nie będą mogli wykonywać jeśli zaniedbają swoje oczy już teraz.


8. Współpraca z Morąskim Domem Kultury.
Jeszcze przed rozpoczęciem stażu oraz w trakcie jego trwania współpracowałam z Morąskim Domem Kultury. Wielokrotnie zapraszano moje zespoły tańca do występów podczas imprez, festynów czy konkursów organizowanych przez tę instytucję. Od wielu lat co roku dziewczęta są zapraszane do występów na organizowanych przez MDK imprezach, jak: Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, obchody świąt Dni Majowych, festyny z okazji Dnia Dziecka, konkursy tańca o Puchar Burmistrza Morąga. Udział przygotowywanych przeze mnie dzieci w imprezach oprócz promowania talentów, miał na celu propagowanie aktywnego spędzania czasu wolnego, dowartościowanie występujących dzieci, przełamywanie wstydu, zdrową rywalizację oraz możliwość przeżywania sukcesu.

Efekty podjętych działań:

- usprawnienie działań na polu edukacyjnym wychowanków,
- podniesienie skuteczności w realizacji obowiązku szkolnego przez wychowanków,
- adekwatne diagnozowanie trudności szkolnych u wychowanków,
- poszerzenie zakresu udzielanego wsparcia w środowisku przy wykonywaniu zadań wynikających z profilu działalności placówki,
- podnoszenie jakości pracy placówki,
- trafne diagnozowanie trudności wychowawczych,
- aktywne włączenie organów i instytucji do działań na rzecz powrotu dziecka na łono rodziny naturalnej
- stworzenie właściwie działającego i uzupełniającego się układu oferującego pomoc społeczną ,
- efektywne stosowanie działań profilaktycznych,
- skuteczne stosowanie działań prewencyjnych
- prezentacja umiejętności dzieci na scenie i możliwość przeżywania sukcesu









§ 8 ust. 2 pkt 5

Umiejętność rozpoznawania i rozwiązywania problemów edukacyjnych, wychowawczych lub innych, z uwzględnieniem specyfiki typu i rodzaju szkoły, w której nauczyciel jest zatrudniony.


Opis i analiza działań związanych z umiejętnym rozpoznawaniem
i rozwiązywaniem problemów edukacyjnych i wychowawczych.

W okresie stażu stale stykałam się z dziećmi sprawiającymi problemy wychowawcze, jak i edukacyjne. Starałam się je jak najlepiej diagnozować i rozwiązywać. Obserwowałam dzieci w czasie pracy indywidualnej i w grupie rówieśniczej. Swoje spostrzeżenia zamieszczałam w arkuszach obserwacji pedagogicznych. Następnie próbowałam znaleźć najlepszą formę i metody skutecznego rozwiązania problemu.


Dołączam analizę dwóch przypadków, które udało mi się pozytywnie rozwiązać:


1. Wychowanka z niedostosowaniem społecznym.

2. Wychowanka nieśmiała, izolująca się od grupy.




Wychowanka z niedostosowaniem społecznym

Informacje o podopiecznej

Magda była uczennicą II klasy gimnazjum, kiedy jako 15-letnia dziewczyna została decyzją Sądu umieszczona w Domu dla Dzieci i Młodzieży „Promyk” w Morągu. Razem z Magdą w placówce umieszczono jej młodszą o rok siostrę – Joannę. Z informacji uzyskanych z dokumentów i od pracownika socjalnego MOPS w Morągu wynika, że dziewczynki skierowano do placówki, ponieważ sprawiały ogromne trudności wychowawcze w domu rodzinnym i w szkole. Matka Magdy jest osobą ze średnim wykształceniem, uzależnioną od alkoholu, związaną z ojcem dziewczynek od kilkunastu lat, żyjącą w konkubinacie, nie pracującą. Ojciec był wcześniej żonaty i ma dorosłe dzieci z pierwszego związku. W latach młodości najwięcej czasu spędził w zakładach karnych za rozboje i kradzieże. Dziewczyna nigdy nie miała właściwego wzorca w domu zarówno ze strony ojca, jak też i matki, która często opuszczała dom rodzinny na długie miesiące, pozostawiając dzieci bez opieki, by wieść beztroskie życie towarzyskie. Podczas nieobecności rodziców, dziećmi zajmowała się babcia, która wkrótce została ustanowiona przez Sąd rodziną zastępczą dziewczynek. Po pięciu latach sprawowania w/w funkcji, babcia zrezygnowała z bycia zastępczą rodziną dla wnuczek, ponieważ problemy natury wychowawczej /wagary, zdecydowana niechęć do nauki, uciekanie się do kłamstw, spożywanie alkoholu, samowolne opuszczanie domu, nawet na noce/ przerosły możliwości babci. Interwencja szkoły spowodowała rozwiązanie rodziny zastępczej i umieszczenie Magdy i Joanny w naszej placówce. Dla Magdy był to ogromny cios, nie mogła pogodzić się z faktem pobytu w domu dziecka. Przyzwyczajona do swobodnego stylu życia, nie mogła zaakceptować modelu życia w placówce. Nie wykonywała żadnych dyżurów, odmawiała wykonania jakichkolwiek poleceń, była niegrzeczna, a wręcz wulgarna, arogancka w swych wypowiedziach, nastawiona konsumpcyjnie. Agresja słowna z jej strony była na porządku dziennym. Ponadto, bardzo często samowolnie opuszczała placówkę i była doprowadzana przez policję, często w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. Na nasze uwagi i tłumaczenia reagowała agresją słowną, używając wulgaryzmów i wyzwisk. Należy dodać, że większość samowolnych oddaleń się z domu dziecka, ucieczek ze szkoły dokonywała razem z siostrą. W jej towarzystwie była wyjątkowo agresywna słownie, zarówno w stosunku do koleżanek, jak i dorosłych, zarówno w szkole jak i w domu. Nie było dnia, by nie dotarła do nas skarga ze szkoły dotycząca lekceważącego, aroganckiego, a często wręcz chamskiego zachowania się Magdy.

II. Identyfikacja problemu
We wrześniu 2007 roku, do grupy dziewcząt, w której byłam wychowawczynią przybyła nowa wychowanka. Jak każdy wychowawca starałam się pomóc jej w szybkiej adaptacji do nowych warunków w placówce oraz w szkole, a także zainicjować proces integracji z grupą. Dzięki wcześniejszej rozmowie z pracownikiem socjalnym MOPS zdawałam sobie sprawę, że Magda i jej siostra będą potrzebowały pomocy. Wychowanka szybko została zaakceptowana przez nowych kolegów i koleżanki. Niestety wpływała bardzo negatywnie na całą grupę dziewcząt. Nakłaniała je do niewykonywania poleceń wychowawcy, niewywiązywania się z powierzonych obowiązków i dyżurów. Umacniała je w przekonaniu, że „i tak nic wam zrobić nie mogą”. Zaobserwowałam też, że po pewnym czasie narzucała im swoje zdanie, była konfliktowa, chciała dominować w grupie, zmuszała koleżanki do wykonywania za nią dyżurów, oddawania jej posiłków. Gdy ktoś jej się sprzeciwiał, to stawała się agresywna, wyzywała koleżanki, dochodziło do kłótni, a nawet bójek. Zauważyłam, że jest dziewczyną inteligentną, zdolną, ale bunt którym była przepełniona oraz poparcie siostry (młodszej, ale bardziej zdemoralizowanej), nie pozwalał jej na zmianę postawy i pokazanie się z dobrej strony. Wydawać by się mogło, że nic nie stoi na przeszkodzie, by dziewczynka osiągała sukcesy w nauce, gdyż jest zdolna i opanowanie wiadomości przychodzi jej z łatwością. Pojawiły się jednak oceny niedostateczne na I semestr. Jednak wszystkie niepowodzenia były przyczyną ucieczek z zajęć lekcyjnych. Magda odrzucała pomoc nauczycieli oraz wychowawców z domu dziecka. Zdawała sobie sprawę, że robi źle, wiele razy przyznawała się do własnych błędów, ale po upływie niedługiego okresu czasu powtarzała swoje zachowania. Lęk przed kolejnymi porażkami, niechęć do pobytu w placówce, do jej mieszkańców i pracowników, do szkoły, czego nie kryła w swoich wypowiedziach, powodowały coraz częstsze ucieczki z placówki opiekuńczo-wychowawczej. Obserwacja postępowania Magdy utwierdziła mnie w przekonaniu, że dziewczynka nie może przystosować się do życia i obowiązujących zasad w placówce, nigdy tego nie zaakceptuje, a ja powinnam i chcę pomóc tej dziewczynie. Zaczęłam od wizyt w domu rodzinnym oraz w domu babci i rozmów z pracownikami MOPS w Morągu.
Starając się nawiązać z Magdą lepszy kontakt często inicjowałam rozmowy w cztery oczy. Wydawało mi się, że w ten sposób nawiążę z dziewczynką bliższy kontakt i będę miała większy wpływ na jej postępowanie. W rozmowie dawała nadzieję, że zmieni swe postępowanie, ale tak było pod nieobecność jej siostry. W momencie, gdy tylko pojawiała się Joanna, wszystkie nasze ustalenia szły na marne. Wystarczyło, że siostra popatrzyła na Magdę, a ta zmieniała się nie do poznania. Magda czuła tak silną więź z siostrą, że czasem nawet nieświadomie identyfikowała się z nią. Mimo wielkiego potencjału, jaki w niej drzemał, Magda nie potrafiła postępować tak jak nakazywał jej rozum. Problem z każdym dniem narastał, agresja słowna a także fizyczna, którą stosowała w stosunku do mieszkanek placówki, koleżanek w szkole oraz dorosłych - nauczycieli, wychowawców, był powodem wystosowania petycji ze strony dziewczynek z grupy do dyrektora. W piśmie zwróciły się z prośbą o usunięcie Magdy z grupy, ponieważ nie czują się bezpieczne w jej towarzystwie, gdyż używa przemocy w stosunku do koleżanek, wyzywa je, poniża, to powoduje, że czują się zagrożone. Sprawa została przedstawiona na posiedzeniu Stałego Zespołu ds. Zasadności Pobytu Wychowanka, gdzie zapoznano wszystkich z plikiem notatek, obserwacji, uwag ze szkoły i placówki na temat rażącego zachowania dziewczynki. Stwierdzono pogłębiającą się demoralizację i postanowiono wystąpić do sądu z wnioskiem o zmianę środka wychowawczego z placówki opiekuńczo-wychowawczej na młodzieżowy ośrodek wychowawczy. W tym celu zostały przeprowadzone badania w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno – Konsultacyjnym w Elblągu, które potwierdziły postępującą demoralizację dziewczynki.

III. Znaczenie problemu
Zastanawiałam się w jaki sposób zmobilizować dziewczynę do zmiany postępowania, zachęcić do nauki, by nie pogłębić jej buntu, niewiary we własne możliwości i nie zniszczyć dobrych relacji między nami.
Zdawałam sobie sprawę, iż specjaliści placówki nie mają na Magdę żadnego wpływu. Kategorycznie odmawiała uczestnictwa w zajęciach z terapeutą i pedagogiem. Kary i zakazy w stosunku do niej powodowały przeciwny skutek. Stwierdziłam, iż wychowanka czuje się niedowartościowana, odczuwa brak miłości macierzyńskiej, a w szczególności brak wsparcia ze strony rodziców, a brak pomocy z mojej strony spowoduje nawarstwienie się problemów. Ponadto Magda bardzo wstydziła się tego, że jest wychowanką domu dziecka.

IV. Prognoza

1. Negatywna w przypadku zaniechania oddziaływań

* brak nawiązania kontaktu
* brak motywacji do nauki
* nie otrzymanie promocji do następnej klasy
* bunt
* brak samoakceptacji
* wzrost konfliktów z dorosłymi
* możliwość popadnięcia w konflikt z prawem
* pogłębianie zachowań agresywnych
* utrata wiary we własne możliwości
* może dojść do pogłębienia niedostosowania społecznego
* dziecko może związać się ze środowiskiem zdemoralizowanym
* pogłębianie się stopnia demoralizacji
* dziewczynka może trafić do ośrodka o zaostrzonym rygorze


2. Pozytywna w przypadku wdrożenia oddziaływań

* uzdrowienie relacji z rodzicami
* nabycie umiejętności panowania nad negatywnymi emocjami
* akceptacja siebie
* systematyczne uczęszczanie na zajęcia lekcyjne i poprawa ocen niedostatecznych
* otrzymanie promocji
* zmniejszenie sytuacji konfliktowych
* przestrzeganie zasad i norm społecznych
* nawiązanie właściwych relacji z dorosłymi oraz z rówieśnikami
* ukończenie szkoły gimnazjalnej, następnie zawodowej lub średniej

3. Propozycje rozwiązań
* urlopowanie do domu pod opiekę ojca (matka jest pozbawiona praw rodzicielskich), spisanie w tym celu kontraktu, poinformowanie o tej decyzji sądu
* wdrażanie do akceptacji zasad i norm społecznych
* utrzymywanie stałego kontaktu ze szkołą, wychowawcą klasy
* utrzymywanie stałego kontaktu z ojcem (matki często nie było)
* utrzymywanie stałego kontaktu z babcią
* zlecanie zadań, w których dziecko może odnieść sukces
* dostarczanie pozytywnych wzorców do naśladowania
* systematyczna współpraca z pedagogiem na terenie placówki i w szkole
* reagowanie na przejawy agresji
* wykorzystanie cech przywódczych i organizacyjnych na rzecz klasy
* rozmowy indywidualne
* przydzielanie " ról społecznych" na rzecz innych

VI. Efekty oddziaływań
Prowadzone oddziaływania odniosły pozytywny skutek. Uważam jednak, że praca z Magdą nie należała do łatwych i nie od razu przyniosła efekty. Dziewczynka wiele razy buntowała się, nie chciała współpracować, uciekała z zajęć lekcyjnych i z placówki opiekuńczo - wychowawczej. Czasami byłam zniechęcona, gdyż bywały momenty, że traciłam wiarę w to, co robię. W tym czasie jej siostra została umieszczona w MOSW, Magda była zrozpaczona, ale po tygodniu czasu sama przyszła porozmawiać o swojej sytuacji. Uświadomiłam kolejny raz dziewczynie, że może wiele osiągnąć, bo jest zdolna, mądra i przyszłość zależy od niej samej. Siostra była w dużo większym stopniu zdemoralizowana (na ucieczkach przebywała w towarzystwie ludzi z marginesu społecznego, piła alkohol, obrzucała napotykanych ludzi wulgaryzmami). Magda nie obiecała wielkich zmian w postępowaniu, ale powiedziała, że się postara. Zaczęła poważnie traktować swoje obowiązki w szkole, lubiła książki, w miarę systematycznie uczęszczała na lekcje, zaczęła otrzymywać pozytywne oceny, coraz mniej otrzymywaliśmy uwag o negatywnym zachowaniu, zaniechała też „wyskoków” na dyskoteki i późnych powrotów. Poprawiła oceny i otrzymała promocję. Wystosowaliśmy do Sądu pismo o unieważnienie wcześniejszego wniosku o zmianę środka wychowawczego dla Magdy.
Magda ukończyła naukę w Gimnazjum i złożyła dokumenty do ZSZ w Morągu, by zdobyć zawód sprzedawcy. Została urlopowana z domu dziecka do domu rodzinnego. Podjęła naukę w ZSZ w Morągu, którą sumiennie realizowała. Utrzymywałam stały kontakt w wychowawcą Magdy, który znał sytuację rodzinną Magdy. Pierwszy rok zaliczyła rewelacyjnie, wśród ocen semestralnych pojawiła się ocena celująca z fizyki. W związku z tym Magda otrzymała pochwałę i stypendium od dyrektora placówki za dobre wyniki i dobre zachowanie. W sklepie, gdzie odbywała praktyczną naukę zawodu, chwalono ją za sumienną i uczciwą pracę. Poprawie uległy relacje z pracownikami placówki, Magda zaczęła często przychodzić do placówki, do której wcześniej pałała nienawiścią. Zwierzała się ze swych kłopotów, prosząc o radę lub dzieliła się swoimi sukcesami. Stała się ufną, radosną, pełną zapału do pracy i życiowych planów na przyszłe życie osobą. Powierzane jej wcześniej obowiązki w placówce wykonywała byle jak, bądź wcale. Teraz przychodziła po praktyce (sklep w którym pracowała, był blisko placówki) i sama pomagała paniom w kuchni przy zmywaniu naczyń po obiedzie.
W marcu br. usamodzielniła się, ale nie przerwała nauki w szkole, ukończyła ją w czerwcu, zdobywając zawód sprzedawcy. Obecnie kontynuuje naukę w LO w systemie zaocznym, odbywa staż w jednym ze sklepów w Morągu, ale nie mieszka z rodzicami tylko z babcią. Obecnie sama potrafi ocenić postawy rodziców i wie co jest dla niej lepsze. Uznała, że bezpieczniej będzie jeżeli zamieszka z babcią, ponieważ ona jest dla niej oparciem, czego nie ma w rodzicach. Ma do nich żal za zmarnowane dzieciństwo. Często odwiedza nas w placówce, opowiada o pracy, szkole, planach na przyszłość. W kontakcie z nami jest otwarta, szczera, śmiała i pełna życia. Dziś z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że trud się opłacił. Było ciężko, trzeba było wiele cierpliwości i czasu, by powiedzieć, że nasza Magda z pewnością jest dojrzałą, odpowiedzialną osobą, nie jest petentką ośrodka pomocy społecznej i w życiu sobie poradzi.




Wychowanka nieśmiała izolująca się od grupy.
I.Informacje o podopiecznej

Ilona została przyjęta do placówki w wieku 12 lat razem z młodszą o 4 lata siostrą Anitą. Matka nie odwiedza dzieci. Ojciec mieszka z siostrą, jej mężem i dziećmi, nie wie gdzie przebywa jego żona, matka Anity i Ilony.

II.Identyfikacja problemu
Obok dzieci, które z łatwością i swobodą nawiązują, a następnie utrzymują kontakty społeczne, spotykamy w placówce również takie, których zachowanie w podobnych sytuacjach ulega widocznej dezorganizacji. Są to dzieci nieśmiałe. Dziewczynka od początku była nieśmiała o zaniżonym obrazie własnej osoby. W kontaktach z rówieśnikami była niepewna siebie, szybko się peszyła, z byle powodu płakała. Funkcjonowanie w grupie sprawiało jej wiele trudności. Nie brała udziału we wspólnych zabawach, nie bawiła się z dziećmi, rzadko odzywała się do kogokolwiek. Rodzice nie odwiedzali dziewczynki. Matkę widziała w dniu dowiezienia jej do placówki, tj. w lipcu 2009 roku. Razem z Iloną przyjechała młodsza o 4 lata siostra Anitka. Odjeżdżając, matka obiecywała, że będzie je odwiedzała, że o nich nie zapomni. Ten fakt z pewnością miał swój wydźwięk na funkcjonowanie dziewczynek w placówce, bo matka od tego czasu ani razu nie pokazała się, nie odwiedziła córek w placówce. Trudno było wytłumaczyć dziecku, że właśnie dom dziecka na jakiś czas, ma jej zastąpić dom rodzinny, a dziewczynka ma się przystosować do nowego środowiska, do pełnienia obowiązków, jak również umiejętności współżycia i współdziałania w grupie rówieśnej. To tutaj dzieci zdają sobie sprawę, że żyją w pewnej społeczności. Uczą się uczestniczyć w życiu całej grupy. Wspólnie bawią się i uczą. Jest to pierwszy krok ku życiu w społeczeństwie, którym najpierw będzie grupa w placówce, potem klasa szkolna, później miejsce pracy. Młodszej dziewczynce łatwiej było zaakceptować nowe środowisko, szybko odzyskała równowagę, nawiązała kontakt z rówieśnikami, uczestniczyła w zabawach, zajęciach grupowych, chętnie rozmawiała z koleżankami, zaczęła też chętniej nawiązywać kontakt z wychowawcami, dziewczynka odzyskiwała pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa.
Natomiast Ilonce było bardzo trudno zaakceptować nowe środowisko, była starsza i zdawała sobie sprawę z sytuacji, wiedziała o tym, że powodem umieszczenia ich w placówce były zaniedbania i alkohol ze strony rodziców. Przeżycia których dziewczynka doświadczyła w domu rodzinnym nie sprzyjały prawidłowemu rozwojowi. Częste awantury i libacje alkoholowe w domu, brak zainteresowania dziećmi, ich postępami w szkole, brak zapewnienia im prawidłowych warunków socjalnych, stosowanie przemocy w stosunku do dzieci /bicie/, to przeżycia które na długo pozostawiają w sercach dzieci głębokie rany. Trauma, której doświadczyły, a w szczególności zawstydzanie, brak szacunku, poniżanie, strach utrwalają w dzieciach lęk, nieufność, brak pewności i wiary w siebie, brak poczucia przynależności. Tak było z Iloną, ciągle czuła się niepewnie, nie wierzyła że potrafi się nauczyć, i że ktoś to doceni, zamknięta w sobie, nieśmiała, skora do płaczu z byle powodu. Postanowiłam zająć się Ilonką, by jej pomóc odzyskać pewność siebie, wiarę w ludzi oraz uśmiech na twarzy.

III.Geneza i dynamika zjawiska.
Dziewczynka wychowywała się w rodzinie, gdzie rodzice nie poświęcali dzieciom zbyt wiele czasu ani zainteresowania. Ojciec pracował 15 lat w firmie na terenie Ostródy, matka zajmowała się wychowywaniem dziewczynek, ale efekt jej starań okazał się fatalny. Z opinii pracowników MOPS wynika, że od dłuższego czasu zaniedbywała obowiązki rodzicielskie, pochłonęło ją bogate życie towarzyskie, zdominował alkohol. Ojciec także nie stronił od alkoholu, utracił pracę przed dwoma laty. Nieustabilizowany tryb życia, alkoholizm, brak środków do życia, awantury, drastyczne zaniedbywanie powinności rodzicielskich spowodowało ograniczenie, a następnie utratę praw rodzicielskich przez rodziców względem dzieci i umieszczenie ich w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W opinii wychowawcy szkoły, do której uczęszczała Ilonka, była ona dzieckiem spokojnym i cichym. Nie sprawiała żadnych kłopotów wychowawczych. W obecności obcych lub krewnych wstydziła się. Zapytana o coś, chowała się za koleżankę, odwracała lub wbijała wzrok w ziemię.
Dużym problemem Ilonki, związanym z funkcjonowaniem w grupie, były czynności związane z samoobsługą. Dziewczynka w słabszym stopniu, niż inne dzieci miała opanowane umiejętności związane z życiem codziennym, a to wpływało na to, że dziecko czuło się osamotnione i bezradne, co z kolei wpływało na brak pewności siebie.
Dziewczynka nie brała udziału w zajęciach zorganizowanych. Zapytana kiwała twierdząco lub przecząco głową. Gdy nie wiedziała czegoś podczas np. pracy z książką, nie zapytała. Czekała, aż zauważę i wytłumaczę jej po raz kolejny. Niezauważona, nie pokazywała po sobie zniecierpliwienia, czekała grzecznie, aż podejdę do niej. Dziewczynka nie lubiła opowiadać o wydarzeniach z domu i szkoły.

IV. Znaczenie problemu
Z mojego doświadczenia wiem, że środowisko rodzinne jako pierwsze i przez długi czas jedyne, w którym wzrasta i rozwija się dziecko, ma bardzo duży wpływ na jego rozwój fizyczny i umysłowy, a zwłaszcza emocjonalny, moralny i społeczny. Sprawia ono, że rodzina może zaspokoić liczne potrzeby psychiczne dziecka, przede wszystkim zaś potrzebę bezpieczeństwa. Małe dziecko czuje się bezpiecznie tylko w domu, u siebie. Dom rodzinny jakby uzbraja, wyposaża w ufność wobec ludzi. Postawy niewłaściwe takie jak: nadmierne pozostawianie dzieci bez opieki, które dominowały w domu Ilonki, ukształtowały w dziecku takie cechy jak: zachowanie aspołeczne, niezdolność do nawiązywania więzi uczuciowych, brak obiektywnej samooceny, brak wiary we własne siły, niepewność, które utrudniają prawidłowe funkcjonowanie w szkole i placówce. Brak stałych norm, zasad, niekonsekwencja rodziców stały się przyczyną rozchwianej sfery emocjonalnej i społecznej dziecka. Brak atmosfery, warunków socjalnych, zainteresowania dziećmi sprawiły, że dziecko nie miało sposobności do ćwiczenia swoich umiejętności społecznych, manualnych, edukacyjnych. Dlatego postanowiłam spróbować rozwiązać ten problem.

V. Prognoza

Negatywna – brak odpowiednich działań spowoduje, że dziecko przez dłuższy czas będzie przestraszone:
• będzie izolowało się od grupy; będzie miało mniej kolegów;
• nie będzie chciało rozmawiać - o domu, szkole;
• nauczyciela-wychowawcę będzie traktować - jak kogoś, kto zabiera mu poczucie bezpieczeństwa;
• dziecko będzie płakało, nie będzie zainteresowane tym, co oferuje mu wychowawca, będzie lękliwe, niesamodzielne;
• koszty psychiczne: zamknięcie się w sobie dziecka, brak apetytu, zaburzenia snu, złe samopoczucie;
• nie będzie umiało nawiązać prawidłowych relacji społecznych;

Pozytywna – jeżeli działania przyniosą należyty skutek:
• ukształtuje się pozytywny stosunek emocjonalny do placówki i do wychowawcy, pokona lęk;
• chętnie będzie uczestniczyła w życiu placówki;
• start w usamodzielnienie się będzie przebiegał łagodnie i w poczuciu bezpieczeństwa;
• dziewczynka zacznie nawiązywać prawidłowe kontakty z rówieśnikami;
• będzie współpracowała w grupie, znajdzie swoje miejsce w grupie;
• nabierze wiary we własne możliwości, pokona zaniżoną samoocenę, pozna swoje mocne strony;
• będzie prawidłowo się rozwijała; osiągnie dojrzałość społeczną;
• w przyszłości będzie prawidłowo funkcjonowała w każdym środowisku.

VI.Propozycje rozwiązania

Aby „plan naprawczy” powiódł się, niezbędna jest dobra współpraca wychowawców z pedagogiem, opiekunem prawnym, nawiązanie współpracy z dalszą rodziną dziecka.
Niezbędna jest także szeroko rozwinięta indywidualizacja pracy z tym dzieckiem, zarówno w szkole jak i w domu. Najpierw postanowiłam nawiązać dobry kontakt z dzieckiem i zaskarbić sobie jej zaufanie. Prowadziłam rozmowy ze starszymi dziewczętami, aby otoczyły dziewczynkę opieką i próbowały wciągnąć ją do wspólnych zabaw, czy pomocy w wykonywaniu powierzonych obowiązków.
Organizowałam zabawy integracyjne z całą grupą. Zachęcałam do wszelkiego rodzaju aktywności na zajęciach przeciwdziałając występującej u dziewczynki skłonności do izolacji. Od kilku lat prowadzę w placówce zajęcia z sekcją taneczną, zespół nazywa się „Promyczki”. Widząc zainteresowanie występami zespołu zaprosiłam Ilonkę na zajęcia, by się im przyjrzała, a po kilku dniach zaproponowałam jej by przyłączyła się do zespołu dziewczynek i spróbowała swych sił. Wcześniej podczas śpiewanych z koleżankami piosenek zauważyłam, że ma bardzo ładny głos i dobry słuch, więc pomyślałam, że dysponuje też dobrym wyczuciem rytmu, co jest bardzo przydatne w tańcu.

VII.Wdrażanie oddziaływań
Przezwyciężenie nieśmiałości u Ilonki polegało na takim pokierowaniu nią, by z jednej strony stwarzać jej okazję do częstych kontaktów z rówieśnikami, a z drugiej strony, by ta sytuacja dawała jej szansę możliwości realnego przeżycia sukcesu.
W związku z tym:
1. Przekonałam Ilonkę, żeby zapisała się do zespołu tanecznego. Na początku obserwowała, później przełamała barierę i tańczyła razem z innymi dziewczynkami, występowała na scenie poza placówką.
2. Systematycznie współpracowałam z pedagogiem placówki, pedagogiem szkoły, opiekunem prawnym, informowałam ich o postępach dziewczynki, podczas rozmów indywidualnych następowała informacja zwrotna.
3. W związku z brakiem zainteresowania ze strony rodziców nawiązałam kontakt z ciotką, którą dziewczynka darzy sympatią i zaufaniem. Ciotka uzyskała pozwolenie Sądu na urlopowanie w dziewczynek w święta i na wakacje. Zainteresowanie ze strony cioci dawało Ilonce poczucie przynależności i podnosiło jej przekonanie, że komuś na niej zależy.
4. Zachęciłam też Ilonkę do udziału w zajęciach recytatorskich. W efekcie okazało się, że świetnie sobie radzi recytując wiersze na scenie i ma fantastyczne zadatki aktorskie. Brała więc udział w konkursach recytatorskich w Gdańsku i Olsztynku.
5. Motywowałam Ilonkę do systematycznego uczęszczania na zajęcia taneczne. Dziewczęta przebierały się w stroje gimnastyczne, uwielbiały ćwiczenia i wymyślanie układów tanecznych do muzyki. Bawiły się przy muzyce, Ilonka reagowała tak samo radośnie, bawiła się wyśmienicie. Widać było u niej radość, rozmawiała ze swoimi najlepszymi koleżankami Kasią i Angeliką.
6. Motywowałam Ilonkę do udziału w występach na uroczystościach wewnętrznych placówki, festynach, piknikach i konkursach zespołów tanecznych poza domem dziecka. Podkreślałam głośno jej sukcesy, nawet te najmniejsze. Powoli zyskałam jej zaufanie.
7. Dostała rolę zajączka w jasełkach. Miała do powiedzenia krótką kwestię, ale zrobiła to fantastycznie, zyskując oklaski i uznanie widowni.
Moje nadzieje się spełniły, dziewczynka pokonała swój lęk. Swoją rolę po mistrzowsku odegrała na wigilii.
8. Ilonka angażowana była w pracę na rzecz domu i grupy, co podnosiło jej samoocenę
9. Uczęszcza na zajęcia socjoterapeutyczne z pedagogiem
10. Bierze systematyczny udział w zajęciach z terapeutą


VIII.Efekty oddziaływań
W trakcie wdrożonych przeze mnie działań zauważyłam efekty „postępowania naprawczego”. Dzięki zachęceniu do pracy w zespole, zyskałam u niej zaufanie, chętnie chodzi na zajęcia taneczne i recytatorskie, jest pogodna, nauczyła się wielu zasad współdziałania w grupie. Nabrała wiary we własne możliwości, pewności siebie. Poznała swoje mocne strony. Zauważyłam stopniową przemianę zachowań dzieci wobec Ilonki, zaczęły zauważać ją podczas prób tanecznych i wspólnych zabaw. Doceniały jej talent aktorski.
Jest bardzo lubiana przez rówieśników, często wychodzą na wspólne spacery, już nie izoluje się. Podczas zabaw słychać jak rozmawia, śmieje się. Kiedy ma problem podchodzi do mnie i prosi o pomoc. Już nie czeka kiedy zauważę sama jej problem, nie rozmawia ze mną ściszonym głosem.
Jestem pewna, że dziewczynka będzie prawidłowo się rozwijała, a w przyszłości będzie prawidłowo funkcjonowała w każdym środowisku. Myślę, że działania podjęte przeze mnie doprowadziły do efektów zbliżonych do pozytywnej prognozy.







Podsumowanie

Okres stażu to tylko niewielki odcinek pracy wychowawczej . W latach poprzedzających staż starałam się równie sumiennie i rzetelnie wykonywać wszystkie zadania wynikające z moich obowiązków i potrzeb placówki.
Pomimo ponad 10 lat pracy w zawodzie, ciągle uczę się czegoś nowego.
Każdego roku odkrywam nowe rozwiązania, stosuję ciekawsze metody i pomysły, które umożliwiają wszechstronny rozwój dzieci. Często pracuję metodami aktywnymi z wykorzystaniem wszystkich pomocy jakie posiada placówka oraz moich własnych. Jestem pozytywnie nastawiona na nowości dydaktyczne i metodyczne.
Praca nad uzyskaniem statusu nauczyciela dyplomowanego stała się dla mnie wyzwaniem, a jednocześnie okazją do zweryfikowania opinii, jakim jestem pedagogiem i wychowawcą oraz na dostrzeżenie swoich mocnych i słabych stron.
Opracowany przeze mnie Plan Rozwoju Zawodowego był zamierzeniem bardzo ambitnym, jednakże realizacja wszystkich zadań była dla mnie dużym wyzwaniem i przysporzyła mi dużo radości, nowych doświadczeń i satysfakcji.
Analizując moją pracę w okresie stażu stwierdzam, że zrealizowałam wszystkie zadania wytyczone w planie rozwoju zawodowego.
Zdobyte przeze mnie umiejętności i wiedza przyniosły również niewątpliwe korzyści dla dzieci i placówki. Wdrożyłam nowe własne pomysły, które podniosły poziom pracy placówki, sprawiły radość dzieciom.
Dzięki posiadanym umiejętnościom stosowania technologii komputerowej i informacyjnej przyczyniłam się do usprawnienia pracy własnej i placówki.
W swoich działaniach zwracałam również uwagę na integrację ze środowiskiem rodzinnym dziecka poprzez program współpracy z rodziną, organizację różnych imprez i uroczystości.
Rodzice czuli się zawsze równorzędnymi partnerami w procesie wychowawczym.
Dużą satysfakcję sprawia mi fakt, że poczynania moje są zauważane przez dyrektora, czego dowodem jest otrzymanie nagrody dyrektora w październiku 2007 r. za wyróżniającą pracę oraz wkład wniesiony w rozwój naszej placówki.
Zakończenie stażu nie oznacza końca działań. Zamierzam nadal doskonalić swoje kwalifikację, podnosić jakość swojej pracy, by jeszcze lepiej realizować zadania domu dziecka. Szczególnie zależy mi na śledzeniu wszelkich nowości, analizowaniu ich i wdrażaniu tych najlepszych.
Zgłoś błąd    Wyświetleń: 11279
 
   Komentarze
Jeszcze nie ma żadnych komentarzy, Twój może być pierwszy!

Dodaj komentarz
  Barometr
1 2 3 4 5 6  
Oceń artukuł!



Ilość głosów: 0
  Publikacje

Nowe zasady publikacji
Szukaj autora i tytuł
Ostatnio dodane materiały
Ranking publikacji 
Najczęściej zadawane pytania
  Twoje konto
Zaloguj się
Załóż konto
Zapomniałem hasła
  Forum
Nauczyciel - awans zawodowy
Matura
Korepetycje
Ogłoszenia - kupię, sprzedam, oddam


O Profesorze - Napisz do Nas - Reklama - Polityka prywatności - Najczęściej zadawane pytania - Zgłoś błąd

2000-2014