Imię i nazwisko: Ryszard Gąsiorowski
Szkoła: Zakład Poprawczy w Kcyni
Wykształcenie: średnie z przygotowaniem pedagogicznym
Stanowisko: nauczyciel zawodu
Nauczane przedmioty: Praktyczna nauka zawodu
Technologia malarska
Zarys budownictwa
Opiekun stażu: mgr Alicja Taube - Pezacka
Okres stażu: 1.09.2007 r. do 31.05.2010 r.




SPRAWOZDANIE Z REALIZACJI ROZWOJU ZAWODOWEGO
Nauczyciela Zakładu Poprawczego w Kcyni
Ubiegającego się o stopień zawodowy nauczyciela mianowanego


Wstęp

Nie ma dobrych nauczycieli bez umiejętności nawiązywania kontaktu, bez otwartości na problemy innych i bez wyobraźni oraz wiedzy na temat tych, których się uczy. Oznacza to także rodzaj pasji, która powinna temu zawodowi towarzyszyć, oraz wymaga zaangażowania większego niż w innych zawodach. Jestem nauczycielem zawodu w Zakładzie Poprawczym w Kcyni od 15 lat. W zawodzie malarz tapeciarz pracuje od 16 roku życia. Zanim zacząłem pracę z trudna młodzieżą pracowałem w Wilobranżowej Spóldzielni Pracy jako majster grupy malarskiej. Zdobyłem uprawnienia Mistrza Malarza Budowlanego w 1979 r. co pozwoliło pełnić mi tę funkcję. Z pod moich „skrzydeł wyszło dużo młodych dobrze przygotowanych do pracy fachowców. Długoletnia praca w tym zawodzie pozwoliła poznać mi tajniki tego zawodu, które potrafię przekazać młodym. Jestem przede wszystkim praktykiem cenionym za swą pracę w lokalnej społeczności. Czas stażu był dla mnie okresem intensywnej pracy nad realizacją zadań, które sobie założyłem i zawarłem w planie rozwoju zawodowego. To także czas wielu zmian w moim życiu jako nauczyciela i jako człowieka. Przez 2 lata i 9 miesięcy pogłębiałem wiedzę i umiejętności dydaktyczno – wychowawcze oraz opiekuńcze, doskonaliłem znajomość prawa oświatowego w zakresie funkcjonowania placówki, oraz aktywnie uczestniczyłem w realizacji zadań ogólnoszkolnych, warsztatowych edukacyjnych, wychowawczych i opiekuńczych.
Zapoznałem się z przepisami, które regulują zasady przyznawania stopni awansu zawodowego(Karta Nauczyciela, Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu). Na podstawie przeanalizowanych dokumentów opracowałem plan rozwoju zawodowego. W związku z faktem, iż przepisy prawa uległy zmianie w trakcie trwania mojego stażu, zapoznałem się z nowym Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 14 listopada 2007 r.
Uwzględniając w planie rozwoju zawodowego wytyczne związane ze specyfiką, typem i rodzajem szkoły, w której odbywam staż przeanalizowałem Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dn. 31.07.2009 r, zmieniające wcześniejsze rozporządzenie z dn. 17.10.2001 r. w sprawie Zakładów Poprawczych i Schronisk dla Nieletnich oraz System Resocjalizacji(mikrosystem Zakładu poprawczego w Kcyni)



§ 7 ust.2 pkt 1

W ramach punku 7.2.1 umiejętność organizacji i doskonalenia warsztatu pracy, dokonywania ewaluacji własnych działań, a także oceniania ich skuteczności i dokonywania zmian w tych działaniach nawiązałem współpracę z opiekunem stażu panią mgr Alicją Toube - Pezacką. W tym celu zawarłem kontrakt uwzględniający zakres obowiązków zarówno mój jak i opiekuna stażu, zasady komunikowania się oraz kryteria oceny stażu, co umożliwiło obustronną owocną współpracę. W myśl tej zasady przygotowywałem okresowe sprawozdania z realizacji planu rozwoju, co bardzo pomogło i usprawniło moją pracę nad samorozwojem.
Przy doskonaleniu własnego warsztatu pracy bardzo pomocne okazały się lekcje prowadzone w obecności opiekuna stażu i udział w zajęciach prowadzonych przez opiekuna stażu. Zajęcia te były omawiane i dyskutowane. Po każdej lekcji prowadziłem samoocenę i analizowałem wskazówki otrzymywane przez osoby hospitujące, które uświadamiały mi moje mocne i słabe strony w prowadzeniu zajęć.
Umiejętność prowadzenia zajęć z uczniami doskonaliłem także poprzez opracowanie scenariuszy zajęć, w których starałem się m.in. uwzględniać różnorodne metody aktywizujące. Przeprowadziłem wiele zajęć otwartych w szkole i warsztatach szkolnych w obecności dyrektora szkoły p. mgr Adama Pezackiego, opiekuna stażu oraz kierownika warsztatów szkolnych. Były to min:
• 01.12.2007 r. Tm: „Przygotowanie podłoża pod technologię emulsyjną”
• 09.01.2008 r. Tm: „Tapetowanie”
• 25.01.2008 r. Tm: „ Technika olejna”
• 14.02.2008 r. Tm: „Przepisowe wymiary schodów”
• 30.04.2008 r. Tm: „Tapetowanie ścian według rysunku”
• 30.05.2008 r. Tm: „Przygotowanie do dużych powierzchni malowania”
• 12.02.2009 r. Tm: „Dachy drewniane”
• 27.05.2009 r. Tm: „Technika olejna oraz dekoracyjna obróbka powierzchni olejnych”
• 23.10.2009 r. 15.01.2010 r. Tm: „Przygotowanie podłoża pod technikę olejną”
• 13.11.2009 r. Tm: „Materiały ścierne”
• 17.11.2009 r. Tm: „Technika olejna”
• 25.11.2009 r. Tm: „Przygotowanie podłoża pod tynki szlachetne”
• 22.12.2009 r. Tm: „Technika emulsyjna i olejna”
• 24.03.2010 r. „Przygotowanie podłoża pod technikę lakierniczą metodą natryskową”
Podczas lekcji starałem się zwracać uwagę na wykorzystanie czasu na lekcji, rodzaje środków dydaktycznych i formy pracy z uczniami, zasady wewnątrzszkolnego systemu oceniania i indywidualizację pracy na lekcji. Prowadząc zajęcia warsztatowe i lekcyjne starałem się łączyć teorię z praktyką, aby wiadomości i umiejętności zawodowe wzajemnie się przenikały i uzupełniały.
Regularnie przeprowadzałem różnorodne formy sprawdzania postępów uczniów samodzielnie opracowując różne pomoce naukowe: testy, sprawdziany, kartkówki w oparciu o dostępne podręczniki zgodnie z wymaganiami edukacyjnymi i aktualną podstawą programową. Szczególnie cenię sobie zestaw testów przygotowujących uczniów do zewnętrznego egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe z zawodu malarz – tapeciarz, który to moi uczniowie zdają w 100%. Testy te pozwalają w precyzyjny sposób określić poziom wiedzy teoretycznej uczniów, którzy przygotowują się do egzaminów końcowych w zawodzie malarz – tapeciarz. Narzędzie to pozwala w bardzo szybki i łatwy sposób określić stan bieżący wiedzy naszych uczniów za pomocą klucza odpowiedzi.
Opracowałem również plany wynikowe w zakresie przedmiotów, których nauczam:
• Praktyczna nauka zawodu
• Technologia malarska
• Zarys budownictwa
które na bieżąco ulegały ewaluacji w zależności od potrzeb uczniów.
Doskonalenie własnego warsztatu pracy realizowałem również poprzez udział w warsztatach, kursach i szkoleniach. Dążąc do rozwijania praktycznych umiejętności doskonalenia własnego warsztatu pracy nie poprzestałem na korzystaniu ze wskazówek opiekuna stażu lecz uczestniczyłem w kursie
• „Jak skutecznie zaprezentować swój dorobek zawodowy przed komisją” – zorganizowany przez KPCEN w Bydgoszczy w roku 2008/2009 dzięki temu mogłem jeszcze obiektywniej ocenić swoje mocne strony i wyciągnąć wnioski do dalszej pracy.
• „Wykorzystanie generatorów do automatycznego tworzenia szkolnych stron internetowych” zorganizowany przez wydawnictwo LIBRUS w 2007 r. dzięki któremu nabrałem przekonania, że umieszczanie swoich osiągnięć na stronach internetowych przy wykorzystaniu generatorów automatycznych nie jest trudne. Zamieściłem………………
• „Szkolenie z udzielania pierwszej pomocy” (17.12.2007 r.) zorganizowane przez Ośrodek Kształcenia Dorosłych „Ratownictwo Medyczne-Damian Garlicki” w Osieku. Nauczyłem się zasad oceniania stanu poszkodowanego, ułożenia rannego w pozycji bezpiecznej. Utrwaliłem sobie tok postępowania w złamaniach kończyn i zwichnięć. Udzielanie pierwszej pomocy jest bardzo mi przydatne na zajęciach warsztatowych………………..
• „Metody pracy profilaktycznej i przeciwdziałanie zachowaniom ryzykownym”(6-7.11.2009 r.) szkolenie zorganizowane w ramach projektu systemowego Ministerstwa Sprawiedliwości prowadzone przez pracowników Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej w Warszawie w wymiarze 14 godzin w tym 8 godzin ćwiczeń. Na zajęciach tych uzyskałem wiele cennych informacji i konkretnych opisów sytuacji zachowania ryzykownego nieletnich oraz wykaz działań profilaktycznych, które zmniejszają eskalację tych zachowań. Uświadomiłem sobie, że w swej pracy resocjalizacyjnej zawsze będę miał do czynienia z nieletnimi o zaburzeniach społecznych i uczuciowych. Wymiana doświadczeń podczas szkoleń ułatwia w przyszłości radzenie sobie z sytuacjami ryzykownymi i ułatwia pracę wychowawczo – resocjalizacyjną.

Brałem udział w radach szkoleniowo – warsztatowych
• „Konstruowanie opinii o wychowanku” (11.10.2007 r.) po którym zweryfikowałem swój sposób pisania informacji o postępach ucznia w nauce i zachowaniu, pamiętając, że informacje należy formułować w zwięzły i czytelny sposób dla innych.
• „Kompetencje wychowawcze – komunikacja z wychowankiem cz. I i cz. II (28.11.2007 r i 2008 r.) Szkolenie to ugruntowało moją wiedzę na temat komunikowania się z nieletnimi ułatwiło mi nawiązywanie życzliwego kontaktu z nieletnimi, polepszyło relację nauczyciel – wychowanek.
• „Podział metod nauczania wg. W. Okonia”( luty 2008 r.), po tym szkoleniu odświeżyłem sobie oraz dowiedziałem się o wielu metodach i różnych środkach nauczania, które powodują, że prowadzone zajęcia są ciekawe co zwiększa efektywność w nauczaniu.
• „Wypalenie zawodowe” (w 2008 r.) na którym dowiedziałem się jak przeciwdziałać takiemu stanowi oraz że praca nad swoją osobowością oraz dbałość o zdrowie psychofizyczne jest tego podstawą.
• „Prawa dziecka a prawa nieletniego” (11.2008 r.)
• „Rozpoznawanie zjawisk podkultury przestępczej oraz metody pracy wychowawczej z nieletnimi przejawiającymi symptomy tzw. drugiego życia”( 04.2009 r.)
• „Młodzież w uzależnieniach” ( 05.2009 r.) dowiedziałem się, iż uzależnienie nie dotyczy tylko alkoholu czy substancji psychoaktywnych ale również wobec Internetu gier komputerowych. Dowiedziałem się jak rozpoznać osoby uzależnione a to powinien w każdy pracownik tego rodzaju placówki.
• „Nowa formuła Indywidualnego Planu Resocjalizacji. Wyznaczanie celów operacyjnych – dobór metod i zadań” (24.09.2009 r.) prowadzony przez pedagoga p. Sylwię Gawrońską. Zespół diagnostyczno – korekcyjny przedstawił wzór dokumentu IPR-u z określeniem prawidłowości wpisów w tym dokumencie. Ugruntowałem wiedzę w wyznaczaniu i formułowaniu celów operacyjnych w pracy z nieletnimi oraz to, że cele należy osiągać poprzez dobieranie odpowiednich metod i konstruowanie właściwych zadań.
• „Dlaczego organizować pracę w grupie”(26.11.2009 r.) Upewniłem się, że stosowane przeze mnie metody pracy w grupie są dobrą metodą na uzyskiwanie lepszych wyników w nauce.
• „Poszerzenie oferty zawodowej w warunkach zakładu poprawczego w ramach warsztatów szkolnych” (10.12.2009 r.) Dzięki temu kursowi dowiedziałem się, iż oferta może mieć formę kursową, opartą na wytycznych EFS(Europejski Fundusz Społeczny), dzięki czemu wychowankowie mogą liczyć na dodatkowe kwalifikacje zawodowe. Jest to obiecująca metoda poszerzenia oferty zawodowej, gdyż wykładowcami w tych kursach mogą być nauczyciele zawodu , którzy są pracownikami naszego zakładu. Obserwowałem taką formę oferty zawodowej kurs drwala –operatora pilarki spalinowej zorganizowany w naszej placówce i jestem przekonany iż podobny kurs w zakresie grupy malarskiej będzie świetnym przedsięwzięciem w którym chciałbym uczestniczyć.
• „Metody nauczania w praktycznej nauce zawodu” (26.02.2010 r.) uzmysłowiłem sobie jak mogę nieco inaczej prowadzić poszczególne etapy szkolenia zawodowego. Tworzenie małych grup a następnie łączenie efektów pracy w całość gotowy wyrób jest dobrych pomysłem do osiągania lepszych wyników w nauce zawodu.
Prowadzenie rad szkoleniowo – warsztatowych. Zdobytą wiedzę i umiejętności wykorzystuję podczas spotkań zespołu, rad szkoleniowych, rad szkoleniowo – warsztatowych. Wszystkie te spotkania, na których dzielę się swoja wiedzą, kończą się sformułowaniem wniosków, które stają się wytycznymi do dalszej pracy z uczniem.
Jedną z podstawowych form są rady szkoleniowo – warsztatowe, które dają możliwość przekazania wiedzy i umiejętności większej grupie słuchaczy. Dlatego moje działania skupiłam na tego rodzaju działalności.
Radą szkoleniową-warsztatową, którą przeprowadziłam z kolegą Waldemarem Mierzwińskim dla całego Grona Pedagogicznego była rada pt: „Metody aktywizujące w nauczaniu”. Celem rady było przypomnienie podziału metod nauczania z uwzględnieniem metod aktywizujących, uświadomienie nauczycielom potrzeby ich stosowania, szczegółowe omówienie wybranych metod aktywizujących oraz najważniejsze nabycia umiejętności stosowania wybranych metod aktywizujących (burza mózgów, kula śnieżna, poker kryterialny, prawda – fałsz). Chcąc przybliżyć tematykę rady wygłosiłem opracowany przeze mnie referat „Metody aktywizujące w nauczaniu”, w którym w sposób bardzo szczegółowy omówiłem metody nauczania i uczenia się, znaczenie aktywizowania uczniów, następnie wyjaśniłem pojęcie metody aktywizującej. Ostatnią, ale najważniejszą częścią mojego referatu było omówienie następujących metod aktywizujących: burza mózgów, śnieżna kula (dyskusja piramidalna), dyskusja dydaktyczna, mapa mentalna (pojęciowa), projekt edukacyjny, poker kryterialny, prawda - fałsz według następującego schematu: co dokładnie kryje się pod tym pojęciem, jak należy stosować daną metodę, jak są potrzebne materiały do pracy oraz omówiłam mocne i słabe strony jej stosowania. W czasie wygłaszania referatu posługiwałem się rzutnikiem multimedialnym i na przygotowanych przeze mnie slajdach omówiłem daną metodę. Po dyskusji nastąpiła druga jej części, warsztatowa. Uczestnicy zostali podzieleni na grupy, w których na przygotowanych materiałach wykonali następujące ćwiczenia:
a) burza mózgów – „Powody braku aktywności uczniów na lekcji”,
b) kula śnieżna – „Znaczenie stosowania nagrody w pracy z uczniem”.
c) poker kryterialny – „Kryteria efektywnej grupy”,
d) prawda - fałsz – „Figury płaskie”.
Po dyskusji i sformułowaniu wniosków do dalszej pracy uczestnicy wypełnili przygotowaną ankietę ewaluacyjną, z której wynika, że atmosfera, wiedza i forma przekazu oraz materiały zostały przez wszystkich wysoko ocenione. Niektóre przedstawione metody były uczestnikom znane i większość będzie je stosować w praktyce. Aktywna praca uczestników, dyskusje utwierdzają mnie w przekonaniu, że potrafię zdobytą wiedzą i umiejętnościami dzielić się z innymi pracownikami szkoły. Z rozmów z nauczycielami oraz uczniami wiem również, iż wielu z nich korzysta z metod aktywizujących o których mówiłem na radzie oraz o tym jak bardzo uatrakcyjniają one zwykłe szare lekcje.
Korzystając z doświadczeń w mojej wieloletniej pracy nauczyciela chciałem podzielić się z moimi koleżankami i kolegami na temat przyczyny niepowodzeń szkolnych. Jest to temat który nurtuje wielu nauczycieli, szczególnie młodych. W referacie, który wygłosiłem dla zespołu całego grona pedagogicznego w dniu 1.07.2009 r. usystematyzowałem przyczyny niepowodzeń, mówiąc o przyczynach ekonomiczno- społecznych, przyczynach dydaktycznych:
nieodpowiednie zewnętrzne warunki pracy dydaktycznej nauczyciela,
działalność dydaktyczna nauczyciela,
wadliwa praca ucznia
Czynnikach biopsychicznych.
Wspólnie z uczestnikami spotkania doszliśmy do wniosku, iż znaczącą rolę w przezwyciężaniu niepowodzeń szkolnych odgrywa nauczyciel. Od jego pracy i zaangażowania zależą w dużej mierze wyniki, jakie osiągają uczniowie. Nauczyciel jest i zawsze był najważniejszym czynnikiem wpływającym na rozwój umysłowy ucznia i jago postępy w nauce. Stosując takie formy i metody nauczania, które zaciekawią uczniów nauką. Nauczyciel powinien również zapewnić uczniom napotykającym trudności pomoc w likwidowaniu zaległości w wiadomościach i umiejętnościach, nawiązać współpracę z rodzicami ( wychowawcami prowadzącymi), pedagogiem i psychologiem w celu uzgodnienia sposobu postępowania z uczniem. Dobrą metodą przezwyciężania niepowodzeń dydaktycznych jest indywidualizowanie wymagań, dostosowanie do możliwości i potrzeb ucznia oraz zorganizowanie zajęć wyrównawczych i kompensacyjnych.
W całym procesie rozwiązywania niepowodzeń szkolnych ważne jest współdziałanie ze sobą całego zespołu nauczycieli. Wnioski jakie pojawiły się po moim wystąpieniu to, to aby pamiętać o pewnych podstawowych zasadach pracy z uczniem mającym kłopoty w nauce:
1. Gdy prosi o pomoc nie mów, że zadanie jest proste – obniża to wiarę we własne możliwości (proste, a ja nie potrafię);
2. Nie odrabiaj zadań za dziecko – taka postawa prowadzi do pogłębiania się niewiedzy;
3. Daj dziecku dużo czasu na możliwość samodzielnego rozwiązania problemu (jest to dobra szkoła radzenia sobie z kłopotami);
4. Jeżeli zadanie okaże się zbyt trudne – zostaw je, przejdź do łatwiejszego (na te jeszcze przyjdzie pora);
5. Zachęcaj dziecko do manipulowania na przedmiotach
6. Dobieraj treści zadań tak, by były one bliskie rzeczywistości dziecka (może ono wówczas łatwiej wyobrazić sobie sytuację);
7. Pamiętaj, by treść zadania nie była ważniejsza, niż zawarte w niej działania
8. Przy błędnym rozwiązaniu nie strofuj dziecka lecz pytaj o sposób rozumowania (dowiesz się gdzie popełnił błąd);
9. Przy błędnym rozwiązaniu doceń wkład pracy i poproś o podjęcie próby rozwiązania jeszcze raz (jest to wdrażanie do samodzielnego pokonywania trudności);
Pamiętajmy też, że do nauki należy wykorzystać nie tylko czas w ławce szkolnej, ale i wszelkie sytuacje społeczne. Aby nauka nie była nudna przeplatajmy ją grami i zabawami.
Dzięki umiejętnościom uzyskanym po ukończeniu wielu form doskonalenia zawodowego, ale przede wszystkim mojemu doświadczeniu w pracy z młodzieżą zostałem powołany do prac w komisjach
• opracowania aktualizacji regulaminu BHP w warsztatach
• do opracowania aktualizacji Statutu Zasadniczej Szkoły Zawodowej i Gimnazjum Statut jest jednym z ważniejszych dokumentów, które w sposób szczegółowy określają wewnętrzny porządek funkcjonowania szkoły. Dokument ten zawiera min działy: Cele i zadania ZSZ, Organy szkoły, formy prowadzenia pracy dydaktyczno- wychowawczej, organizacja ZSZ, zasady rekrutacji, obowiązki i prawa uczniów i nauczycieli, wewnątrzszkolny system oceniania, zasady organizowania wycieczek. Jest dokumentem, który gwarantuje wychowawcom reprezentowanie ich praw oraz nakłada na nich obowiązki zgodne z wymogami Ustawy o postępowaniu dla nieletnich
• do aktualizacji procedury zapoznawania nieletniego z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa higieny pracy jest to jedna z częściej wykorzystywanych procedur tym bardziej cieszyłem się, że mogę swoje uwagi przekazać komisji. W czasie posiedzeń usprawniliśmy procedury przyjmowania wychowanków, uwzględniając czas w jakim mają być przeprowadzone szkolenia oraz to, że szkolenie należy potwierdzić na piśmie i przekazać nauczycielowi zawodu.
Prowadząc zajęcia warsztatowe i lekcyjne staram się łączyć teorię z praktyką aby wiadomości i umiejętności zawodowe się przenikały i uzupełniały. Dbam również o pozytywną rywalizację między moimi uczniami organizując konkursy:
• konkurs pod patronatem Ministerstwa Sprawiedliwości pt.: „Przygotowanie osób w zakładach poprawczych i schronisk dla nieletnich do kontaktu z instytucjami na rynku pracy i pomocy społecznej” konkurs ten przeprowadziłem z kolegą Waldemarem Mierzwińskim w dniu 18.11.2009 r. konkurs ten był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, Głównym celem projektu jest zwiększenie szans nieletnich na uzyskanie zatrudnienia i lepszą integrację ze społeczeństwem po opuszczeniu zakładu dla nieletnich, poprzez uzyskanie wiedzy o mechanizmach i procedurach obowiązujących na rynku pracy oraz wobec innych instytucji, w tym pomocy społecznej.
• Szczególnie bliski jest mi konkurs na najlepszego ucznia w zawodzie malarz – tapeciarz. I etap to praktyczne dzieło do wykonania w ciągu 3 godzin. Tematyka oraz czas dostosowany jest do warunków w jakich znajdą się uczniowie zdający ten egzamin przed komisją OKE( W czasie zewnętrznego egzaminu, który odbywa się w wyznaczonych przez komisję szkołach zawsze jestem przy swoich uczniach wspierając ich w tej stresującej sytuacji) II etap to teoretyczne testy do rozwiązania, które to przygotowuję wykorzystując ubiegłoroczne testy zewnętrzne. Dla obiektywnej oceny szyfruję prace co daje anonimowość uczniom. Do oceny prac powołana jest komisja oceniająca. Organizowany jest 2 razy w roku i jest zarazem oceną postępów w nauce moich uczniów. Jest też świetnym sposobem na uczenie się zdrowej rywalizacji w osiąganiu jak najlepszych wyników.
Przygotowując uczniów do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe wykorzystuję różne metody, choćby wyżej wymieniony konkurs. Aby przygotowania te były jak najlepsze przygotowałem stanowiska do ćwiczeń pod kątem egzaminu zewnętrznego. Są to specjalnie przygotowane ściany z odpowiednim podłożem na którym uczniowie wykonują zadania praktyczne np.: „Technika emulsyjna” , „Tapetowanie „ itp. Stanowiska te są wykorzystywane również w organizowanych przeze mnie konkursach.
Prowadząc zajęcia z zarysu budownictwa wiem jak ważne jest wizualizacja tak trudnych zagadnień jak konstrukcja więźby dachowej czy budowa schodów. Możliwość obejrzenia w praktyce jest niekiedy niemożliwa, dlatego postanowiłem wykonać makiety konstrukcji więźby dachowej z uwzględnieniem wszystkich jej elementów. I tak przygotowałem 4 moduły :
- jętkowa
- jętkowa z pojedynczą ścianką stolcową
- krokwiowa
- płatwiowo-kleszczową z płatwią kalenicową
Oraz makiety schodów ażurowych oraz pełnych. W ten sposób warsztaty pozyskały materiały dydaktyczne, które będą wykorzystywane przez wiele lat i z wieloma uczniami. Dla mnie jest bardzo pomocnym środkiem dydaktycznym.
Życie grupy warsztatowej malarskiej w szkole nie kończy się na lekcjach. Propagowanie wiedzy praktycznej w wielu konkursach których jestem organizatorem czy współorganizatorem wymagało dotarcia z informacjami do każdego ucznia oraz osób z zewnątrz. Również wiem jak ważne jest czytanie ze zrozumieniem. Dlatego postanowiłem wykonać ścienną gazetkę szkolną. Jestem jej wykonawcą oraz opiekunem. Wszystkie informacje o przeprowadzanych konkursach, o życiu grupy są przedstawiane i aktualizowane w ciągu roku szkolnego. Na koniec roku wykonuję gazetkę przedstawiającą sukcesy naszych uczniów. Taka gazetka spełnia wiele funkcji od ćwiczenia czytania ze zrozumieniem poprzez dowartościowanie uczniów (przecież ich nazwiska są znane w całej szkole) jak i wartości wizualne. Uczy uczniów jak przekazywać informacje w sposób zrozumiały dostępny dla wszystkich. Wiem, że to przedsięwzięcie bardzo motywuje uczniów do wytężonej pracy w ciągu całego roku podnosi jakość pracy szkoły a mnie bardzo pomaga w propagowaniu wiedzy.

§ 7 ust.2 pkt 2

Kolejnym obszarem jaki realizowałem, jest umiejętność uwzględniania w pracy potrzeb rozwojowych uczniów, problematyki środowiska lokalnego oraz współczesnych problemów społecznych i cywilizacyjnych

Jestem świadomy, jak ogromny wpływ na prawidłowy rozwój młodego człowieka ma środowisko zewnętrzne. Nawiązałem współpracę z zespołem diagnostyczno – korekcyjnym naszej placówki w celu dokonania rozeznania się w sytuacji rodzinnej nieletnich. Poznawałem problemy w tych rodzinach, występujące w nich ewentualne dysfunkcje i nałogi, problemy z naruszaniem prawa. Konsultowałem się z innymi pracownikami pedagogicznymi zakładu w różnych agendach, aby moje informacje były pełne i aktualne. Uczestniczyłem w wielu szkoleniach np. „Metody pracy profilaktycznej i przeciwdziałanie zachowaniom ryzykownym”, „Rozpoznawanie zjawisk podkultury przestępczej oraz metody pracy wychowawczej z nieletnimi przejawiającymi symptomy tzw. drugiego życia, „Młodzież w uzależnieniach” , które pozwoliły mi poznać potrzeby uczniów oraz jak postępować z młodzieżą niedostosowaną społecznie. Zdobytą w ten sposób wiedzę wykorzystałem podczas pracy z nieletnimi w postaci organizacji zajęć w środowisku zewnętrznym, integracji zespołu klasowego i grupy wychowawczej oraz zawodowej.
• Brałem udział z ramienia zakładu w przygotowaniach do IV Turnieju Piłki Nożnej im. Mirosława Szchmidta. Jest to turniej piłki nożnej w którym uczestniczą drużyny z wielu środowisk min. Żnina, Szubina, Nakła czy Lichenia. W tym turnieju brała udział również drużyna z naszego zakładu. Moim zadaniem było wykonanie wraz z uczniami telebimów i nadruków sponsorskich. Prace na rzecz środowiska tak jak w tym wypadku sprawiają, iż uczniowie przykładają się do zajęć praktycznych ze zdwojoną siłą i precyzją.
• Uczestniczyłem wraz z wychowankami placówki w akcji Pomóżmy farze, której celem jest zebranie funduszy na remont kościoła w Kcyni, było to duże przedsięwzięcie w którym zaangażowane były różne grupy warsztatowe. My odpowiedzialni byliśmy za końcowy wygląd, estetykę, kolorystykę prac wystawionych do licytacji, loterii w akcji „Pomóżmy Farze”.
• Wiem jak rozwój fizyczny jest ważny dla wychowanków a szczególnie piłka nożna. Sam byłem jeszcze niedawno zawodnikiem lokalnego klubu piłkarskiego Orzeł i wiem jak pozytywne oddziaływanie na młodych ludzi ma sport. Uczy wytrwałości w dążeniu do celu współpracy w zespole a przede wszystkim zdrowej rywalizacji. Dlatego tez z wielką przyjemnością współorganizowałem Barbórkowy Halowy Turniej Piłki Nożnej. Jest to coroczny turniej międzywarsztatowy. w którym byłem odpowiedzialny za prowadzenie dokumentacji wydarzeń tego turnieju min. dokumentację fotograficzną. Zdjęcia z tej imprezy są eksponowane na gazetkach szkolnych i warsztatowych.
• Ze względu na specyfikę zakładu uczniowie rzadziej wyjeżdżają poza teren miejscowości, dlatego też postanowiłem wprowadzić w swój plan działań wychowawczych coroczny wyjazd z młodzieżą do Lichenia, Wycieczka to niecodzienna okazja do obejrzenia drugiej pod względem wielkości bazyliki rzymsko-katolickiej w Europie. Celem tej wycieczki jest zwiedzanie całego kompleksu nie tylko w kwestii przeżyć religijnych, ale również pod względem wykończenia wnętrz przez zastosowanie ornamentyki, ciekawej kolorystyki oraz zastosowania różnorodnych technik wykończenia wnętrz. Dzięki tej imprezie udało mi się uwrażliwić młodzież na piękno estetykę i wyjątkowość tego miejsca.
• Wycieczki krajobrazowo-turystyczne cieszą się dużym zainteresowaniem i są zarazem świetnym źródłem motywacyjnym do pracy. Moim hobby jakim jest wędkarstwo postanowiłem zarazić moich podopiecznych. Zorganizowałem w maju 2009 r. całodniowy wyjazd do Kołodrąbia przez Wapno i Janowiec. Zwiedziliśmy i obejrzeliśmy budowlane zniszczenia jakie wystąpiły w ostatnim czasie w Wapnie, miejscowości, która kiedyś była jedną z większych kopalni soli w kraju. Wyjaśniłem proces w jaki nastąpiło zniszczenie kopalni, pokazując przygotowane wcześniej przekroje złóż soli i błędnego założenia w ich eksploatacji. Zwiedziliśmy również zabudowę pałacową w Kołodrąbiu zwracając szczególną uwagę na założenia projektowe tego zespołu. Zwiedzanie pobliskiej okolicy zakończyliśmy połowem ryb w pobliskim jeziorze. To właśnie na takich wyjazdach zacieśniają się więzi między nauczycielem a uczniem. Mogłem wykorzystać wiedzę ze szkolenia „Kompetencje wychowawcze – komunikacja z wychowankiem cz. I i cz. II by nawiązać życzliwy kontakt z nieletnimi co polepszyło relację nauczyciel – wychowanek.
• Wiem jak ważne jest dla młodego człowieka możliwość zaprezentowania się przed szerszym gremium a szczególnie przed rodzicami, dlatego corocznie organizuję wystawę prac wykonanych przez uczniów w warsztatach malarskich w galerii hollu głównego podczas uroczystości zakończenia roku szkolnego. Zaproszeni goście a szczególnie rodzice są bardzo zainteresowani wystawą a wychowankowie są dumni z siebie.
• Zdaję sobie sprawę z tego, że to właśnie ja przygotowuję moich uczniów do przyszłej pracy w zawodzie. To moje podejście do wykonywanych zadań będzie dla nich wzorem w przyszłej pracy, dlatego staram się nauczyć ich jak najlepiej przyszłego zawodu. Szczególnie zaś zwracam uwagę na Przygotowanie uczniów do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe. Organizowane przez mnie konkursy, przygotowane dla nich stanowiska do ćwiczeń pod kątem egzaminu zewnętrznego, są działaniami, które mają w efekcie przygotować wykwalifikowanego pracownika. To przygotowanie do zawodu podjęcie pracy pozwoli młodemu człowiekowi w życiu „poza murami”. W tym trudnych chwilach jakim jest egzamin zewnętrzny towarzyszę moim podopiecznym. To właśnie ze mną wyjeżdżają do wyznaczonej przez OKE szkoły by zdawać egzamin potwierdzający kwalifikacje. Moje duża praktyka w tym zawodzie pozwala mi przygotować ich w sposób dobry i bardzo dobry. Wszyscy moi uczniowie zdają egzamin bez problemowo uzyskując dobre oceny. Z niektórymi wychowankami jestem w kontakcie i wiem, że właśnie znajomość nowych technik malarskich o jakich dowiedzieli się na moich zajęciach pozwoliła im dostać pracę a co ważniejsze utrzymać ją. Uważam to za jedno z największych moich osiągnięć i co utwierdza mnie w tym że moja praca dydaktyczno-wychowawcza rozwija się w dobrym kierunku.


§ 7 ust.2 pkt 3

Kolejny obszar moich działań dotyczył doskonalenia umiejętności wykorzystywania w swojej pracy technologii informacyjnej i komunikacyjnej.

Wszechobecna komputeryzacja, która nas otacza wymusza na nas znajomość podstaw obsługi komputera. Jestem starszym stażem pracownikiem ale z zacięciem technicznym co pozwoliło mi bez trudu opanować podstawowe tajniki komputera.
Już od kilku lat wszystkie pomoce dydaktyczne, testy, scenariusze zajęć, dyplomy, podziękowania wykonuję przy pomocy komputera. Program MS Word czy MS PowerPoint nie jest mi obcy. Wykorzystałem swoje umiejętności do dokumentowania własnych działań w okresie stażu oraz do opracowania tego sprawozdania .
Od kilku lat sprawozdania z pracy zespołów warsztatowych, arkusze hospitacyjne, protokoły z rad szkoleniowo – warsztatowych są wykonywane przy wykorzystaniu programów komputerowych i przekazywane Dyrekcji zakładu w wersji elektronicznej co wymagało przyswojenie nowych informacji. Wykorzystywałem Internet do pracy dydaktyczno – wychowawczej, poprzez wyszukiwanie informacji na temat awansu zawodowego, postępowania w sprawach nieletnich poszukując informacji głównie na stronach WWW.menis.gov.pl, WWW.literka.pl, WWW.profesor.pl, WWW.szkola.net.pl.
Technologię komputerową i informacyjną wykorzystałem również do konstruowania konkursów np. najlepszy uczeń w zawodzie. Do sporządzenia pełnej dokumentacji scenariusz konkursu Przygotowanie osób w zakładach poprawczych i schronisk dla nieletnich do kontaktu z instytucjami na rynku pracy i pomocy społecznej” konkurs ten przeprowadziłem z kolegą Waldemarem Mierzwińskim w dniu 18.11.2009 r. Konkurs ten był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Dokumentacja obejmowała również przygotowanie testów, kluczy odpowiedzi oraz opracowanie testów wg różnych kryteriów wraz z dokumentacją fotograficzną.
Prowadząc ścienną gazetkę szkolną przygotowuję dokumentację fotograficzną. Obróbka zdjęć w takich programach fotograficznych jak Gimp czy Picasso nie jest mi obca.
Jednak za największe moje osiągnięcie uważam przygotowanie prezentacji multimedialnej w programie MS PowerPoint dotyczącej działalności grupy warsztatowej malarzy. W prezentacji tej wykorzystałem zdjęcia wykonywane w różnych sytuacjach (praca, nauka, wypoczynek) tej grupy. Wykorzystałem fragmenty filmów nakręconych wychowankom przy pracach malarskich(do przycinania filmów wykorzystałem program PowerDirect). Moja prezentacja stanowiła część pokazu multimedialnego z działalności Zakładu, która to został przedstawiony dla całej przybyłej na obchody 70-lecia Zakładu Poprawczego, widowni. Pokaz ten był prezentowany na zakończenie roku szkolnego połączonego ze zjazdem rodziców. Wywołał duże zainteresowanie oglądających.
Przeprowadziłem radę szkoleniową rada pt: „Metody aktywizujące w nauczaniu”, w przeprowadzeniu której wykorzystałem program MS PowerPoint. W czasie wygłaszania referatu posługiwałem się rzutnikiem multimedialnym i na przygotowanych przeze mnie slajdach omówiłem daną metodę.
Ukończyłem kurs „Wykorzystanie generatorów do automatycznego tworzenia szkolnych stron internetowych” zorganizowany przez wydawnictwo LIBRUS w Katowicach w 2007 r. co pozwoliło mi zrozumieć, iż przesyłanie swoich referatów na strony internetowe nie musi być tak trudne a staje się łatwe gdy korzysta się z generatorów do automatycznego tworzenia stron internetowych.

§ 7 ust.2 pkt 4

Kolejnym obszarem jaki realizowałem, jest umiejętność zastosowania wiedzy z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki oraz ogólnych zagadnień z zakresu oświaty, pomocy społecznej lub postępowania w sprawach nieletnich, w rozwiązywaniu problemów związanych z zakresem realizowanych przez nauczyciela zadań

Praca w tak specyficznych warunkach jakim jest zakład poprawczy stwarza konieczność ciągłego pogłębiania wiedzy i wspierania się doświadczeniami kolegów oraz fachową literaturą. W celu poszerzenia wiedzy pedagogicznej i psychologicznej korzystałem ze zbiorów biblioteki zakładowej oraz Internetu. Szczególnie przydatne dla mnie były „Skuteczna resocjalizacja” pod redakcją Zdzisława Bartkowicza i Andrzeja Węglińskiego. Skoncentrowałem się generalnie na praktycznej, typowo fachowej wiedzy, która traktuje o powodzeniu procesu resocjalizacyjnego w szczególności w odniesieniu do pracy w warunkach zakładu poprawczego. Najistotniejsze rozdziały, które przeanalizowałem dogłębnie to między innymi rozdział I – Zakres i poziom skuteczności resocjalizacji. Autor Jan Szałański próbuje wyjaśnić rozbieżności, które dotyczą interpretacji samego znaczenia słowa „resocjalizacja”, czy też jak podają to anglojęzyczni autorzy „readaptacja psychospołeczna”. Najwięcej kontrowersji przytacza sam przedrostek „re”, który ma oznaczać przywracanie czegoś co kiedyś zaistniało. Niestety z osób resocjalizowanych tylko niewielka część była poddana zabiegom socjalizacji. Renesansem oddziaływań resocjalizacyjnych będzie zapewne ukierunkowanie pracy na wdrażaniu nowatorskich programów wychowawczych ukierunkowanych na pracę nieletnich w warunkach środowiska otwartego poprzez współdziałanie w środowisku lokalnym. O jeszcze jednym aspekcie musimy również pamiętać, że nieodzownym elementem placówek resocjalizacyjnych jest oddziaływanie grup podkulturowych o mniejszym lub większym nasileniu również pod kątem stopnia demoralizacji.
„Sukcesy i porażki poprawiania niepoprawnych” – Ireny Pospiszyl …………………………………………………………………….
Niezwykle cenna była dla mnie współpraca z innymi doświadczonymi wychowawcami, psychologiem i pedagogiem szkolnym. Służyli mi radą i przykładem w rozwiązywaniu konkretnych problemów.
Bardzo przydatne okazały się warsztaty „Konstruowanie opinii o wychowanku” (11.10.2007 r.) po którym zweryfikowałem swój sposób pisania informacji o postępach ucznia w nauce i zachowaniu, pamiętając, że informacje należy formułować w zwięzły i czytelny sposób dla innych. Pomogło mi w prowadzeniu dokumentacji osobopoznawczej mającej na celu dokonywanie porównań postaw i zachowań nieletniego podczas pobytu w placówce. Sporządzanie okresowych opinii wychowanków dokonywałem również w oparciu o szkolenia z tego zakresu, stawiając szczególny nacisk na postawę nieletniego, relacje między wychowankami, częstotliwość nagradzania i karania, podejście do obowiązków szkolnych, predyspozycje do nauki zawodu i zainteresowań nieletniego.
Wychodząc naprzeciw zainteresowaniom wychowanków w czasie zorganizowanych przeze mnie wycieczek, imprez lub gdy byłem ich opiekunem, mogłem wykorzystać wiedzę ze szkolenia „Kompetencje wychowawcze – komunikacja z wychowankiem cz. I i cz. II by nawiązać życzliwy kontakt z nieletnimi co polepszyło relację nauczyciel – wychowanek.
Uczestnictwo w szkoleniu „Rozpoznawanie zjawisk podkultury przestępczej oraz metody pracy wychowawczej z nieletnimi przejawiającymi symptomy tzw. „drugiego życia”( 04.2009 r.) uzmysłowiło mi i uczuliło na tak ważną sprawę. Obserwując zachowania wychowanków podczas trudnych okresów, wychwytywałem sytuację anormalne, „sztuczne”, mające na celu stworzenie „zasłony” przed innymi, niewiadomymi zamiarami nieletniego lub grupy nieletnich.
18 marca 2009r. brałem udział w radzie szkoleniowej przeprowadzonej przez członków zespołu diagnostyczno-korekcyjnego. Tematyka szkolenia dotyczyła: „Podkultury przestępczej. Charakterystyka oraz metody pracy”. Rada poszerzyła oraz ugruntowała stan mojej dotychczasowej wiedzy w tej tematyce. Rada spełniła moje oczekiwania, gdyż dowiedziałem się o uwarunkowaniach, ewolucji grypsery więziennej oraz metodach pracy w grupie podkulturowej. W codziennej pracy przydaje mi się słowniczek tzw. zamienników – języka grypsujących. Pozwala mi to na skuteczne reagowanie na próby wprowadzania nie tylko słownictwa, ale również zachowań o znamionach podkulturowych. Najnowsze rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 lipca 2009r. obejmuje między stworzenie planu ochrony placówki, który również dość szczegółowo traktuje o działaniach profilaktycznych jako tych o znamionach prewencji przed eskalacją zachowań podkulturowo - buntowych.
Szkolenie na temat: „Wypalenie zawodowe” (w 2008 r.) rozwinęło mój światopogląd dotyczący tego poważnego problemu. Poszerzyłem wiedzę na temat profilaktyki i zapobieganiu temu negatywnemu procesowi, który stanowi zagrożenie dla każdego nauczyciela. Wiem jak przeciwdziałać takiemu stanowi oraz, że praca nad swoją osobowością oraz dbałość o zdrowie psychofizyczne jest tego podstawą.
W całym okresie stażu systematycznie utrzymywałem współpracę z zespołem korekcyjno-diagnostycznym. Celem naszych spotkań było przede wszystkim ujednolicenie metod wychowawczych stosowanych wobec wychowanków placówki, bieżąca ocena ich procesu resocjalizacji oraz korygowanie ustalonych zamierzeń. Dzielenie się obserwacjami, wymiana informacji dały pozytywny efekt jakim było zapobieganie zachowaniom autoagresywnych, agresji fizycznej wobec innych nieletnich oraz destabilizacji pracy w warsztacie malarskim.
W ostatnim roku odbywania stażu odbywaliśmy cykliczne spotkania merytoryczne stażystów, opiekunów stażu oraz dyrektora szkoły, których celem była wymiana wiedzy i doskonalenie umiejętności w zakresie autoprezentacji przed komisją egzaminacyjną. Inicjatywa spotkań wypłynęła od dyrektora szkoły, który pomagał nam swoją aktualna wiedzą w zakresie prawa oświatowego zwłaszcza pod kątem ścieżki awansu zawodowego. Wymiana poglądów oraz wiedzy pomiędzy stażystami i ich opiekunami wzbogaca warsztat pracy każdego nauczyciela.


§ 7 ust.2 pkt 5

Umiejętność posługiwania się przepisami dotyczącymi systemu oświaty, pomocy społecznej lub postępowania w sprawach nieletnich, w zakresie funkcjonowania szkoły, w której nauczyciel odbywał staż

Rozpoczęcie stażu na nauczyciela mianowanego zobligowało mnie d0 pojęcia czynności związanych z dokładnym poznaniem prawa oświatowego. Po analizie najważniejszych aktów prawnych, takich jak: Karta Nauczyciela, Ustawa o Systemie Oświaty, rozporządzenie MENiS w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego rozpocząłem procedury związane z awansem zawodowym. Złożyłem wniosek o rozpoczęcie stażu, nawiązałem współpracę z opiekunem stażu, opracowałem plan rozwoju zawodowego. Przez cały okres stażu śledziłem zmiany zachodzące w prawie oświatowym, co pozwoliło mi stosować się do aktualnie obowiązujących procedur. Po ukończeniu stażu sporządziłem sprawozdanie ze swoich działań oraz przygotowałem odpowiednią dokumentację dla komisji egzaminacyjnej. Służyłem swoją wiedzą na temat uzyskiwania stopni awansu kolegom odbywającym pierwszy stopień awansu lub rozpoczynającym staż na nauczyciela mianowanego. Zapoznałem się z podstawowymi dokumentami dotyczącymi funkcjonowania, organizacji i zadań Zakładu Poprawczego: Statut Szkoły, Wewnątrzszkolny System Oceniania, Program Wychowawczy, Program Profilaktyczny, Regulamin Rady Pedagogicznej, Procedury Postępowania z Nieletnimi, Zakładowy System Resocjalizacji (Mikrosystem). Ten ostatni jest dla mnie jednym z ważniejszych i najczęściej wykorzystywanych w pracy. Zawiera on zbiór zasad, norm, kryteriów oceniania oraz regulaminy regulujące pobyt wychowanka w naszej placówce. Wymaga on na bieżąco aktualizacji ze względów wychowawczych. Zmiany wprowadzone do Zakładowego Systemu Resocjalizacji spowodowane były potrzebą podniesienia dyscypliny w placówce, potrzebą wprowadzenia motywującego wychowanków systemu oceniania oraz zindywidualizowaniu procesu resocjalizacji. Mikrosystem jasno przedstawia przepisy regulujące pobyt wychowanka w placówce oraz daje szeroki zakres przywilejów dla wychowanków systematycznie poddających się procesowi resocjalizacji. Stworzenie systemu resocjalizacji pozwoliło wielokierunkowo oddziaływać na nieletnich. Opracowanie motywacyjnego systemu oceniania (ekonomika punktowa) oraz zindywidualizowanie procesu resocjalizacji (indywidualne plany resocjalizacji i kontrakty określające czas pobytu w placówce), w większości przypadków spotkało się z akceptacją nieletnich, co niewątpliwie wpływa na większą skuteczność prowadzonych oddziaływań resocjalizacyjnych. Nowy system wprowadził określenie formy pracy z wychowankami „szczególnie trudnymi”, z drugiej zaś strony pojawił się szeroki zakres przywilejów dla wychowanków robiących stałe postępy w procesie resocjalizacji ( grupa adaptacji społecznej, grupa samokontroli ).
Uzyskaną w ten sposób wiedzę miałem szansę wykorzystać w modyfikowaniu Statutu szkół oraz aktualizacja procedury zapoznawania nieletniego z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa higieny pracy Praca nad tymi dokumentami pozwoliła mi dogłębnie poznać przepisy prawa oświatowego oraz przyswoić wszystkie ważne zagadnienia dotyczące kompetencji, praw i zakresu obowiązków pracowników.
Uczestnictwo w radzie szkoleniowej dla nauczycieli na temat: Prawa dziecka – Światowa konwencja Praw Dziecka – a prawa nieletniego w polskim systemie resocjalizacji. Szkolenie to przypomniało mi wiedzę z zakresu obowiązujących praw i obowiązków nieletniego oraz skonfrontowało te prawa z polskim ustawodawstwem oraz regulacjami ogólnoświatowymi, które zawarte są w Konwencji Praw dziecka ONZ. Bardzo istotną kwestią była analiza rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001r. zwłaszcza pod kątem rodzajów i form stosowanych w pracy z nieletnimi środków nagrodowych.
Organizując imprezy ogólnozakładowe z udziałem nieletnich poszerzałem znajomość prawa związanego z przeprowadzaniem takich imprez.
Przez cały okres stażu dokonywałem ewaluacji przedmiotowych systemów oceniania, dostosowywałem poziom wymagań programowych do aktualnych możliwości percepcyjnych moich uczniów oraz uczestniczyłem w pracach zespołów szkolno – warsztatowych.

Podsumowanie

Realizując swój plan rozwoju zawodowego przez cały czas stażu umiejętnie organizowałem i doskonaliłem warsztat pracy. Starałem się w szczególności dbać o zdrowie i bezpieczeństwo wychowanków. Rzetelnie realizowałem program nauczania oraz obiektywnie oceniałem i sprawiedliwie traktowałem uczniów. Wspierałem ich w rozwoju psychofizycznym i pomagałem w przezwyciężaniu niepowodzeń szkolnych współpracując przy tym z ich wychowawcami. W swojej pracy uwzględniłem potrzeby rozwojowe uczniów oraz problematykę środowiska lokalnego. Systematyczne uczestnictwo w szeregu kursach, szkoleniach i zajęciach otwartych przyczyniło się do stałego powiększania posiadanych już przeze mnie wiadomości i umiejętności z zakresu resocjalizacji i pracy z młodzieżą niedostosowaną społecznie. Rozwijałem się również jako człowiek, poprzez systematyczność, właściwą organizację czasu pracy, cierpliwość, konsekwencję w działaniu, rozładowywanie napiętych sytuacji i konfliktów. Analizując moją pracę w okresie stażu stwierdzam, że zrealizowałem wszystkie zadania wytyczone w planie rozwoju zawodowego. Wiele z nich to działania o charakterze długofalowym i mam zamiar nadal współpracować przy ich realizacji. Zawód nauczyciela należy do profesji twórczych, dlatego też zamierzam dalej dbać o doskonalenie swoich umiejętności i zdobywać nowe doświadczenia oraz systematycznie dokształcać się i dzielić się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami. Praca z młodzieżą i dla młodzieży daje mi niezmiernie dużo satysfakcji i zadowolenia.

Wyświetleń: 5281