AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Danuta Sułek, 2018-09-25
skierniewice

Taniec, Plany pracy

AUTORSKI PROGRAM GRUPY PARADNEJ DZIAŁAJĄCEJ PRZY ORKIESTRZE DĘTEJ OSP W MAKOWIE

- n +

Opracowała mgr Danuta Sułek
Maków 2001

Spis treści:
Wprowadzenie
I. Cele główne i szczegółowe
II. Treści
III. Procedury osiągania celów
IV. Ewaluacja programu
V. Bibliografia

Wstęp

We współczesnej pedagogice na pierwszy plan wysuwa się kształcenie twórczej postawy
wobec świata i jego coraz bardziej złożonych problemów. Duże znaczenie nadaje się
umiejętności otwartego , koncepcyjnego myślenia. Najważniejszy cel to wykształcenie
i wychowanie człowieka twórczego, który będzie umiał we właściwy sposób dostosować się
do zmieniających się w coraz szybszym tempie warunków życia.
Umiejętność twórczego myślenia najprościej jest kształcić poprzez praktyczną działalność
artystyczną. Taka forma kształcenia ciesz się bowiem dużym zainteresowaniem we
wszystkich grupach wiekowych, także wśród młodzieży – ze względu na wrodzoną
w mniejszym lub większym stopniu potrzebę wrażeń estetycznych i kreatywnej działalności,
jak również ze względu na duże walory rekreacyjne tego typu zajęć.
Jest wiele metod rozwijania twórczej inwencji artystycznej, ale kształcenie muzyczno –
ruchowe jest zapewne najbardziej skuteczne ze względu na to, że formy ekspresji
artystycznej mają charakter zbiorowy, a „tworzywem artystycznym” jest sam człowiek.
Gwarantuje to bezpośrednią i najgłębszą formę przeżycia estetycznego zacieśniającą się
podczas wspólnego działania w grupie.
Zajęcia z młodzieżą należącą do grupy paradnej mają na celu wprowadzić uczennice
w świat doznań estetycznych, jakie odczuwamy podczas twórczej aktywności muzyczno –
ruchowej. Mają uświadomić dziewczętom, że ruch i muzyka są formami wypowiedzi bardzo
sobie bliskimi i że potrafią się wzajemnie przenikać i uzupełniać. Dają możliwość ekspresji,
rozwijania zainteresowań, pogłębiania wiedzy o sobie i najbliższym otoczeniu, jak również
korzystnie wpływają na umocnienie więzi społecznej, poczucie przynależności do grupy.
Powstanie programu zajęć z grupą [paradną jest zatem potrzebą środowiska. Działająca
od lat orkiestra dęta potrzebuje „oprawy plastycznej” w postaci pięknych dziewcząt
w barwnych strojach potrafiących wyrazić muzykę poprzez ruch.

I. CELE GŁÓWNE I SZCZEGÓŁOWE

CELE GŁÓWNE:
o Rozwijanie twórczych, aktywnych postaw otwartych na własne aspiracje i potrzeby
innych ludzi.
o Rozwijanie wrażliwości estetycznej i indywidualnych zdolności twórczych.
o Kształtowanie tożsamości osobowej, kulturowej i lokalnej.
o Wszechstronny rozwój sprawności fizycznej ze szczególnym uwzględnieniem ruchu
przy muzyce jako elementu wiodącego.
o Kształtowanie u młodzieży odpowiedzialności za własny stan zdrowia, rozwój
psychofizyczny.

Cele szczegółowe:
o Utrwalenie nawyków potrzeby ruchu dla prawidłowego rozwoju i dobrego
funkcjonowania organizmu człowieka.
o Uświadomienie młodzieży, że ruch to terapia – czynnik zapobiegający chorobom
i schorzeniom układu krążenia, układu nerwowego, nadwadze oraz przeciwdziałający
wadom postawy.
o Pomoc młodzieży w przezwyciężaniu barier poznawczo – emocjonalnych
i motywacyjnych utrudniających aktywność twórczą.
o Zachęcanie młodzieży do podejmowania inicjatyw, do wykazywania
przedsiębiorczości na swoją korzyść, na rzecz szkoły, kolegów i środowiska lokalnego.
o Kształtowanie nawyków etycznego postępowania, sportowej rywalizacji, szacunku
dla osoby prowadzącej, koleżanek z grupy, sędziego.
o Uświadomienie młodzieży konieczności dbania o estetykę wyglądu, ubioru, ruchu.
o Promowanie młodzieży podczas konkursów, pokazów, parad.
o Promowanie szkoły i gminy poprzez uczestnictwo we wszelkiego rodzaju imprezach.

II. Treści

1. Nauka poruszania się w określonej przestrzeni przy muzyce:
- umiejętność rozplanowania kroków w kwadracie 2,5 x 2,5 m (po prostej,
po przekątnej, z obrotami);
- marsz w równym tempie;
- marsz ze zmianą kierunku na początek każdego nowego taktu;
- marsz do boku ze zmianą kierunku co jeden takt;
- nauka i kontrola ruchu ręki – dbałość o precyzję i estetykę ruchu.
2. Ćwiczenia rozwijające wrażliwość na dynamikę ruchu:
- wykorzystywanie gier i zabaw ruchowych.
3. Ćwiczenia rozluźniające (przeciwdziałanie wadom postawy) przy muzyce:
- odprężanie mięśni w różnym tempie;
- bezwładny opad w dół;
- rozluźnianie ramion i górnej części kręgosłupa;
- rozluźnianie całego ciała – wzmacnianie systemu oddechowego;
- stosowanie technik relaksacyjnych – podstawy jogi.
4. Ćwiczenia na wyczucie kierunku i wielkości ruchu (stretching):
- rozciąganie ciała we wszystkich płaszczyznach;
- uelastycznianie ciała.
5. Ćwiczenia gimnastyczne wolne i na przyrządach:
- przerzut bokiem;
- podpór tyłem leżąc łukiem;
- stanie na RR;
- przewrót w przód przez stanie na RR;
- unik i waga przodem o prostej lub ugiętej NN postawnej;
- szpagaty;
- różnego rodzaju przejścia równoważne ze zmianą pozycji i kierunku ruchu
- ćwiczenia z zastosowaniem uniku i wagi na przyrządzie równoważnym
do wysokości pasa.
6. Ćwiczenia wzbogacające warsztat ruchowy ucznia - improwizacja na zadany
temat:
- ruchy krótkie i szarpane;
- ruchy na przemian wolne i szybkie;
- wykonywanie obydwoma ramionami ruchów symetrycznych;

- na przemian ruchy miękkie i sztywne;
- ruchy w płaszczyźnie poziomej;
- ruchy koliste;
- stopniowe zwiększanie i zmniejszanie wielkości ruchu;
- ruchy w narastającym tempie.
7. Ćwiczenia pantomimiczne:
- oddawanie wyglądu przedmiotów ruchem;
- wykonywanie tych samych czynności w różnym stanie emocjonalnym;
- uwrażliwiające na różne formy działania;
- uzewnętrznianie uczuć ruchem.
8. Ćwiczenia rytmiczno – ruchowe:
- wyczucie tempa;
- improwizacja do rytmów mieszanych;
- improwizacja w określonym metrum;
- poszukiwanie wspólnego tempa;
- grupowa Improwizacja ruchu w trzech różnych tempach;
- eksperymentowanie na temat wzajemnego powiązania pomiędzy przestrzenią
a czasem tzn. wielkością ruchu i tempem.
9. Kształtowanie zwinności i estetyki ruchu:
- sprężyste chody w przód w bok za zaznaczaniem palcami stóp skrętami głowy;
- bieg z uginaniem nóg pod kątem 90 stopni w przód i w tył;
- ćwiczenia z obręczą na macie:
 wymachy, krążenia, odwracanie, rzuty, chwyty, toczenie wykonywane
w różnych kierunkach ze współpracą nóg, tułowia, głowy, w różnych
pozycjach w miejscu i w biegu np. (ósemka w płaszczyźnie strzałkowej
w krokach akcentowanych, w skokach, wypadach, pozycjach
równoważnych);
 krążenie obręczą w trakcie wykonywania wspięć, skłonów, skoków;
- ćwiczenia ze skakanką na macie:
 wymachy, krążenia, ósemki, biegi ze zwiększeniem amplitudy ruchu;
 rzuty i chwyty skakanki z różnych pozycji wyjściowych;

- ćwiczenia ze wstążką na macie:

 wymachy, krążenia, wężyki, spirale, ósemki w połączeniu z elementami
tanecznymi i akrobatycznymi.

10. Kształtowanie wytrzymałości, wyobraźni ruchowej, koordynacji ruchowo -
słuchowej:
o podstawowe kroki i figury: oberka, polki, kujawiaka, poloneza, mazura;
o podstawowe kroki i figury tańca regionalnego i współczesnego;
o aerobic.

III. PROCEDURY OSIĄGANIA CELÓW

Kształcenia muzyczno-ruchowe tak liczne i popularne w wielu krajach różnią się
znacznie między sobą, zwłaszcza jeśli chodzi o proporcje stosowanie ćwiczeń ruchowych
i muzycznych, zakres materiału muzycznego i ruchowego którym operuje się podczas
ćwiczeń oraz zakres swobody twórczej pozostawionej uczniom.
Jedną z form integracji muzyki z ruchem jest tzw. taniec kreatywny. Bardzo popularny
w Anglii, w szkołach, gdzie taniec zastępuje lekcji gimnastyki. Inny ciekawy sposób
podchodzenia do zagadnień muzyki i ruchu to metoda „gier dramatycznych”. Wykorzystuje
się w niej ekspresyjne możliwości muzyczno-ruchowe uczniów w ćwiczeniach o charakterze
aktorskim, gdzie wymowa gestu i brzmienia mam być nośnikiem treści i emocji. Twórcze
zajęcia muzyczno-ruchowe wymagają specyficznie szerokiego rozumienia pojęć: ruch
i muzyka. Spowodowane jest to faktem, iż nie ograniczają się one ani do nauczania
konkretnych umiejętności artystycznych, ani nie preferują żadnego określonego stylu. Ma to
ogromne znaczenie, gdyż nie stwarza żadnych ograniczeń wyrazowych i nie naucza żadnych
stereotypów myślenia i działania.
Trzeba jednak aby nauczyciel zdawał sobie sprawę z tego, że tak szeroko rozumiane
pojęcia ruchu i muzyki oznaczają w praktyce, że ruchem jest wszystko co mieści się
w kategorii wrażeń wzrokowych i dotyczy przemieszczeń ciała.
Na zajęciach należy zatem wykorzystać ćwiczenia oparte na nowoczesnych technikach
ruchowo - muzycznych, mogących służyć, poza zaspokojeniem potrzeb artystycznych,
wyrównaniu zahamowań ekspresyjnych i zaspokojeniu narastającej potrzeby niezależności
i pewności siebie.
Opracowane ćwiczenie realizowane na zajęciach grupy paradnej między innymi mają na celu:

 samopoznanie i obiektywną ocenę otaczającego świata;
 samokontrolę i umiejętność współżycia z otoczeniem;
 twórcze myślenie i działanie (indywidualne i w kolektywie);
 precyzyjne działanie i kierowanie zespołem ludzkim;
 uwrażliwienie na piękno.

Rozbudzanie wrażliwości artystycznej i kształcenie umiejętności twórczych dokonuje się
równolegle z procesem samopoznania i samokontroli, drogą tych samych ćwiczeń ruchowo -
muzycznych, jeśli nauczyciel nie narzuca wychowankom gotowych wzorów, lecz inspiruje
sytuacje, w których oni sami poszukują właściwych ich zdaniem rozwiązań - bardzo pomocna
jest tutaj praca metodą problemową. Poszczególne ćwiczenia w zależności od atmosfery
stworzonej przez pedagoga, a także zdolności i zainteresowań uczniów rozwijają się niekiedy
samorzutnie podczas takiego treningu w bardzo ciekawe sytuacje, w których zarówno cele
artystyczne, jak i ogólnowychowawcze łączą się w integralną całość, wykazując ścisły związek
sztuki z życiem.
Istnieje jeszcze jeden bardzo istotny i subtelny zarazem problem pedagogiczny,
którego uwzględnienie może bardzo zaważyć na efektach pracy z młodzieżą, zwłaszcza w
sytuacji, gdy celem naszym jest rozwijanie dyspozycji twórczych. Wyobraźnia, umiejętność
spontanicznego, otwartego reagowania na wszelkie sytuacje, to głównie zaleta małych
dzieci. W dalszym rozwoju cechy te zanikają pod wpływem różnorodnych zahamowań
psychicznych. Stąd praca pedagogiczna w kierunku rozwijania inwencji twórczej jest tym
trudniejsza, z im starszą grupą mamy do czynienia. Tu niczego nie da się dokonać siłą.
Przeciwnie, może w takiej sytuacji dojść do regresu dyspozycji twórczych. Rozwój inwencji
twórczej może się dokonywać wyłącznie w przyjaznej, swobodnej atmosferze. Rzadko
sprzyjającym elementem jest również konkurencja.
Pomocne zatem podczas pracy z młodzieżą jest wprowadzenie na początku każdego
spotkania lekkiej atmosfery zabawowej, która rozluźnia, wprowadza w dobry nastrój,
pozwala zapomnieć o troskach minionego dnia. Wszystkim zahamowanym młodym ludziom
(a właśnie ci najbardziej znerwicowanie i zamknięci w sobie są jednocześnie bardzo
wrażliwymi i rokującymi duży rozwój umiejętności twórczych) traktowanie tych bardzo
trudnych subtelnych doznań i reakcji jakby pół – serio, bardzo pomaga. W atmosferze
bowiem swobodnej zabawy, podczas której nie muszą do końca identyfikować się z tym co
robią, tacy ludzie uzewnętrzniają się łatwiej.

IV Ewaluacja programu

Ewaluacja, to systematyczne monitorowanie przebiegu realizacji zaplanowanych
działań. Musi ona być przydatna, systematyczna i dostarczać jasnych informacji. Najprościej
rzecz ujmując ewaluacja służy dwóm celom:
 pomaga sprawdzić jakość (użyteczność, efektywność i skuteczność) programu
 pomaga udoskonalić program (wskazując możliwość poprawy)
Ewaluacja podsumowująca ma dać odpowiedź na pytania?
 Czy program powinien być kontynuowany?
 Czy jest efektywny wartościowy i czy pozwolił osiągnięć wyniki zgodne z
oczekiwaniami?
 Czy schemat programu był wszechstronny?
 Co sądzą o programie ci, którzy w nim uczestniczyli?

Na podstawie dokonanej ewaluacji przez autora - realizatora programu i
uczestników - odbiorców programu można wyciągnąć wnioski o wartości różnych
elementów programu, jego sensowności, ale także o słabościach, błędach
popełnionych, ale możliwych do uniknięcia w przyszłości, a więc dostarcza informacji
o możliwych usprawnieniach.
Informacje niezbędne do ewaluacji będą uzyskiwane w różny sposób:
 bezpośrednia rozmowa z uczennicami,
 dyskusja,
 wnikliwa obserwacja uczennic,
 ankiety przeprowadzone wśród uczennic.

Bibliografia

Lewandowska K.: Rozwój zdolności muzycznych, WSiP, Warszawa 1978
Pietrusiński Z.: Myślenie twórcze, PZWS, Warszawa 1969
Rey J.: Taniec, jego rozwój i formy, PIW, Warszawa 1958
Rybotycka L.: Gry dramatyczne – teatr młodzieży, WSiP, Warszawa 1976
Siemkowicz J.: Ćwiczenie muzyczno – ruchowe, poradnik metodyczny, PZWS,
Warszawa 1972
Skowrońska – Lebecka E.: Dźwięk i gest, WSiP, Warszawa 1984
Smoczyńska – Nachtman U.: Zabawy i ćwiczenia przy muzyce, COK 1978
Wierszyłowski J.: Psychologia muzyki, PWN, Warszawa 1979
Zgłoś błąd    Wyświetleń: 0


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Oceń artukuł!



Ilość głosów: 0

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.