Katalog

Kazimiera Oszajca-Wiernick, 2013-05-22
Otwock

Różne, Konspekty

Umiejętności interpersonalne, samoświadomość, media

- n +


Konspekt do zajęć: Reklama i pragnienia

Cel poznawczy: próba usystematyzowania wiedzy o mechanizmach działania reklamy na nasze działania i wybory.
Cel kształcący: kształtowanie umiejętności opierania się manipulacyjnemu wpływowi reklamy, rozwijanie spostrzegawczości, umiejętności analizowania odbieranych informacji, doskonalenie umiejętności podejmowania
samodzielnych decyzji.
Cel terapeutyczny: refleksja nad miejscem reklamy w relacji do własnych pragnień, uświadomienie faktu, że nie jesteśmy biernymi odbiorcami reklam.
Metody: pogadanka, elementy dyskusji, dzielenie się swoimi odczuciami.
Pomoce: reklamy papierosów, alkoholu wycięte z kolorowych czasopism.
Uczestnicy: grupa około 15 osób.
Czas trwania zajęć: 45 – 50 minut.


Przebieg zajęć

1.Prowadzący krótko przedstawia temat spotkania i podaje zadanie :
„ Oto około 20 reklam. Każdy z was niech sobie wybierze jedną z nich, tą, która mu najbardziej odpowiada.”
2.Po dokonaniu wyboru prowadzący dzieli uczestników na podgrupy po 3 – 4 osoby i prosi o wymianę refleksji , odczuć, życzeń odnośnie przesłania reklamy. Prosi również o zastanowienie się nad następującym zagadnieniem:
Co jest celem wybranej reklamy (przygoda, przyjemność, odprężenie, dowartościowanie, wzbudzenie dobrego samopoczucia itp.).
3.Przedstawiciele poszczególnych grup prezentują efekty pracy na forum całej grupy.
4.Prowadzący prezentuje pogadankę na temat mechanizmów działania reklamy, uwzględniając takie zagadnienia jak:
• kojarzenie z przyjemnymi miejscami i sytuacjami;
• eksponowanie tylko niektórych aspektów reklamowanych produktów a pomijanie innych;
• rozbudzanie potrzeb, „zachcianek”;
• ukrywanie wad produktu;
• bazowanie na niskim poczuciu wartości wielu odbiorców: „jeżeli tego nie masz to jesteś gorszy”, czy próżności klientów;
5.Dyskusja, porównanie informacji zaprezentowanych przez prowadzącego z posiadanymi dotąd informacjami.
6.Podsumowania i zakończenie zajęć.


Konspekt do zajęć: Ćwiczenie nieagresywnych sposobów rozwiązywania problemów interpersonalnych

Cel poznawczy: próba usystematyzowania wiedzy o problemach interpersonalnych.Wzbogacenie wiedzy wychowanek o nowe doświadczenia życiowe w oparciu o historyjkę tematyczną.
Cel kształcący: kształcenie umiejętności rozwiązywania problemu interpersonalnego, rozwijanie umiejętności pracy w grupie, pobudzanie do samoobserwacji.
Cel terapeutyczny: ćwiczenie pokojowego rozwiązywania problemu interpersonalnego, ćwiczenie samoobserwacji.
Metody: pogadanka, rozmowa (elementy dyskusji), praca w grupach, gry socjoterapeutyczne, obserwacja.
Pomoce: kartki, długopisy, historyjki obrazkowe.
Uczestnicy: grupa około 15 osób.
Czas trwania zajęć: 50 – 60 minut.

Przebieg zajęć

1.Pogadanka wprowadzająca w temat zajęć:
• uwzględnienie genezy problemu interpersonalnego
• zwrócenie uwagi na podział problemów: zewnętrzne i wewnętrzne
• ukazanie konstruktywnego rozwiązania problemu
• prezentacja modelowych autostwierdzeń – główna myśl: „zaobserwowano, że ludzie mogą sobie pomóc poprzez mówienie do siebie, pozwala nam ono zastanowić się chwilę, zanim postąpimy niezgodnie z naszą wolą”
2.Odczytanie przez prowadzącego historii Pawła. Przed odczytaniem uczestnicy dostają polecenie: „zwróć uwagę na zachowanie się Pawła podczas sytuacji konfliktowej”. Po przeczytaniu historii uczestnicy dzielą się swoimi spostrzeżeniami.
3.Ćwiczenie autostwierdzeń:
• praca w grupach
• rozwiązywanie sytuacji konfliktowych w oparciu o historyjkę tematyczną, polecenie „spróbuj znaleźć inne rozwiązania sytuacji opisanej w historyjce”
• omówienie podanych rozwiązań
4.Gra socjoterapeutyczna „Mur ślepych”
Uczestnicy dzielą się na dwie grupy. Jedna z nich ustawia się w szeregu (odległość dwa kroki). Wszyscy mają zamknięte oczy i ręce wyciągnięte przez siebie. Drugi zespół usiłuje przedostać się przez utworzony w ten sposób mur.
obserwacja (prowadzącego zajęcia) zachowań dziewcząt w czasie pokonywania muru
• gra ma charakter zabawy
• po skończonej zabawie pytanie : „w jakiej sytuacji czujesz się lepiej?”
5. Podsumowanie i zakończenie.

Historia Pawła

Paweł ma teraz 17 lat. Bardzo często wpadał w złość z błahych nawet powodów i zwykle wszczynał kłótnie i bijatyki z kolegami, bratem i matką. Pewnego dnia „nerwy go poniosły” tak bardzo, że dotkliwie pobił kolegę. W ten sposób jego sprawa znalazła się w sądzie. Dostał dozór kuratora. Postanowił jednak coś ze sobą zrobić. Oto co sam mówi o pracy nad sobą: „Miałem sprawę o pobicie takiego jednego. Często wpadałem w złość, biłem, kłóciłem się. Aż się stało. Wtedy pomyślałem sobie, że jak tak dalej pójdzie, to moje życie będzie marne. Postanowiłem popracować nad sobą. Nie sam bo ktoś mi pomógł. Gdy zaczynam wpadać w złość, mówię do siebie w myśli: ‘oho, już się złoszczę, to ostrzeżenie, włącz światełko, oddychaj głęboko, zaczekaj, nic nie rób, tylko oddychaj’. Kilka razy tak to robiłem, teraz za każdym razem tak robię. Chyba są skutki. Coraz rzadziej się złoszczę. Na początku nie było tak łatwo, ale to mi pomogło zastanowić się. Już ręka mi leciała w górę, ale kiedy powiedziałem sobie ‘oho, światełko, zaczekaj’, ręka się zatrzymywała. Teraz to już tylko mówię ‘oho’ i nie ma sprawy. Staram się też nie myśleć o swoim gniewie, o tym, co mi ktoś zrobił. Rozmawiam ze sobą i mówię nie myśl o złości, myśl o tym, co zrobić. Bądź przytomny, zastanów się, już dobrze, teraz pomyśl co zrobić. To mi pomaga trzeźwo patrzeć. Wtedy albo się wycofuję, albo rozmawiam z człowiekiem, albo mówię o co chodzi. To wszystko zależy od tego, co to było. Kiedy mi się uda opanować, teraz coraz częściej, wtedy jestem zadowolony, mówię ‘udało się, jest coraz lepiej, możesz być z siebie zadowolony’. Jestem z siebie zadowolony”.



Konspekt do zajęć: Ćwiczenie pozytywnego myślenia o sobie i innych.

Cel poznawczy: próba usystematyzowania wiedzy na temat przyjaźni. Wzbogacanie wiedzy o nowe doświadczenia życiowe.
Cel kształcący: kształtowanie umiejętności pozytywnego myślenia o sobie i innych – werbalizowanie myśli – rozwijanie umiejętności rozpoznawania i oceniania kontaktów rówieśniczych w grupie, kształtowanie tożsamości wychowanek w procesie porównywania się z innymi.
Cel wychowawczy: ćwiczenie koncentracji na sobie i innych, przygotowanie do podjęcia decyzji o pracy nad sobą, rozwijanie więzi w grupie rówieśniczej.
Metody: pogadanka, rozmowa (elementy dyskusji), gry, obserwacja
Pomoce: piłka
Uczestnicy: grupa około 15 osób
Czas trwania zajęć: 50 – 60 minut


Przebieg zajęć


1.Pogadanka wprowadzająca w temat zajęć:
• uwzględnienie genezy przyjaźni: znajomość – koleżeństwo – przyjaźń
• krótkie wprowadzenie w treść opowiadania
• prezentacja modelu przyjaźni – główna myśl – droga do przyjaźni wymaga wiele czasu i cierpliwości. Wytrwałość w poszukiwaniu daje możliwość odnalezienia przyjaciela.
2.Odczytanie przez prowadzącego zajęcia opowiadania pt. „Historia małej cząsteczki”. Przed odczytaniem polecenie: spróbuj stać się małą cząsteczką, porównaj siebie do napotkanych przedmiotów.
3.Refleksje uczestników po odczytaniu opowiadania. Pytanie „w jakiej sytuacji czujesz się lepiej?”
4.Ćwiczenie pozytywnego myślenia o sobie i innych – gra:
• polecenie: powiedz coś miłego o sobie, wcześniej powtórz zdanie kolegi (rzut piłeczką)
• obserwacja (prowadzącego zajęcia) zachowania uczestników w czasie werbalizacji swoich myśli
5.Zabawa pod tytułem „Cichy przyjaciel”
6.Zakończenie zajęć.





Konspekt zajęć: Ćwiczenie percepcji normy –
uświadamianie emocji, hierarchizacja
codziennych sytuacji prowokujących do
agresji

Cel poznawczy: próba usystematyzowania wiedzy o normach i emocjach, wzbogacenie wiadomości wychowanek o nowe doświadczenia w oparciu o historyjki tematyczne, socjodramy, pantonimy.
Cel kształcący: kształcenie umiejętności rozpoznawania przekroczonych norm, rozróżnianie i nazywanie przeżyć emocjonalnych, rozwijania umiejętności rozpoznawania i oceniania kontaktów rówieśniczych, doskonalenie umiejętności pracy w grupie.
Cel terapeutyczny: zachęcenie wychowanek do podjęcia aktywności modyfikującej własne zachowanie, powstrzymanie się od zachowań agresywnych, pomimo przeżywanych negatywnych emocji, ćwiczenie koncentracji na sobie i innych.
Metody: pogadanka, elementy dyskusji, praca w grupach, socjodrama, obserwacja
Techniki: pantonima
Pomoce: kartki, długopisy, historyjki tematyczne
Uczestnicy: grupa około 15 osób
Czas trwania zajęć: około 1 godziny


Przebieg zajęć


1. Pogadanka wprowadzająca w temat zajęć:
• uwzględnienie istniejących przepisów, regulaminów, regulujących zachowanie społeczne
• podział na normy zapisane tj. przepisy, regulaminy i normy niezapisane tj. przysłowia:
„Kto innym szkodzi, temu się źle powodzi”
„Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie”
„Nie czyń drugiemu, co tobie nie miłe”
„Kto pod kom dołki kopie, ten sam w nie wpada”
• prezentacja kilku modelowych norm – „nie depcz trawników”, „ustąp miejsca w autobusie”, „pomagaj słabszym”
2.Ćwiczenie percepcji normy:
praca w grupach socjodrama: inscenizacja opisanej na kartce sytuacji. Polecenie „zwróć uwagę na emocje towarzyszące bohaterom historyjki”
odpowiedzi, refleksje wychowanków
pantonimy: próba rozróżnienia i nazwania odegranych emocji.
3.Hierarchizacja codziennych sytuacji prowokujących do agresji:
praca w grupach
gra w „wypożyczalnie pomysłów”
polecenie: spróbuj znaleźć inne rozwiązanie opisanej historyjki – prowadzący zajęcia udaje się do wypożyczalni pomysłów i wypożycza pomysły.
4.Rozmowa w kręgu: jak się czułam na zajęciach? Co mi się podobało? Co mi się nie podobało?
5.Podsumowanie i zakończenie zajęć.



Historyjki do punktu 2
1.Jacek, uczeń drugiej klasy szkoły podstawowej wracał ze szkoły do domu. Na ulicy zaczepiło go czterech starszych chłopców, nie chcieli malucha przepuścić, żądali od niego pieniędzy. Jacek – mimo, że się bał – nie spełnił ich żądania. Został pobity i zabrano mu pieniądze,
2.Chłopcy z klasy pierwszej gimnazjum chcieli grać w piłkę po lekcjach, ale boisko już było zajęte przez chłopaków z klasy trzeciej. Prośba o ustąpienie – nie przyniosła efektu. Postanowili zatem przerwać kolegom grę, rzucając w nich kamieniami. Tamci rzeczywiście przestali grać, podejmując wyzwanie. Wywiązała się między nimi bójka.


Historyjki do punktu 3
1.Januszowi (ma 12 lat i jest uczniem szóstej klasy szkoły podstawowej) dokuczał kolega. Przezywał go, nie pożyczał zeszytów, rozpowszechniał o nim plotki. Janusz długo to znosił i było mu bardzo przykro. Coraz bardziej narastał w nim gniew. Pewnego dnia poszedł do domu kolegi, po kryjomu zabrał jego ukochanego kota, którego następnie rzucił pod przejeżdżający samochód.
2.Waldek (uczeń pierwszej klasy gimnazjum) przyjeżdżał do szkoły na rowerze i zostawiał go w szatni. Pewnego dnia okazało się, że ktoś przedziurawił mu dętkę. Koledzy poinformowali, że sprawcą tego czynu jest Piotrek. Rozzłoszczony Waldek „dopadł” Piotrka na boisku i pobił go dotkliwie.



Konspekt zajęć: Spotkanie wstępne. Poznanie się, zdobycie zaufania uczestników, ustalenie zasad współpracy.

Cel terapeutyczny: poznanie się, zdobycie zaufania. Zapewnienie atmosfery życzliwości i otwartości. Ustalenie reguł uczestnictwa w zajęciach.
Cel kształcący: uczulenie wychowanków na konieczność przestrzegania pewnych zasad we współpracy z innymi.
Cel poznawczy: zapoznanie uczestników ze standardami współpracy w grupie
Pomoce: krzesła, przepaska na oczy, arkusz papieru, mazak
Metody: zabawa, rozmowa, burza mózgów
Uczestnicy: grupa około 15 osób
Czas trwania zajęć: około 45 – 50 minut

Przebieg zajęć
1.Prowadzący wita wszystkich, przedstawia się, mówi kilka słów o sobie, następnie prosi o przedstawienie się każdego z uczestników.
2.Prowadzący krótko przedstawia cel zajęć.
3.Prowadzący proponuje ćwiczenie „węzeł gordyjski”.
Wszyscy stają w kręgu z zamkniętymi oczami i wyciągają ręce przed siebie. Na sygnał każdy chwyta dwie dłonie dowolnego partnera. Wskazana przez prowadzącego osoba odłącza się od swoich partnerów i rozpoczyna rozplątywanie węzła.
4.Zabawa „wiódł ślepy kulawego”.
Osoba A zakrywa oczy przepaską. Osoba B staje na jednej nodze. Obie osoby przechodzą razem wyznaczoną trasą, na której znajdują się przeszkody (krzesła, książki itp.). Osoba wiodąca udziela słownych instrukcji partnerowi, który jako „ślepiec” podtrzymuje „kulawego”. Para otrzymuje jeden punkt karny za każde naruszenie przeszkody lub utratą równowagi. Kolejne pary pokonują trasę ale po zmianie usytuowania przeszkód.
Po zakończeniu zabawy następuje omówienie zdobytych doświadczeń:
Jakie zachowania pomogły w pokonaniu przeszkody.
Prowadzący pilnuje aby partnerzy zwracali się bezpośrednio do siebie.
5.Zabawa „czyj to głos”
Prowadzący informuje, że wskazana osoba – na otrzymany sygnał – będzie głośno powtarzać umówione hasło „jestem tutaj”. Zadaniem jednego z uczestników jest odgadnięcie do kogo należy głos. Wszyscy zakładają przepaski na oczy i zajmują dowolne miejsca. Odgadujący zgłasza się na „ochotnika” lub jest wyznaczany przez prowadzącego. Następnie przez dotknięcie w ramię daje znać osobie, która ma wypowiedzieć hasło.
6.Uczestnicy siadają w kręgu. Prowadzący krótko wyjaśnia cel pracy nad zasadami pracy w grupie. Następnie cała grupa ustala zasady postępowania w trakcie spotkań:
- pomysły uczestników na pracę w grupie
- uwzględnienie takich reguł jak:
1.„to, co się dzieje tutaj, pozostaje tylko między nami”
2.„staramy się być wobec siebie życzliwi”
Propozycje zapisywane są na kartonie, a następnie poddawane głosowaniu. Jako obowiązujące przyjmuje się te, które dostały największą liczbę głosów.
7.Podsumowanie, zakończenie zajęć.



Konspekt do zajęć: Wartości, które są dla mnie ważne

Cel poznawczy: usystematyzowanie wiedzy na temat wartości i systemu wartości ich znaczenia w życiu człowieka, ukazanie mechanizmów ujawniania się systemu wartości.
Cel kształcący: kształcenie umiejętności rozpoznawania tych wartości, które są dla uczestników najważniejsze, rozwijanie umiejętności pracy w grupie, porozumiewania się interpersonalnego.
Cel terapeutyczny: pokazanie, że w sytuacji utraty wielu rzeczy, odłączenia od bliskich, zagrożenia życia ujawnia się najbardziej to, co dla człowieka jest najważniejsze, ćwiczenie samoobserwacji, wzmacnianie więzi grupowych, ćwiczenie wyobraźni.
Pomoce: pisaki, czyste kartki papieru, szpilki
Metody: praca z wyobraźnią, dyskusja, burza mózgów, praca w małych grupach
Uczestnicy: grupa około 15 osób
Czas trwania zajęć: 50 – 60 minut

Przebieg zajęć

1.Prowadzący krótko wprowadza uczestników w temat zajęć.
2.Uczestnicy dobierają się w pary. Prowadzący podaje zadanie:
Każda z par udaje się w daleką podróż na kontynent afrykański, mają przemierzyć wybranym przez siebie pojazdem wiele tysięcy kilometrów – przejechać z północy na południe.
Uczestnicy ustalają, co zabierają ze sobą na czas podróży. Spisują na kartkach, co każda para zabiera ze sobą.
3.Prowadzący prosi, aby uczestnicy zajęli miejsca na podłodze, zamknęli oczy i starali się sobie wyobrazić, że przebyli już bardzo wiele kilometrów, są w środku kontynentu – dookoła nich rozpościera się pustynia, a oni spokojnie posuwają się naprzód. W taki nastroju uczestnicy trwają kilka minut. Następnie prowadzący mówi wolno, że właśnie w tym momencie ich pojazdy uległy uszkodzeniu. Nie będą mogli kontynuować podróży aż do czasu usunięcia awarii i nie wiadomo kiedy to nastąpi. Znajdują się z daleka od ludzi, kontakt jest utrudniony, gdyż nie mogą korzystać z radia ani innych środków łączności. Uczestnicy przez chwilę pozostają pod wpływem tej informacji. Panuje cisza.
4.Prowadzący rozdaje czyste kartki papieru i prosi, aby każdy z uczestników napisał na nich:
- co przede wszystkim chciałby w tej sytuacji zrobić?
- z kim chciałby się porozumieć?
- co chciałby mieć przy sobie?
- od jakiego uczucia chciałby się uwolnić?
Prowadzący wyjaśnia, że to, co robimy za kim tęsknimy, do kogo się zwracamy i czym się otaczamy, jakie przeżywamy w różnych sytuacjach uczucia, wskazuje na nasz system wartości.
5.Uczestnicy przypinają do swoich ubrań kartki z tym, co napisali, wstają, chodzą po pokoju i zapoznają się z tym, co napisali inni. Próbują odszukać tych, którzy napisali podobnie.
6.Dyskusja:
- czy to, o czym myśleliśmy będąc na pustyni różni się od naszego codziennego myślenia i pragnień?
- czy w codziennym życiu cieszymy się tym, czym marzyliśmy na pustyni?
- czego nauczyło nas to ćwiczenie?
-jak można powiększyć naszą radość z tego, czego na co dzień doświadczamy i co posiadamy?
7.Podsumowanie, zakończenie zajęć.




Konspekt do zajęć: Mechanizm powstawania plotki


Cel poznawczy: zapoznanie uczestników z mechanizmami związanymi z oskarżaniem innych, pomówieniami, usystematyzowanie wiedzy na temat zasad współżycia w grupie.
Cel kształcący: kształcenie umiejętności odróżniania faktów od interpretacji podawanych przez innych, ćwiczenie pamięci, umiejętności reprodukowania zasłyszanych faktów, pobudzanie do krytycznej oceny siebie i innych.
Cel terapeutyczny: wdrażanie do i uświadamianie postawy odpowiedzialności za swoje czyny i słowa, pobudzanie do refleksji nad zasłyszanymi opiniami.
Pomoce: opowiadanie
Metody: dyskusja, pogadanka, obserwacja
Uczestnicy: grupa około 15 osób
Czas trwania zajęć: około 45 – 50 minut

Przebieg zajęć

1.Prowadzący wybiera jedną osobę, której na osobności opowiada pewną historię. Zadaniem tej osoby jest jak najdokładniej ją zapamiętać i opowiedzieć kolejnej, ale tak żeby nikt inny jej nie usłyszał. Ćwiczenie kontynuujemy do momentu, gdy ostatnia osoba w grypie skończy opowiadać historię.
2.Prowadzący prosi aby ostatnia osoba z grupy opowiedziała głośno to, co usłyszała, następnie swoją historię przedstawia osoba opowiadająca jako pierwsza.
3.Grupa porównuje czy oba opowiadania się zgadzają, czy są rozbieżności, analizuje gdzie nastąpiły przekłamania. Prowadzący zwraca uwagę na cel ćwiczenia, a nie na osoby, które do załamań doprowadziły.
4.Prowadzący przeprowadza krótką pogadankę na temat mechanizmu powstawania plotki uwzględniając:
- teorię pamięci wytwórczej
- zniekształcenia informacji
- tendencję do upiększania opowiadań
- emocje i uczucia towarzyszące opowiadającemu
- częsty brak obiektywizmu i stronniczość opowiadających
5.Uczestnicy dzielą się swoimi spostrzeżeniami i refleksjami, przedstawiają podobne historie ze swojego życia.
6.Podsumowanie i zakończenie zajęć.




Konspekt do zajęć: Moje cele życiowe i droga do nich

Cel poznawczy: usystematyzowanie wiedzy na temat dążeń życiowych, rozmaitości celów jakie można sobie stawiać i przeszkód w ich realizacji.
Cel kształcący: nauka formułowania swoich celów na najbliższy czas, wdrażanie do planowania swojego życia, próba uodpornienia na różne przeciwności życiowe, nauka korzystania z doświadczenia innych.
Cel terapeutyczny: ukazanie, że dążenie do celu jest uporczywym pokonywaniem różnych przeszkód, a nieraz nawet
błądzeniem, ale najważniejsze są wyrazistość i gorące
pragnienie osiągnięcia celu.
Pomoce: plastelina, kartki, długopisy
Metody: dyskusja, burza mózgów
Uczestnicy: grupa około 15 osób
Czas trwania zajęć: około 1 godziny


Przebieg zajęć

1.Prowadzący przedstawia cel ćwiczenia. Następnie prosi, aby uczestnicy napisali 3 najważniejsze cele, dążenia, tzn. to, czego najbardziej pragną i co chcieliby osiągnąć. Cel, który uważają za najważniejszy poleca podkreślić. Następnie prowadzący prosi, aby uczestnicy przedstawili drogę od osiągnięcia najważniejszego celu w postaci labiryntu i zaznaczyli miejsce, w którym, ich zdaniem, znajdują się oni w drodze do tego celu.
2.Po skończonej pracy nad labiryntem uczestnicy dzielą się na małe grypy i oglądają swoje prace. Osoby, które opisywały podobne cele, mogą utworzyć oddzielne grupy i w nich dyskutować o tym, jak poprawić warunki realizacji celu i podnieść umiejętności pokonywania przeszkód.
3.Uczestnicy dzielą się na forum grupy jakie przeszkody napotykają i jaki e maja sposoby ich pokonywania. Prowadzący w trakcie wyjaśnia niejasności i dopytuje o rzeczy jego zdaniem istotne.
4.Na koniec każdy uczestnik wypowiada jedno zdanie o przeprowadzonym ćwiczeniu i o tym czego nowego się nauczył.
5.Podsumowanie, zakończenie zajęć.

Wyświetleń: 664


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.