Scenariusz inscenizacji na konkurs pod hasłem: "Zawsze niech będzie..."

"Łącząc dzieci niepełnosprawne ze zdrowymi, osiągamy wielki sukces na przyszłość-tworzymy tolerancyjne społeczeństwo."

"Wszyscy jesteśmy tacy sami..."

OSOBY:
 

Wojtek	Ania
Jacek	Kasia
Marek	Inni chłopcy
Łukasz

SCENA I
Wakacje. Dzieci bawią się na podwórku, popiskując radośnie; wszędzie rozbrzmiewa śmiech. Jeden chłopiec siedzi na ławce, z dala od innych. Nikt nie zwraca na niego uwagi.

WOJTEK sam do siebie
Och, ale dzisiaj ciepło... Wszyscy się bawią... śmieją się... biegają... Tylko ja nie mogę... Ach, gdyby oni wiedzieli! Może nie nazwaliby mnie zarozumialcem i samolubem... Dobrze, że nie wiedzą, że to słyszałem. Pewnie zaczęliby jeszcze mówić, że podsłuchuję...Tylko ty mi zostałeś. spogląda na leżący obok niego szkicownik A gdyby tak im powiedzieć? Z rezygnacją Nie, to niemożliwe. Śmialiby się tylko ze mnie i wytykali palcami.

Z dala od ławki dzieci spostrzegły Wojtka; naradzają się. Przewodzi im Jacek

JACEK
Patrzcie pokazuje palcem w stronę ławki znowu ten zarozumialec. Przyłazi tu i siedzi na naszej ławce.

KASIA lekko oburzona
Przestań, to też jego ławka i jego podwórko.

MAREK
Ale widocznie się z niego nie cieszy. Może by go tak nauczyć szacunku do mienia własnego? Co chłopaki? Chłopcy śmieją się.

ANIA niemalże krzycząc na chłopców
Jesteście okropni! Skąd wiecie, że jest zarozumiały?! Sami jesteście samolubni! Jak byście naprawdę chcieli się z nim bawić to byście do niego podeszli!

JACEK naśladując piskliwy głos dziewczynki
Jakby chciał się bawić, to by podszedł i zagadał!

KASIA
A może jest nieśmiały? Nie pomyślałeś o tym?

MAREK
Jakby był nieśmiały, to by przyszedł z mamą. Śmiech chłopców

ŁUKASZ nieśmiało
Chłopaki, ja słyszałem, że on jest chory.

ANIA
Moja mama też mi tak mówiła.

JACEK
Jak go boli gardło, to niech weźmie "Gripex" śmiech

KASIA
Dla ciebie chorobą jest tylko ból gardła. Po chwili dodaje A może to coś poważniejszego?

MAREK
E, tam. On po prostu jest samolubny i tyle.

KASIA
No to zobaczymy! Chodź Anka porozmawiamy z nim. Bierze koleżankę za rękę

ŁUKASZ
Poczekajcie! Idę z wami.

SCENA II
Wojtek siedzi na ławce; szkicuje łąkę; do ławki zbliżają się Kasia, Ania i Łukasz; chłopiec nie zauważa ich.

ANIA nieśmiało
Cześć Wojtek.

WOJTEK zaskoczony
O, cześć. Co tu robicie? Czemu nie gracie w piłkę w taki ładny dzień jak dziś?

KASIA
Zobaczyliśmy ciebie samego na ławce i pomyśleliśmy, że czujesz się samotny. Wzrok dziewczynki pada na otwarty szkicownik. Jaka śliczna łąka! Sam ją narysowałeś?

WOJTEK
Tak, podoba ci się?

ANIA zobaczywszy rysunek
Jest wspaniała! Masz prawdziwy talent! Łukasz, prawda, że ładna?

ŁUKASZ
Piękna! Ja też interesuję się szkicowaniem. Ale nie umiem robić tego tak dobrze jak ty.

WOJTEK
Chcesz mogę ci trochę pomóc.

ŁUKASZ z niedowierzaniem
Serio, mógłbyś?

WOJTEK
Jasne!

ŁUKASZ bez zastanowienia
Chłopcy mówili, że jesteś zarozumiałym samolubem. Zobaczywszy wyraz twarzy nowego kolegi Przepraszam, nie chciałem tego powiedzieć.

WOJTEK
Wiem, że wszyscy tak o mnie myślą, ale to nie moja wina, że nie mogę biegać jak inne dzieci. Dopiero teraz trójka kolegów zauważyła kule leżące pod ławką. Muszę wam coś powiedzieć. Ja wiem, że to może zabrzmi dziwnie, ale dwa lata temu miałem wypadek. Długo leżałem w szpitalu i nie dochodziłem do siebie. Lekarze nie dawali mi szans przeżycia. Ja jednak wylizałem się z tego, ale będę miał po wypadku pamiątkę do końca życia. Chłopiec podciągnął nogawkę spodni; dzieci zobaczyły, że poniżej kolana Wojtek ma zamiast nogi metalową, masywną protezę. Tylko proszę nie współczujcie mi. Nienawidzę, gdy ktoś się nade mną lituje.

KASIA
Dobrze, ale to straszne. Tak nam teraz głupio. Gdybyśmy wiedzieli, od razu zajęlibyśmy się tobą.

WOJTEK
Zajęlibyście się mną? Co to znaczy?

ANIA
Kaśka miała na myśli, że nie przezywalibyśmy cię i zaprosili cię do wspólnej zabawy.

WOJTEK
Ciekawe w co się można ze mną bawić?

ŁUKASZ
Jak to w co? A chociażby w tonący statek. W tym czasie rozległo się wołanie mamy Kasi na obiad. Dzieci pomogły wejść Wojtkowi do domu.

SCENA III
W tydzień później, na podwórku wszystkie dzieci bawią się na ławce razem z Wojtkiem w "podróżowanie po rozległych wodach Bałtyku". Kapitanem statku był Jacek, Do załogi należały pozostałe dzieci, a Wojtek był sternikiem.

JACEK
Załogo, ruszamy na podbój świata!

WOJTEK
Kapitanie mamy mały problem. Przed nami jest góra lodowa, Chyba się z nią zderzymy!

JACEK
Sterniku zrób co w twojej mocy, by ją wyminąć! Załogo pod pokład!
Wszyscy weszli pod "pokład" to znaczy pod ławkę i kołysali się na wszystkie strony, udając falujące morze. Tymczasem na pokładzie sternik ze wszystkich sił wymijał lodowiec, a gdy mu się udało wszyscy okrzyknęli go bohaterem.
 

Opracowanie: Alina Budzyńska
nauczyciel kształcenia zintegrowanego
w Szkole Podstawowej
w Ulhówku

Wyświetleń: 4321