Beata Pustułka
Scenariusz zajęć biblioterapeutycznych
Temat: W poszukiwaniu „Własnej Legendy” na podst. „Alchemika” P. Coelho
Cel główny: Zmiana postawy życiowej, nastawienia do świata i siebie samego
Cele operacyjne:

- uczeń potrafi dyskutować i argumentować
- dzieli się refleksją na temat wyboru i poszukiwania drogi życiowej zarówno swojej jak i bohatera utworu - szanuje poglądy i postaw innych - jest odpowiedzialny za swoje decyzje - poznaje różne wartości i kulturę
Warunki techniczne:
a) liczba uczestników: grupa ok. 10 osób
b) wiek uczestników: 15-18 lat
c) czas trwania zajęć: 45 min.
Treści przekazywane:
- odkrywanie piękna i sensu życia, poszukiwanie własnej drogi życiowej,
- realizacja marzeń, rozumienie i interpretacja słów kluczowych utworu: „Język świata”, „Własna Legenda”, „ Mektub”,
- poszukiwanie odpowiedzi- czy istnieje przepis, swoista recepta na szczęśliwe życie?
- „alchemia” utworu
Metody: dyskusja, burza mózgów, czytanie fragmentów książki, praca z cytatem- swoistą sentencją
Technika: biblioterapia- praca z tekstem
Formy realizacji: indywidualna, zbiorowa
Środki dydaktyczne: zestawienie cytatów, cytaty umieszczone w sali na ścianie, kartki papieru, kolorowe pisaki, płyta z muzyką relaksacyjną
Literatura wykorzystana do zajęć: „Alchemik” P. Coelho – egzemplarze biblioteczne oraz przyniesione przez uczniów, zestawienie cytatów z „Alchemika”, Wielka Encyklopedia PWN
Przebieg zajęć:
Część I – wstępna
1.Przywitanie, nawiązanie kontaktu z grupą
2.Wyjaśnienie pojęć: „alchemia”, „kamień filozoficzny” na podst. Encyklopedii – uczniowie definiują lub szukają w źródłach
Za Wielką Encyklopedią PWN - alchemia – [arab. Al.- kima ‘ kamień filozoficzny’, ‘alchemia’], rozwinięta gł. w średniowieczu, oparta na – gnozie, filozofia przyrody tłumacząca mistycznymi rozumowaniami obserwowane w przyrodzie przemiany, które wszystkie miały prowadzić do uszlachetnienia materii nieożywionej i ożywionej. Istotą rozumowania alchemików było podejście holistyczne, zgodnie z którym wszystkie zjawiska wzajemnie na siebie oddziałują; alchemicy przeprowadzali więc przemiany, ich zdaniem uszlachetniające materię, w celu uszlachetnienia samych siebie.
Źródeł a. doszukać się można we wszystkich dawnych kulturach, jak chiń., indyjska i starogrecka. Ogólne idee były zgodne z ideami głoszonymi przez islam i dlatego rozpowszechniła się ona w VII-XI w., Arabowie przejęli zdobycze kulturalne świata staroż.; po upadku imperium arabskiego a. rozwijała się w Europie. Alchemicy uznawali, że wszystkie metale są połączeniami rtęci i siarki, jako substancji pierwotnych, do których Paracelsus w XVI w. dodał sól, uważając ją za czynnik konserwujący organizmy żywe. Te trzy substancje, będące nośnikami płynności i metaliczności (rtęć), palności (siarka) i rozpuszczalności (sól), miały w żywym człowieku swe odpowiedniki: duszę, ducha i ciało. W rozumowaniu i opisach zjawisk alchemicy posługiwali się symbolami np. tzw. kamień filozofów. Oznaczał on umiejętność przeprowadzania przemian uszlachetniających, zwł. uszlachetniania metali i leczenia chorób; niekiedy sadzono, że „kamień” taki uda się wytworzyć w postaci materialnej – jako proszek lub eliksir.
Dusza, duch i ciało były przedstawiane za pomocą różnych symboli; najczęściej jako jeleń uosabiający duszę, i jednorożec, uosabiający ducha, przebywające w lesie, symbolizującym ciało.
Najbardziej znane operacje alchemików dotyczyły prób zamiany(transmutacji) metali nieszlachetnych w złoto; alchemicy byli przekonani, że taki proces zachodzi w przyrodzie, chociaż bardzo wolno; otrzymywanie więc (uważanych za nowe metale) stopów o właściwościach coraz bardziej zbliżonych do złota było, jak sadzili, jedynie przyspieszeniem procesów naturalnych. Dlatego też niekiedy a. była ograniczana do prób przemiany metali nieszlachetnych w złoto. Rozpowszechnione przekonanie o możliwości sztucznego wytworzenia złota wykorzystywali szarlatani i oszuści, wyłudzając pieniądze od bogatych i ubogich. Najwybitniejsi alchemicy: Dżabir Ibn hajjan, Awicenna, Vincent z Beauvais Roger Bacon, zas w Polsce –Michał Sędziwój, którego dzieła były tłumaczone na wiele języków.
Część II – zasadnicza
3. Uczniowie chodząc po sali zapoznają się z cytatami i wybierają ten, który ich najbardziej poruszył. W tle słychać spokojną, relaksacyjną muzykę.
4. Następnie siadają na swoich miejscach, czytają głośno wybrane cytaty, które są początkiem do dyskusji i interpretacji. Nauczyciel i kieruje i czuwa nad dyskusją i w razie potrzeby stawia dodatkowe pytania.
5.Chętni uczniowie czytają „ opowieść mędrca o szczęściu” ze str.49-50 oraz „ opowieść Sprzedawcy o podróży do Mekki” ze str.78-79. Uczniowie dzielą się refleksją , wyjaśniają metafory.
6. Następnie nauczyciel prosi, aby uczniowie w kilku zdaniach opisali „ swoją podróż do szczęścia”. W tle ponownie spokojna, relaksacyjna muzyka
7. Chętni odczytują „swoją podróż” mówiąc, czym jest dla nich szczęście, szczęśliwe życie oraz czy istnieje recepta na szczęśliwe życie. Ponadto czy odkrycie „kamienia filozoficznego” zapewni ludziom szczęście?
8. Uczniowie interpretują słowa – klucze utworu: „Własna Legenda”, „Język Świata”, „Mektub”, przedstawiają swoje przemyślenia.
Ewaluacja:
- Czy zajęcia zachęciły was do przeczytania książki?
- Czy nastroiły Was pozytywnie?
- Czy czujecie, że realizujecie „Własną Legendę”?
Podziękowanie za uczestnictwo w zajęciach

Bibliografia:
1. P. Coelho Alchemik, Drzewo Babel, Warszawa,1995
2. Wielka Encyklopedia PWN, T.1, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001

Wyświetleń: 0