Scenariusz przedstawienia teatralnego
opartego na baśni braci Grimm
pt. „ Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków”



Osoby :

- Królowa Adrianna
- Śnieżka
- Książę
- Czarodziejskie zwierciadło
- Krasnoludki I, II, III, IV
- Wielki Łowczy



SCENA I

Narrator

W pewnej krainie żył okrąglutki i rumiany król, który miał śliczną córkę, a wszyscy nazywali ją Królewną Śnieżką.
Ojciec bardzo kochał swoją córkę i martwił się, ze nie ma ona matki. Toteż postanowił się ożenić. Zebrał całą swoją flotę i popłynął do zamorskiego kraju, ponieważ słyszał, że jego władczynią jest piękna królowa Adrianna.
Król przywiózł ją do swojego kraju i wziął z nią ślub.
Uczta weselna trwała trzy dni i trzy noce. Wszyscy bawili się znakomicie. Tylko mała Śnieżka była jakaś nieswoja.
Królowa rozgościła się w zamku na dobre. Otoczyła się swoimi damami dworu i paziami. Na dworzan króla pokrzykiwała ostro. Wszyscy zaczęli się jej bać.

Królowa Adrianna

(Bierze do ręki kryształowe lustro)

Popatrz lustereczko kryształowe całe,
Czyś piękniejszą panią na świecie widziało?



Czarodziejskie zwierciadło

Jesteś najmilsza z wszystkich dam na świecie,
Lecz Królewna Śnieżka piękniejsza jest przecież.


Królowa Adrianna

A któż na moim dworze może być piękniejszy ode mnie?


Narrator

Od tego dnia znienawidziła swoją pasierbicę. Wezwała do siebie wielkiego łowczego, ponieważ zamierzała zlecić mu bardzo trudne zadanie.

Wielki Łowczy

Czego sobie życzysz miłościwa pani?

Królowa Adrianna

Musisz wyprowadzić Śnieżkę głęboko w las i tam ja zabić. Na dowód, że to zrobiłeś, przynieś mi jej serce.

Wielki Łowczy

Najjaśniejsza pani! Nie zrobię tego! Śnieżka jest jedyna i ukochaną córką króla i wszyscy bardzo ja lubimy!

Królowa Adrianna

Milcz niegodziwcze, bo każę wtrącić cię do lochu!



SCENA II

Narrator

I tak na rozkaz złej królowej wyprowadził stary łowczy młodziutką Śnieżkę do ciemnego lasu. Nie zabił jej jednak, gdyż ją bardzo kochał, tylko pozostawił w samym środku lasu.
Królowej zaś przyniósł serce upolowanego zająca. Śnieżka została zupełnie sama w wielkim, ciemnym lesie.
Schowała się pod ogromnymi, leśnymi paprociami. Położyła się na mchu i usnęła. Rano obudziły ją promyki słońca. Dziewczynka wstała i poszła przed siebie. Nagle zobaczyła śliczny, nieduży, biały domek. Wokół domku był drewniany płot, za nim rabatki pełne kwiatów i grządki pełne jarzyn.

Śnieżka

Jaki piękny domek! Tam musi mieszkać ktoś bardzo dobry! Zajrzę tam, może spotkam przyjaciół?
Ojej! Jakie malutkie mebelki! Tutaj na pewno muszą mieszkać leśne skrzaty!
Zdrzemnę się tylko chwilkę! Potem odejdę.

Krasnoludek I

Ojej! Ktoś zakradł się do naszego domku!



Krasnoludek II

Rany! Ktoś śpi w moim łóżeczku!

Krasnoludek III

Jaka ona piękna! Ciekawe kim jest i skąd się tutaj znalazła?

Śnieżka

Mam na imię Śnieżka. Wielki Łowczy zostawił mnie samą w lesie. Kim jesteście?


Krasnoludek IV

My jesteśmy krasnoludki. Pomagamy ludziom potrzebie. Przydałby się na ktoś, kto by się zajął ugotowaniem obiadu i posprzątaniem naszego domku.


Śnieżka

Chętnie z wami zostanę!

Narrator

Tak mijały dni i miesiące. Krasnale wychodziły rankiem z domu, żeby móc pomagać ludziom, a Śnieżka zostawała i zajmowała się ich mieszkankiem.

Tymczasem w zamku zła wiedźma stanęła przed lustrem i zapytała:

Królowa Adrianna

Popatrz lustereczko kryształowe całe,
Czyś piękniejszą panią na świecie widziało?


Czarodziejskie zwierciadło

Jesteś najmilejsza z wszystkich dam na świecie,
lecz Królewna Śnieżka piękniejsza jest przecież.


Królowa Adrianna

O nie! Znam się na złych czarach! Przebiorę się za staruszkę, wezmę koszyk z zatrutymi jabłkami i odnajdę Śnieżkę, by ją zgładzić raz na zawsze!

SCENA III

Domek krasnoludków, obok którego Śnieżka wesoło podśpiewując podlewa grządki.

Królowa Adrianna/ Staruszka

Co robisz dziewuszko? Dlaczego tak ciężko pracujesz? Podejdź tu do mnie!
Mam tu jabłuszka, śliczne, czerwoniutkie. Spróbuj dziecko!
Śnieżka

Chętnie! ( Dziewczynka kosztuje jabłko i pada zemdlona).


Królowa Adrianna/ Staruszka

Ha, ha,ha! Śnieżka zapadła w długi tysiącletni sen! Teraz już tylko ja jestem najpiękniejsza!


Narrator

Czarownica w podskokach wróciła na zamek. Królewna leżała zemdlona. Kiedy wróciły krasnoludki, bardzo się zmartwiły. Używały wszystkich swoich krasnoludkowych, dobrych czarów, żeby ocucić dziewczynkę. Ale nadaremno! Usiadły więc biedne krasnale i zaniosły się gorzkim płaczem. Potem położyły Śnieżkę do kryształowej trumny i zaniosły ją na kwiecista łąkę. Nagle, ktoś zapukał do drewnianej furtki.




Książę

Halo! Czy tutaj ktoś mieszka?

(Słychać wyraźne: Stuk, stuk, stuk!)

Narrator

To nieznajomy królewicz, który w ciemnym lesie polował i zgubił drogę. Popatrzył na płaczące krasnoludki, na piękną zemdloną panienkę i zrobiło mu się ich żal. Podszedł do leżącej Śnieżki, przytulił ją mocno do serca, pocałował jej złote loki i królewna ożyła.
Zaraz wsadził ją na konia, i pojechał z nią do swojego Kraju Białych Obłoków. Krasnoludki pousadzały się także na grzywie rumaka i podążyli razem. Tam królewicz wyprawił huczne wesele. Wszystkie krasnale pojadły, popiły i były bardzo zadowolone.

Tymczasem w zamku zła królowa…


SCENA IV
Królowa Adrianna
Powiedz mi zwierciadło przecie, kto jest najpiękniejszy na świecie?

Czarodziejskie zwierciadło

Jesteś najmilejsza z wszystkich dam na świecie,
Lecz Królewna Śnieżka piękniejsza jest przecież.

Narrator
Królowa rozbiła lustro. Sama zaś stała się bardzo brzydka i w popłochu opuściła zamek. Nawet nie zdziwiło to króla, który właśnie otrzymał zaproszenie na dwór córki i zięcia.



KONIEC

Wyświetleń: 4026