AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Katarzyna Staniszewska
Zajęcia zintegrowane, Scenariusze

Przygoda lwa i myszy opowiedziana techniką kolografii

- n +

Przygoda lwa i myszy opowiedziana techniką kolografii

Konspekt do zajęć w świetlicy szkolnej SP.

ZAJĘCIA PLASTYCZNE

Cele dydaktyczno-wychowawcze:
- Zapoznanie z treścią bajki pt. "Lew i mysz",
- Rozwijanie wrażliwości i aktywności twórczej dziecka przez formy plastyczne i zabawę,
- Poznanie nowej techniki pracy - kolografii "
- Przestrzeganie zasad bezpieczeństwa podczas pracy (bezpieczne posługiwanie się narzędziami),
- Kształtowanie nawyków prawidłowego zachowania się.

Cele operacyjne.
Dziecko powinno:
- Przedstawić ruchem i dźwiękiem zachowanie lwa, myszy itp.,
- Poznać treść bajki i zrozumieć jej sens,
- Wypowiadać się na temat wysłuchanej opowieści,
- Dzielić się swoimi spostrzeżeniami i przeżyciami,
- Wycinać i przyklejać elementy wg szablonu na papier,
- Odczuwa radość ze wspólnych zabaw,
- Oceniać sposób wykonywania prac artystycznych.

Metoda:
- Waloryzacyjno-ekspresywna (mini inscenizacja),
- Słowna (rozmowa, opowiadanie)
- Praktyczna.

Forma:
- Grupowa,
- Indywidualna.

Środki dydaktyczne: bajka pt." Lew i mysz ", w załączeniu kolorowy karton, kartki ksero, szablony różnych elementów - bohaterów bajki, ołówki, klej, nożyczki, kalka, kredki świecowe, płyta z podkładem muzycznym..

Przebieg zajęć:
1. Powitanie.
Dzieci śpiewają i wykonują gestodźwięki do piosenki:

" Wszyscy są, witam Was!
Zaczynamy już czas!
Jestem ja, jesteś Ty
Raz, dwa, trzy ". Ustawienie: parami po obwodzie koła, twarzami do siebie (powstaje koło wewnętrzne i zewnętrzne).
2. Wprowadzenie do tematu zajęć.
Dziś poznamy historię pewnej myszki i lwa oraz nauczymy się robić piękne obrazy.
3. Nauczycielka opowiada krótką bajkę zatytułowaną" Lew i mysz ". Dzieci siedzą wygodnie na wykładzinie i słuchają.
4. Omówienie treści:
- Jakie postaci brały udział w bajce?
- Co się wydarzyło w królestwie lwa?
- Dlaczego myszka kradła serek?
- Czy przyznała się?
- Czy chciała się poprawić?
- Co obiecała myszka lwu?
- Jak zareagował lew na propozycję myszki?
- Jaką przykrą historię miał lew i kto mu pomógł?
5. Zabawa w mysz i lwa - dzieci przedstawiają dźwiękiem i ruchem to, co wydarzyło się w bajce.
6. Zaproszenie do działalności plastycznej.
Przypomnienie zasad bezpieczeństwa pracy (ostrożne posługiwanie się nożyczkami, dzieci nie mogą przeszkadzać sobie wzajemnie).
Znamy historię lwa i myszki i dlatego przedstawimy ją teraz na specjalnych obrazkach. Zaproszenie dzieci do stolików - omówienie materiałów i czynności wykonywanych przez dzieci:
a) każde dziecko wybiera sobie jakiś wątek, który chciałby przedstawić na swoim obrazie,
b) odrysowywanie różnych elementów wg szablonu i wycinanie ich,
c) przyklejanie na kartce papieru wyciętych elementów.
7. Praca twórcza dzieci - nauczycielka służy radą i pomocą.
Gdy dzieci mają przyklejone wszystkie elementy - nauczycielka objaśnia następne polecenie. Teraz dzieci do swojego" obrazu "mają przyłożyć kalkę, na to białą kartkę i" przyprasowują "to kredką świecową.
8. Porządkowanie stanowisk pracy:
- pozbieranie resztek papieru,
- odniesienie na swoje miejsce nożyczek, szablonu i kleju,
- ewentualnie umycie rąk.
9. Ocena pracy:
- wspólne wypowiedzi dzieci na temat prac artystycznych, zwrócenie uwagi na wykorzystanie całej powierzchni kartki oraz estetykę wykonania,
- umieszczenie prac w widocznym miejscu świetlicy.
10. Podsumowanie zajęć.
Nauczycielka mówi, czy podobała się jej praca dzieci na zajęciach. Udziela słownych pochwał dzieciom, które były aktywne. (Jeśli będzie czas - po podsumowaniu - propozycja zabawy ruchowej pt." Ludzie do ludzi ").
11. Pożegnanie.
Dzieci wykonują gestodźwięki do piosenki:

" Zajęcia skończone
i chce nam się jeść.
Do domu idziemy
Adieu, bye-bye, cześć ". Ustawienie: Parami po obwodzie koła twarzami do siebie (powstaje koło wewnętrzne i zewnętrzne).

Lew i mysz

Pewnego dnia lew powiedział z gniewem: - Chciałbym w końcu wiedzieć, kto pozwala sobie kraść jedzenie mnie, królowi lasu. I przysięgam, że znajdę złodzieja, rozerwę go na strzępy!

O, tak! Jego Wysokość lew naprawdę był wściekły. Tego samego wieczoru ukrył się w kącie spiżarni w oczekiwaniu na swoją ofiarę, aż nagle zobaczył myszkę, która błyskawicznie złapała kawałek sera.

- Zatrzymaj się tam! - krzyknął władczym tonem. - Złapałem cię w końcu na gorącym uczynku! Teraz skończysz tak, jak na to sobie zasłużyłaś, ty zwykła mała złodziejko!

Skamieniała z przerażenia, myszka upuściła ser i zaczęła błagać lwa:

- Wasza Wysokość, proszę, nie rób mi krzywdy. Kradłam, to prawda, ale przysięgam, że to się więcej nie powtórzy. Jeśli mnie oszczędzisz, przyrzekam, że wcześniej czy później, w razie potrzeby, przybiegnę ci na pomoc i jeśli to okaże się konieczne, ocalę cię!

- Cha, cha, cha! - zaśmiał się lew. - Co chcesz zrobić? Ocalić mi życie? Czy nigdy nie zauważyłaś, że jesteś mała, jak muszka? A to dobre! Ponieważ jednak wzbudziłaś moją sympatię, pozwolę ci odejść, ale nie chcę cię więcej widzieć. Zrozumiano?

Po kilku dniach w tamte strony nadjechał cyrk. Jego właściciele poszukiwali lwów do swego wyjątkowego numeru i trafili akurat na naszego lwa, którego udało im się złowić w sieć.

- Oto i ja, jestem tu, aby cię uratować! - zawołała myszka, zbliżając się biegiem i zabierając się do przegryzania oczek sieci. Wkrótce lew był już wolny i z niedowierzaniem spoglądał na swoją wybawicielkę.

- Powiedziałam, że wcześniej czy później ci pomogę - rzekła myszka. - A zawsze dotrzymuję danego przyrzeczenia. Żegnaj, drogi lwie!
  adów do naśladowania postaw i zachowań chrześcijańskich." [5]

W ostatnim półwieczu następuje rozwój nauki Kościoła o małżeństwie i rodzinie, spowodowany nie tylko stałym, pogłębionym poznawaniem źródeł nauki objawionej, ale również potrzebami wiernych, trudnościami społecznymi i błędnymi teoriami szerzonymi przez środki masowego przekazu. Główną rolę odegrał w tej dziedzinie Sobór Watykański II, przedstawiając naukę o uczestnictwie świeckich w zbawczych funkcjach Chrystusa, o Kościele i jego stosunkach do współczesnego świata.

Syntezę tradycyjnej nauki o małżeństwie Jan Paweł II zawarł w adhortacji "Familiaris consortio". Jej ostatnia część nosi tytuł "Duszpasterstwo rodzin: etapy, organizacja, pracownicy i okoliczności". Papież pisze, że Kościół pragnie nieść swoją naukę i służyć "tym, którzy znając wartości małżeństwa i rodziny starają się pozostać im wierni" (FC1). Jan Paweł II wymienia między innymi, grupę małżeństw, którym w szczególny sposób przez swoją działalność duszpasterską pragnie służyć Kościół. Są to te rodziny lub małżeństwa, które napotykają na różne trudności w realizowaniu własnej wizji rodziny, także z powodu rozpadu rodziny.

Jak widzimy, jest wiele instytucji, zespołów, które powinny pomagać rodzinie w procesie wychowawczym najmłodszego pokolenia. W szczególny jeszcze sposób powinna być kierowana w stronę rodzin niepełnych. Rodziny dotknięte rozbiciem, opuszczeniem przez jednego z rodziców, jego śmiercią, czy też są to rodziny samotnej matki, powinny być otoczone opieką. Wspólna wigilia, wieczór kolędowy, wspólna wycieczka czy jakaś kulturalna impreza - to realne możliwości udzielania pomocy rodzinie niepełnej.

Nauczyciele i katecheci powinni szczególną troską otaczać dzieci z rodzin niepełnych, a ich rodzicom, opiekunom spieszyć z większą pomocą. Można powiedzieć, że obowiązkiem nauczycieli jest wczuwanie się w położenie i w psychikę tych dzieci. Pedagodzy powinni zrozumieć ich problemy, potrzeby, a co za tym idzie poświęcić im więcej czasu i częściej współpracować z rodzicami i opiekunami dzieci. Ta współpraca dotyczy także duszpasterzy, oni także powinni otoczyć opieką rodziny zagrożone i rozbite. Ich najważniejszym zadaniem w tej sytuacji jest religijne i moralne kształcenie dzieci z rodzin rozbitych, bo często się zdarza, iż są one zaniedbane lub opóźnione w rozwoju religijnym. Potocznie mówi się, że te dzieci są "trudne", ale jak nie mają takimi być, skoro często mają konflikty z otoczeniem, przeżywają różne stany (buntu, żalu, zwątpienia).

W życiu codziennym widzimy i nauczycieli, i katechetów, i pedagogów, i duszpasterzy angażujących się całym sercem w sprawy tych najbardziej potrzebujących. Czasami trzeba tylko poświęcić więcej uwagi, czasami - pokierować w dziedzinie religijnej i moralnej a czasami nauczyć przebaczania, albo szacunku dla Boga i ludzi. Najtrudniej jest nauczyć miłości, ale nie można się zbyt szybko załamywać tylko stale próbować.

Jako chrześcijanie mamy obowiązek pomagać rodzinom niepełnym. W jaki sposób, czego one od nas oczekują? - Przede wszystkim należy w nich budzić wiarę w siebie, słuchać, dyskutować. Ważne jest, aby darzyć ich przyjaźnią, życzliwością, okazywać im szacunek i dobroć. Tak niewiele, a jednak bardzo dużo, gdyż te wartości są najbardziej potrzebne do normalnego rozwoju.

Przypisy:
1. H. Święcicka, Niektóre problemy wychowania religijnego, s. 233, [W]: Spojrzenie na współczesną rodzinę w Polsce, Warszawa 1986
2. A. L. Szafrański (red.), Małżeństwo i rodzina, Lublin 1985, s.88
3. Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim, Gravissimum educationis, W 4
4. J Makowska, Rodzina a instytucje wychowawcze, [W:] A. Podsiad (red.), Spojrzenia na współczesną rodzinę w Polsce, Warszawa 1986, s. 259
5. tamże, s. 267 - 268
 

Opracowanie: Katarzyna Staniszewska

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 3339


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Oceń artukuł!



Ilość głosów: 0

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.