Agnieszka Skrzyńska
nauczyciel świetlicy
SP z OI nr 107 w Krakowie
Scenariusz zajęć świetlicowych integracyjnych
Temat zajęć: Zabawy integracyjno-ruchowe
Miejsce zajęć: świetlica szkolna
Czas zajęć: 60 minut
Grupa wiekowa: 7-9 lat

Cele dydaktyczne:
a) poznanie zasad i reguł zabaw
b) aktywność fizyczna
c) zabawa

Cele wychowawcze
a) integracja grupy
b) budowanie zaufania
c) kreatywność
d) wzbudzanie empatii
e) podniesienie nastroju

ZASADY WYCHOWAWCZE
1.Aktywizacji uczniów
2.Przystępności i stopniowania trudności
3.Łączenia wiedzy z działaniem praktycznym
4.Systematyczności
5.Trwałości zdobytej wiedzy

METODY WYCHOWAWCZE
1.Słowna- pogadanka
2. Zajęcia praktyczne

ŚRODKI DYDAKTYCZNE
karteczki z hasłami, instrumenty muzyczne, opcjonalnie chustki, krzesła

FORMY PRACY
1.Pod względem organizacyjnym- zajęcia w grupie
2.Pod względem przedmiotowym:
a) żywe słowo mówione bezpośrednio
b) gry i zabawy ruchowe

PRZEBIEG ZAJĘĆ
1. Postawienie celu zajęć- pogadanka
2. Wprowadzenie zabaw:
a) Kalambury
b) Znajdź swojego partnera
c) Moje prawe miejsce jest puste
d) Ludzie do ludzi
e) wspólna bajka

Opis wymienionych wyżej zabaw:
a) Kalambury – dzielimy uczestników na dwie grupy. Każda grupa otrzymuje karteczki z hasłami – określone czynności, zawody, postacie, itp., które należy przedstawić za pomocą pantominy. Przeciwna drużyna odgaduje. Następuje zmiana ról. W zabawie można przyznawać punkty.
b) Wszyscy stoją kręgu. Osoba prowadząca wręcza każdemu kartkę, na której widnieje obrazek zwierzęcia lub jest napisana jego nazwa. Wszyscy próbują naśladować głosy swoich zwierząt i starają się, chodząc po sali, znaleźć osobę, która wydaje takie same odgłosy (naśladuje takie same zwierzę). Zamiast odgłosów zwierząt można zastosować pary instrumentów muzycznych, wówczas uczestnicy zabawy mają zawiązane oczy i po usłyszanych dźwiękach szukają swojej pary. Kiedy pary się dobiorą, można dalej formować większe grupy, np.: ptaki i ssaki, zwierzęta domowe i leśne itp.
c) Uczestnicy siedzą w kręgu na krzesłach (jest o jedno krzesło więcej niż uczestników). Osoba, która ma wolne miejsce po swojej prawej stronie zaczyna zabawę mówiąc: moje prawe miejsce jest wolne i zapraszam na nie….. – wskazuje konkretną osobę, mówiąc jej imię. Osoba, która poczuje się zaproszona powinna jak najszybciej zająć wolne miejsce. Dalej zaprasza osoba, która teraz ma puste miejsce po swojej prawej stronie, itd.
d) Ludzie do ludzi – wszyscy dobierają się w pary. Osoba, która nie ma pary, kontroluje wykonanie i kieruje pracą zabawy mówiąc np.: nos do nosa lub plecy do pleców, kolano do kolana czy ręka do nogi itp. Kiedy mówi ludzie do ludzi każdy zmienia partnera (łącznie z osobą wydającą polecenia). Osoba, która zostanie bez pary prowadzi zabawę dalej.
e) Jest to dobra zabawa kiedy dzieci są już zmęczone. Siadamy w kręgu i zaczynamy opowieść, np. „Pewnego dnia mały, szary kotek….”. Dziecko, które siedzi obok, snuje opowieść dalej. Kolejne dzieci kontynuują bajkę. Z takiej mieszaniny pomysłów wychodzą często niezwykłe i ciekawe historyjki.
Ewaluacja zajęć: narysowanie odpowiedniej buźki.
Podziękowanie za udział z zajęciach.

Wyświetleń: 0