AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Dawid Karniłowicz, 2020-07-08
Gołdap

Wychowanie fizyczne, Wypracowania

GRY I ZABAWY RUCHOWE W KOREKCJI PLECÓW OKRĄGŁYCH

- n +


Dawid Karniłowicz



GRY I ZABAWY RUCHOWE
W KOREKCJI PLECÓW OKRĄGŁYCH


SPIS TREŚCI

WSTĘP……………………………………………………………………. 3
ROZDZIAŁ I. TEORETYCZNE PODSTAWY PRACY……… 4
ETIOLOGIA PLECÓW OKRĄGŁYCH…………………......… 4
LOKALIZACJA PLECÓW OKRĄGŁYCH ………………..... 6
POSTĘPOWANIE KOREKCYJNE ………………………...... 10
ROZDZIAŁ II. GRY I ZABAWY RUCHOWE W KOREKCJI PLECÓW OKRĄGŁYCH. ROZWIĄZANIA METODYCZNE……………………… .......... 12
PODSUMOWANIE……………………………………………………. 21
BIBLIOGRAFIA…………………………………………………………. 22
Źródła wykorzystane ………………………………………...... 16
Źródła internetowe………………………………………… 16
ZAŁĄCZNIKI ………………………………………………………… 23
Spis rycin …………………………………………………………... 23
STRESZCZENIE……………………………………………………… 23
OŚWIADCZENIA…………………………………………………….. 24



WSTĘP

Plecy okrągłe  (dorsum rotundum) to wada postawy ciała
w płaszczyźnie strzałkowej, zlokalizowana w odcinku piersiowym. Charakteryzuje się nadmiernym uwypukleniem fizjologicznej krzywizny piersiowej (kifozy). Kifoza piersiowa   w warunkach normalnych tworzy wygięty ku tyłowi łuk. Jej wielkość i ukształtowanie zależne jest między innymi od: predyspozycji genetycznych, wieku, typu budowy ciała, kształtu sąsiednich krzywizn, czynników emocjonalnych. Plecy okrągłe charakteryzują się ponadto spłaszczeniem górnej części klatki piersiowej oraz zmniejszoną ruchomością żeber (górnych) i stawów ramiennych. Wpływa to na zmniejszenie pojemności klatki piersiowej oraz ustawienie jej w pozycji wydechowej. Wadliwe jest również ustawienie narządów wewnętrznych. W wyglądzie osoby z plecami okrągłymi można zaobserwować wysunięcie głowy i barków ku przodowi, odstawanie i rozsunięcie łopatek oraz zapadnięcie klatki piersiowej.
Do mięśni nadmiernie rozciągniętych i osłabionych w tej wadzie zaliczyć można powierzchowne mięśnie grzbietu jak: najszerszy, czworoboczny i równoległoboczny oraz mięśnie głębokie grzbietu jak: prostownik w odcinku piersiowym oraz mięśnie karku. Mięśniami nadmiernie napiętymi będą z kolei: piersiowy większy i mniejszy oraz zębaty przedni.
Plecy okrągłe to wada postawy sprzyjająca chorobom górnych dróg oddechowych, problemom trawiennym oraz napięciowym bólom głowy. [Wilczyński, 2001, s. 156]
W pracy podjęto próbę przedstawienia jednej z wad postawy,
a mianowicie patologicznej kifozy od strony teoretycznej oraz zaproponowano schemat postępowania korekcyjnego tej wady, poprzez gry i zabawy.




ROZDZIAŁ I
TEORETYCZNE PODSTAWY PRACY


ETIOLOGIA PLECÓW OKRĄGŁYCH

W zależności od etiologii, lokalizacji zmian i stopnia zaawansowania zmian wyróżniamy kilka odmian pleców okrągłych:

Kifoza patologiczna wrodzona konstytucjonalna ujawnia się wcześnie, ma dość długi i regularny łuk i występuje rodzinnie. Jej korekcja jest niezwykle trudna. Inną postacią tej wady jest kifoza patologiczna wrodzona kostnopochodna, występująca także jako kifoskolioza. Powstaje w wyniku obecności sklinowaciałego trzonu kręgu piersiowego. Przyczynami pleców okrągłych nabytych mogą być: zmiany pourazowe, krzywica, gruźlica kręgosłupa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i zablokowanie stawów kręgosłupa. Odmianą jest kifoza patologiczna nabyta.

Wyróżniamy trzy rodzaje tej kifozy:
Kifoza pourazowa – może występować po złamaniu kręgosłupa, w wyniku następcznej osteoporozy, po jakimś nieodpowiednio leczonym niewielkim urazie. Zaburzenie kształtu trzonu kręgowego powoduje załamanie się w tym miejscu osi kręgosłupa i kifozę kątową. Może mieć ona także postać kifoskoliozy.
Kifoza krzywicza – jest jednym z objawów występującej we wczesnym dzieciństwie krzywicy. Charakteryzuje się zaburzeniem gospodarki wapniowo – fosforanowej, powodującym zmniejszenie odkładania wapnia i fosforu w kościach, co pociąga za sobą większą podatność na zniekształcenia, mięśnie również cechuje znaczna wiotkość. Oprócz leczenia farmakologicznego witamina D 3 i fizykalnego, polegającego na nasłonecznianiu skóry, zaleca się także odpowiednie ćwiczenia ruchowe. W okresie niemowlęcym wskazane jest dłuższe pozostawienie dziecka w pozycji leżącej, zwłaszcza przodem. Niezbędnym przygotowaniem do pozycji siedzącej jest czworakowanie wzbogacone elementami wzmacniania mięśni grzbietu i brzucha.
Kifoza gruźlicza – (garb gruźliczy) jest wynikiem procesu gruźliczego toczącego się w trzonach kręgowych, najczęściej piersiowym dolnym. Zniekształcenie to pojawia się do 10 roku życia. Kształt kifozy jest zależny od liczby zajętych trzonów. Zmiany pojedynczego trzonu prowadzą do gruźliczego garbu kątowego, a wielu trzonów do kifozy o długim łuku.. [Wilczyński, 1997, s. 47]
Przyczyna pleców okrągłych nabytych mogą być także wady wzroku – kifoza oczno - pochodna. Plecy okrągłe spotyka się często u osób
o wysokim wzroście – kifoza wysokich. [Wilczyński, 2001, s. 157]

LOKALIZACJA PLECÓW OKRĄGŁYCH


Hiperkifoza piersiowa to wada postawy ciała polegająca na nadmiernym uwypukleniu fizjologicznej krzywizny piersiowej kręgosłupa. Wada ma tendencję do kompensacji w odcinkach sąsiednich tj. lordozy szyjnej i lędźwiowej. Szczyt kifozy znajduje się na wysokości Th 7. Sylwetka odznacza się wysuniętymi ku przodowi barkami i głową. Klatka piersiowa jest spłaszczona i zapadnięta, a łopatki odstające i rozsunięte. W wadzie tej mięśniami nadmiernie rozciągniętymi i osłabionymi są mięśnie powierzchowne grzbietu jak: czworoboczny, równoległoboczny i najszerszy, mięśnie głębokie grzbietu, szczególnie prostownik grzbietu odcinka piersiowego oraz mięśnie karku.
Mięśniami nadmiernie napiętymi i przykurczonymi są mięśnie klatki piersiowej jak: piersiowy większy i mniejszy oraz zębaty przedni. Przykurczone jest także więzadło podłużne przednie kręgosłupa. W części przypadków, na skutek stałego pochylenia w przód górnej części tułowia, wymienione mięśnie grzbietu kompensacyjnie ulegają napięciu. Przyczyną tego jest konieczność utrzymania ciężaru tułowia, ale w pozycji wydłużenia, co powoduje, że ani ich napięcie, ani nawet skurcz nie są zdolne do wyprostowania kręgosłupa.
Hiperkifoza piersiowa wywołuje zmiany w obrębie klatki piersiowej. Dotyczy to osadzenia się żeber, które nadmiernie zbliżają się do siebie. Mięśnie międzyżebrowe mają zbliżone przyczepy, co powoduje ich przykurcz i ustawia klatkę piersiową w pozycji wydechowej. Prowadzi to do niewydolności oddechowej i wymaga zastosowania ćwiczeń wdechowych. Na kształt klatki piersiowej ma także wpływ wysunięcia barków do przodu. Powoduje to ucisk obojczyków, co hamuje ich rozwój i może doprowadzić do zmiany strukturalnej.
Poszczególne rodzaje pleców okrągłych różnią się obrazem klinicznym, dlatego ważne jest, aby w rozpoznawaniu i korekcji dokładnie precyzować rodzaj wady.

Wyróżniamy kifozę wysoka, niska oraz totalną.

Kifoza wysoka – najczęściej wada ta lokalizuje się w obrębie górnych kręgów piersiowych, niekiedy obejmuje także ostatnie kręgi szyjne. Jej szczyt przypada na Th6, często skompensowana jest poniżej – przez lordozę lędźwiową o długim łuku, przedłużającą się czasami na odcinek piersiowy dolny, powyżej – przez pogłębiona lordozę szyjną. Wada ta ma tendencję do szybkiego usztywniania się, stwarzając w miejscu połączenia piersiowo – szyjnego predyspozycje do zmian przeciążeniowych. Wada występuje niekiedy rodzinnie. Przyczyną trudności korekcyjnych jest z jednej strony fizjologicznie mniejsza ruchomość odcinka piersiowego, z drugiej zaś dość częste spłaszczenie kifozy lub nawet jej zlordozowanie w odcinku piersiowym dolnym. Wymaga to niezwykle dokładnej lokalizacji ćwiczeń. Postępowanie korekcyjne opiera się na zasadach obowiązujących hiperkifozie piersiowej.

Kifoza niska – istota tej wady jest przesunięcie szczytu kifozy piersiowej na odcinek piersiowy dolny, z tendencją do wydłużenia jej na odcinek lędźwiowy. Kifoza niska obejmuje swym zasięgiem górne kręgi lędźwiowe. Zwykle tam jest ona silnie zaakcentowana. Szczyt jej obniża się do Th8 – Th10. W niezaakcentowanej kifozie odcinek lędźwiowy może być ukształtowany prawidłowo, natomiast w przypadku jej pogłębienia następuje kompensacja w obrębie skróconej lordozy lędźwiowej, wyrażająca się jej pogłębieniem oraz zwiększonym przodopochyleniem miednicy.
Działanie redresujące i wzmacniające powinno koncentrować się na dolnej części odcinka piersiowego kręgosłupa. Trudności korekcyjne polegają na konieczności oddziaływania za pomocą przeciwstawnych ćwiczeń na dwa odcinki kręgosłupa nie posiadające swojej lokalizacji fizjologicznej. Wymaga to precyzyjnej stabilizacji odcinkowej ręcznej, za pomocą pasa stabilizacyjnego lub odpowiedniej pozycji wyjściowej. Trudności te potęgują się, gdy lordoza lędźwiowa jest pogłębiona, mało ruchoma lub usztywniona. Ćwiczenia korygujące odcinek piersiowy wymagają ustalenia odcinka lędźwiowego, każde bowiem tyłopochylenie miednicy może powodować niedostateczne zmniejszenie lordozy w odcinku dolnym lędźwiowym i przeniesienie ruchu kifotyzującego na i tak już skifotyzowany górny odcinek lędźwiowy.
W tych przypadkach mimo zaakcentowanej lordozy lędźwiowej pozycje siedzące na podłodze, zwłaszcza siad ugięty i skrzyżny, należy zastępować siadem na podwyższeniu o różnej wysokości. W korekcji kifozy odcinka lędźwiowego niezbędna jest ścisła lokalizacja, bez większego lordozowania strefy lędźwiowej niskiej. Jeżeli krzywizna lędźwiowa nie jest pogłębiona korekcję części kifozy można stosować za pomocą sterowania kończynami dolnymi w pozycjach leżąc przodem, Klappa i zwisach. W zwisach podpartych istotna jest wysokość oparcia nóg. Wzmacniając mięśnie brzucha należy pamiętać, że wydech powietrza wykonywany powinien być w czasie wznosu nóg, a wdech w czasie opustu. W końcowej fazie wznosu nóg punkt stały, jakim jest klatka piersiowa, obniża się na skutek wydechu. Skurcz mięśni brzucha jest w tym przypadku pełny. W ostatnim momencie opustu nóg rozciągnięcie tych mięśni jest maksymalne. W doborze i wykonywaniu ćwiczeń łatwo można popełnić błędy takie jak: pogłębienie lordozy lędźwiowej, która wynika z niedostatecznej stabilizacji podczas korekcji kifozy, a także kifozowanie lordozy lędźwiowej, np. przez ugięte ustawienie nóg w pozycji leżąc tyłem, co sprzyja przekształceniu tej wady w kifozę totalną lub lędźwiową. Pozostałe rodzaje ćwiczeń opierają się na tych samych zasadach, co w hiperkifozie piersiowej.

Kifoza totalna – wadę te często traktuję jako jedyną postać pleców okrągłych. Występuje ona we wczesnym dzieciństwie, zwykle na tle krzywiczym w przypadkach, w których rodzice zbyt wcześnie forsowali długotrwałe siedzenie i chodzenie dziecka. W miarę wpływu pozycji pionizowanej na kształtowanie krzywizn kręgosłupa dotychczasowe totalne skifotyzowanie zmniejsza się samoistnie. Kifoza totalna ze szczytem umiejscowionym najczęściej na ostatnich kręgach piersiowych, obejmuje także odcinek lędźwiowy, czemu towarzyszy mniejsze przodopochylenie miednicy. Lordoza szyjna jest często znaczna. Mięśniami rozciągniętymi i osłabionymi są prostownik grzbietu, równoległoboczny, czworoboczny, czworoboczne lędźwi
i biodrowo – lędźwiowe. Przykurczone są mięśnie pośladkowe wielkie, połścięgniste, półbłoniaste, dwugłowe uda i brzucha, zwłaszcza prosty. Klatka piersiowa ma tendencję do zapadania się, ostatnie żebra są ściągnięte przykurczonymi mięśniami brzucha, co odbija się niekorzystnie na funkcji oddechowej.

Kifoza młodzieńcza – jest podobna do pleców okrągłych na tle dystonii mięśniowej. Odróżnienie tych dwóch jednostek jest niezwykle ważne ze względu na odmienne, w początkowym okresie, postępowanie lecznicze. Potraktowanie kifozy młodzieńczej jako wady postawy pierwotnie dystonicznej intensywnym ruchem
w warunkach obciążenia byłoby wybitnie szkodliwe. Etiologia tego schorzenia nie jest jasna. Jako jedną z przyczyn podaje się zaburzenia kostnienia nasadowego trzonów, które nasila się zwłaszcza w okresie pokwitania. Występuje ono najczęściej w wieku 11 – 17 lat i trwa 2 – 3 lata. Postęp choroby ustaje wraz z zakończeniem procesu kostnienia. Początkowo choroba przebiega skrycie, często bezboleśnie, w czym tkwi niebezpieczeństwo przeoczenia stadium wstępnego. Warunkiem skutecznego leczenia jest wczesne rozpoznanie terapeutyczne. W przeciwnym wypadku może dojść do powstania kifozy strukturalnej, która nie tylko upośledza wydolność płuc i serca, ale może być przyczyną trwałych dolegliwości w życiu dojrzałym. W przypadkach łagodnych podstawą leczenia jest odciążenie kręgosłupa i ćwiczenia wzmacniające mięśnie grzbietu w pozycjach nadwyprostu. W wieku dojrzałym powiększona kifoza może być jednym z objawów zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. W wieku starczym, na skutek zmian zwyrodnieniowo – wytwórczych w obrębie więzadeł międzykręgowych, trzonów kręgowych (osteoporoza starcza) oraz spłaszczenia krążków międzykręgowych dochodzi także do powiększenia kifozy piersiowej pod postacią pleców okrągłych starczych. [Wilczyński, 2001, s. 158]


POSTĘPOWANIE KOREKCYJNE

Program postępowania korekcyjnego w przypadku pleców okrągłych powinien obejmować ćwiczenia rozciągające mięśnie klatki piersiowej oraz zwiększające zakres ruchu obręczy barkowej. Przykurczonymi mięśniami klatki piersiowej będą: piersiowe większe i mniejsze oraz zębate przednie. Istotne przy rozciąganiu mięśni jest dobieranie odpowiednich pozycji wyjściowych, stabilizacja odcinka lędźwiowego oraz ustawienie pasa barkowego wraz z łopatkami. Należy mieć na uwadze, że przyśrodkowa cześć mięśnia piersiowego posiada trzy przyczepy (włókna biegną w trzech kierunkach), w związku z tym rozciągać ten mięsień powinno się również w trzech kierunkach (skośnie w górę, poziomo, skośnie w dół). Ćwiczenia prowadzimy w niepełnym skurczu i pełnym rozciągnięciu (napięcie statyczne, rozluźnienie, rozciągnięcie), pamiętając o spokojnym, równomiernym oddechu. [Kwolek, 2013, s.177]
Kolejnym niezbędnym elementem korekcji pleców okrągłych są ćwiczenia wzmacniające mięśnie głębokie i powierzchowne grzbietu w odcinku piersiowym oraz kark. Wzmacniać należy mięśnie: równoległoboczny, czworoboczny, najszerszy grzbietu oraz mięśnie głębokie grzbietu - prostownik w odcinku piersiowym, a także mięśnie karku. Pozycją wyjściową do ich wzmacniania powinno być leżenie przodem (na brzuchu) ze względu na zapewnienie stabilizacji oraz odciążenia kręgosłupa oraz działanie przeciw sile ciężkości (samooporowanie). Ćwiczenia powinny być wykonywane w pełnym skurczu i niepełnym rozciągnięciu. Wskazane jest także spokojne oddychanie bez wstrzymywania oddechu.
Niezwykle ważne w procesie wyrównywania wady jest kształtowanie i doskonalenie nawyku prawidłowej postawy ciała. Należy pamiętać o odpowiednim ustawieniu głowy, ściągnięciu łopatek, cofnięciu barków, wysunięciu klatki piersiowej do przodu. Ponadto warto skorygować globalną postawę ciała (stopy, kolana, biodra).
W postępowaniu korekcyjnym należy uwzględnić ćwiczeniach oddechowych. Ich celem jest nauka prawidłowego oddychania, zwiększenie pojemności płuc, zwiększenie ruchomości klatki piersiowej oraz wzmocnienie mięśni oddechowych. Kształtować należy przede wszystkim piersiowy tor oddechowy.
Owczarek twierdzi, że bardzo dobre rezultaty w korekcji pleców okrągłych przynoszą ćwiczenia w środowisku wodnym. Są one doskonałym uzupełnieniem całego procesu rehabilitacji. Zaletą ćwiczeń w wodzie jest brak obciążania stawów, a dzięki oporowi wody można kształtować wytrzymałość oraz siłę mięśni osłabionych w tej wadzie. Korekcje można uzupełnić także masażem klasycznym. W pierwszej kolejności należy wykonać masaż pobudzający mięśnie rozciągnięte (w pozycji leżenia przodem), a następnie masaż rozluźniający mięśnie przykurczone (na plecach) oraz mięśnie międzyżebrowe w pozycji siedzącej. W przypadku pleców okrągłych, gdzie niemożliwe jest wykonanie pełnego biernego zakresu ruchu w odcinku piersiowym kręgosłupa, gdzie doszło do tzw. zablokowania czynnościowego w stawach, pomocne może okazać się, zastosowanie terapii manualnej.
Ważne z punktu widzenia niemal każdej wady postawy jest uświadomienie osobie oraz jej rodzinie, o rodzaju oraz skutkach występowania wady. W głównej mierze chodzi o zachęcenie do pracy, ale i uświadomienie trudów korekcji. Pomóc
w tym mogą najbliżsi, którzy powinni zrobić wszystko, aby stworzyć optymalne warunki wspomagające proces leczenia. Postępowanie korekcyjne powinno obejmować także zapewnienie optymalnych warunków środowiskowych, które polegają, między innymi na: stworzeniu odpowiednich warunków do nauki i zabawy, zapewnieniu dostatecznej ilości snu, prawidłowym odżywianiu, wykonywaniu ćwiczeń korekcyjnych w domu. [Kutzner – Kozińska, 1986, s. 96]





ROZDZIAŁ II
GRY I ZABAWY RUCHOWE W KOREKCJI PLECÓW OKRĄGŁYCH. ROZWIĄZANIA METODYCZNE.

W postępowaniu korekcyjnym tej wady postawy można zaproponować wiele różnorodnych gier i zabaw, zarówno na sali gimnastycznej, jaki na pływalni. Oto niektóre z nich:

Pływanie  na  plecach
Uczestnicy  zabawy  leżą  na  plecach  z  wyprostowanymi  i  złączonymi  nogami 
i  rękoma  wzdłuż  tułowia . Na  hasło  prowadzącego - PŁYNIEMY  NA  PLECACH –dzieci  podnoszą  równocześnie  obie  wyprostowane  ręce  do  pionu  i  opuszczają je  na  podłogę  przy  głowie,a  następnie  przesuwają  po  podłodze  w  kierunku  tułowia , imitując  pływanie  żabką  na  plecach. Po  15- 20 sekundach prowadzący podaje  hasło – ODPOCZYWAMY. Dzieci nie wykonując żadnych ruchów odpoczywają 5-10 sekund głęboko oddychając. Najczęściej  popełniane  błędy  wśród  dzieci  to: asymetryczna  praca  rąk, brak  położenia  rąk  na  podłodze  przy głowie i   przesuwanie rąk  w  stronę  bioder  nad  podłogą. (czas  trwania  zabawy – ok. 2 min)

Bocian  
Dzieci ustawiają  się obok siebie w odstępach dwóch kroków od siebie w postawie skorygowanej  na palcach, z  rękoma  wyprostowanymi , uniesionymi  w  bok. Na  sygnał  prowadzącego   dzieci  unosząc  wysoko  kolana  poruszają  się  w określonym  kierunku, jak  bociany  na  łące. Wyprostowanymi  rękoma  wykonują powolne  ruchy  w  górę  i  w  dół, jak  bociany  skrzydłami  podczas  lotu. Najczęściej  popełniane  błędy: brak  korekcji  postawy  w  czasie  zabawy, brak  wspięcia  na  palce. [Owczarek, Bondarowicz, 2017, s.40]
Nurkująca kaczka  
Dzieci znajdują się w  klęku  podpartym . Na  sygnał prowadzącego ruchami głowy i tułowiem  naśladują  nurkującą  i  wynurzającą  się  kaczkę: uginają  ręce  w  łokciach , zbliżają  głowę  do  podłogi, wysuwają  głowę  daleko  do  przodu , prostują  ręce, zadzierając  wysoko  głowę  i  wracają  do  klęku  podpartego. Błędami  w  tej  zabawie  są : brak  lub  małe  ugięcie  rąk  w  łokciach, pochylenie głowy do przodu. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.40]

Pająk i muchy 
Wyznaczone  dziecko  „pająk” ustawia  się  w  rogu  sali. Pozostałe  dzieci  są  „muchami”  i  biegają  po  sali  we  wspięciu  na  palcach (lub  chodzą  na  czworakach) . Na  hasło - PAJĄK -„muchy”  przyjmują  uprzednio  określoną  pozycję  (np.siad  skrzyżny  ze  „skrzydełkami” , leżenie  na  plecach) i  pozostają  nieruchomo, bo “pająk”wyrusza na łowy. Jeśli  „mucha”  poruszy  się  lub  nieprawidłowo  przyjmie  ustaloną  pozycję, „pająk”  zabiera  ją  do  „sieci” , gdzie pozostaje do zmiany ’’pająka” w wyznaczonej pozycji. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.59]

Wbijanie gwoździ
Uczestnicy zabawy leżą na brzuchu z dłońmi pod brodą. Na hasło prowadzącego – wbij gwóźdź – dzieci unoszą ręce nad podłogę i imitują ruchy wbijania gwoździa młotkiem w podłogę przed sobą. Jedną ręką „trzymają gwóźdź”, a drugą „młotek” i rytmicznymi ruchami „uderzają młotkiem w gwóźdź”. Po dziesięciu uderzeniach prowadzący podaje hasło – odpoczynek. Dzieci, leżąc bez ruchu 5-10 s, odpoczywają, głęboko oddychają. Następnie zmieniają ułożenie rąk „trzymając młotek i gwóźdź” w drugiej ręce. Dzieci powtarzają zadanie 2 – 4 razy, każdorazowo zmieniając ułożenie rąk. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.30]


Ślimak
Uczestnicy zabawy leżą na brzuchu z nogami wyprostowanymi i złączonymi. Na hasło prowadzącego – ślimak pokaż rogi – dzieci podnoszą głowę i ręce nad podłogę, przykładając zwinięte w pięść dłonie do skroni i prostując wskazujące palce, pokazując „rogi” jak u ślimaka. Łokcie powinny być uniesione nad podłogę. Na hasło prowadzącego – ślimak schowaj rogi – dzieci zginają wskazujące palce. Natomiast na hasło – ślimak odpoczywa – dzieci kładą dłonie na podłodze i opierając na nich brodę, wracają do pozycji wyjściowej. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.32]


Kurki dziobią ziarenka
Uczestnicy zabawy znajdują się w klęku podpartym z dłońmi skierowanymi palcami do środka. Na hasło prowadzącego – kurki dziobią ziarenka – dzieci, uginając ręce w łokciach, dotykają lekko nosem lub brodą do podłogi: jak kurka zbierają ziarenka. Po każdym „dziobnięciu” następuje wyprost rąk i ponowne ich ugięcie i zbliżenie nosa lub brody do podłogi. Przez cały czas trwania zabawy dłonie powinny pozostawać nieruchome na podłodze. Dzieci powinny dotykać nosem lub brodą do podłogi między dłońmi lub przed nimi. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.39]

Pokaż sufit
Uczestnicy zabawy znajdują się w klęku podpartym. Prowadzący podaje hasło – pokaż sufit prawa ręką. Dzieci odrywają prawą rękę od podłogi i przenosząc ją bokiem w górę, pokazują sufit. Po pokazaniu ręką powracają do pozycji wyjściowej. Prowadzący podaje następnie hasło – pokaż sufit lewą ręką itd. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.41]

Piłka z koła
Uczestnicy zabawy leżą na brzuchu głowami do środka koła, w odstępach dwóch kroków od siebie. Nogi są wyprostowane i złączone, a głowa i ręce uniesione nad podłogą w pozycji „skrzydełek”. Jedno dziecko trzyma piłkę. Na sygnał prowadzącego dziecko silnym toczeniem podaje piłkę w kierunku dzieci znajdujących się na obwodzie koła. Silnymi odepchnięciami dzieci toczą piłkę po podłodze, starając się ja skierować tak, aby wydostała się z koła na zewnątrz. Komu się to uda, ten zdobywa punkt dodatni, natomiast dwaj zawodnicy, między którymi piłka wyjdzie z koła, otrzymują po jednym punkcie ujemnym. Po wyjściu z koła piłka wraca na obwód koła i zabawa rozpoczyna się od początku. Czekając na piłkę, dzieci utrzymują głowę i ręce nad podłogą, przy czym ręce ułożone są w skrzydełka. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.45]

Dalekie ślizgi
Uczestnicy zabawy leżą w szeregu przy ścianie, w odstępach wyciągniętych w bok ramion, na brzuchu, na kocyku, trzymając dłońmi brzeg koca. Nogi są ugięte, w rozkroku – jak u żaby, oparte stopami o ścianę tuż przy podłodze. Na sygnał prowadzącego dzieci pojedynczo, kolejno, odepchnięciem nogami od ściany starają się wykonać jak najdłuższy ślizg. Zaznacza się miejsce zatrzymania zawodnika, pod warunkiem, że nie popełni on błędów, którymi są: oparcie stóp ścianę wysoko nad podłogą, nieotrzymanie brzegu kocyka, oparcie rak o podłogę, dodatkowe odepchnięcie się nogami od podłogi. Wygrywa zawodnik, który uzyska najdalszą odległość. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.47]


Koty pod płoty
Uczestnicy zabawy jako „koty” ustawiają się w luźnej gromadce na czworakach po jednej stronie sali. Na środku Sali w poprzek ustawione są ławeczki. Na sygnał prowadzącego „koty” idą na czworakach na drugą stronę Sali, przechodzą pod ławeczką – płotem, kładą się na brzuchu i czołgają pod listwą ławeczki. Podczas przechodzenia pod ławeczką trzeba skręcić głowę w bok. Po pokonaniu „płotu”, „koty” Ida na czworakach na drugą stronę Sali. Prowadzący powtarza zabawę kilka razy, każdorazowo wyróżniając dzieci prawidłowo czworakujące i sprawnie pokonujące poprzeczkę – płot. . [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.55]


Berek zaczarowany
Uczestnicy zabawy znajdują się w wyznaczonym terenie. Prowadzący wybiera berka, którego oznacza szarfą. Zabawa rozpoczyna się na sygnał prowadzącego i przebiega na uprzednio wyznaczonym boisku. Zadaniem berka jest „zaczarowanie” przez dotknięcie ręką pozostałych uczestników zabawy, które uciekają. „Zaczarowane” dziecko przyjmuje wcześniej ustaloną pozycję i pozostaje w niej do końca zabawy. Zabawa trwa do momentu „zaczarowania” wszystkich uczestników lub kończy się na sygnał prowadzącego. Po zakończeniu zabawy prowadzący wyróżnia dzieci najlepiej wykonujące zadania. . [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.63]

Zatrzymaj piłkę
Uczestnicy zabawy dobrani trójkami. Dwóch z nich leży na brzuchu twarzami do siebie w odległości 2 – 3 m. Trzeci znajduje się między nimi (w jednakowej odległości od każdego leżącego) w podporze tyłem, natomiast bokiem do leżących zawodników, tak aby jego biodra znajdowały się na linii łączącej głowy leżących. Na sygnał prowadzącego zawodnicy leżący podają między sobą piłkę toczeniem po podłodze, wypychając ją oburącz sprzed siebie. Piłka nie może być rzucana. Zawodnik wykonujący podpór tyłem przez opuszczenie bioder stara się zatrzymać toczącą się piłkę. Obroniona piłka jest zaliczona, jeżeli zawodnik opuści biodra z poziomu (klatki piersiowej i ud). Po 20 podaniach piłki toczeniem zawodnikowi w podporze zalicza się ilość obronionych piłek i następuje zmiana zawodnika wykonującego podpór tyłem
z jednym z leżących. Po kolejnych 20 podaniach następuje ostatnia zmiana. Wygrywa zawodnik w trójce, który zatrzymał najwięcej piłek. [Owczarek, Bondarowicz, 2017, s.70]
Traf do kosza
Uczestnicy dobrani są w pary. Jeden z pary leży na brzuchu z piłką w dłoniach, drugi siedzi na piętach w pozycji skorygowanej naprzeciwko leżącego w odległości 2m, tworząc z rąk przed sobą kółko – „kosz”. Na sygnał prowadzącego leżący stara się bez odrywania klatki piersiowej od podłogi trafić piłką do „kosza”. Za każde trafienie zdobywa punkt. Po 10 rzutach następuje zmiana ról zawodników w parze. Wygrywa zawodnik w parze, który zdobędzie więcej punktów. Odległość między rzucającym
a „koszem” zależy od wieku i sprawności zawodników, jednak nie może być mniejsza niż 1,5m, aby rzucający nie podnosił wysoko tułowia nad podłogą. Błędem wykonania u zawodnika tworzącego „kosz” jest zaokrąglenie pleców przy wysunięciu rąk. [Owczarek, Bondarowicz,2017, s.105]


PODSUMOWANIE
Plecy okrągłe są wadą postawy, która charakteryzuje się nadmiernym uwypukleniem fizjologicznej krzywizny piersiowej (kifozy). Często się zdarza, że kifozie piersiowej towarzyszą kompensacyjne wady w sąsiednich odcinkach kręgosłupa (szyjny, lędźwiowy). W wyglądzie osób z plecami okrągłymi można zauważyć: wysunięcie do przodu głowy i barków, odstawanie łopatek, spłaszczenie lub zapadnięcie klatki piersiowej wraz z przykurczem mięśniowym tej okolicy. Najczęstszą przyczyną tej wady jest zaburzenie równowagi napięć mięśni grzbietu, co spowodowane jest przyjmowaniem nieprawidłowej postawy ciała. Przyczyną mogą być także wady wrodzone lub słaby wzrok. Plecy okrągłe powstają również w następstwie takich chorób jak: gruźlica kręgosłupa, krzywica, choroba Scheuermanna. Duży wpływ na prawidłową postawę ciała ma również rozwój techniki oraz jej dostępność, co widuję na własnym przykładzie pracując w szkole gdzie na przerwach większość dzieci siedzi zgarbionych z telefonami komórkowymi w ręku. Postępowanie korekcyjne
w przypadku tej wady powinno obejmować wzmacnianie grupy mięśni grzbietu
w odcinku piersiowym oraz rozciąganie skróconych mięśni piersiowych. Funkcja oddechowa często jest upośledzona, dlatego istotne są ćwiczenia oddechowe.
Kifozę diagnozuje się wykonując badanie palpacyjne kręgosłupa. Jednak ostateczną diagnozę lekarz stawia po wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego kręgosłupa.
Jeżeli objawy tej choroby nie są zbyt nasilone, poleca się spanie na niezbyt miękkim materacu i wykonywanie gimnastyki korekcyjnej. Natomiast w cięższych przypadkach, chory powinien poddać się fizjoterapii. Często stosuje się też szelki ortopedyczne, leki przeciwbólowe, a w skrajnych przypadkach operację. Osobom cierpiącym na kifozę pomagają również joga, masaże i terapie manualne.
Osoby cierpiące na tę przypadłość powinny unikać jazdy na rowerze, ćwiczeń na sprzętach siłowych i dźwigania ciężarów. Pacjent musi dbać również o prawidłową postawę ciała nie tylko samych pleców, ale też bioder, kolan i stóp. Pomocne w tym mogą okazać się obuwie profilaktyczne lub ortopedyczne, które zapobiegną negatywnemu oddziaływaniu wad dolnych kończyn na kręgosłup.

BIBLIOGRAFIA
Źródła wykorzystane


1.Gielecki J., Multimedialny atlas anatomii człowieka. Trójwymiarowy atlas kości, stawów i więzadeł. Warszawa, 2002.
2. Kasperczyk T., Wady postawy ciała diagnostyka i leczenie. Kraków, 1999.
3. Kutner – Kozińska M., Korekcja wad postawy. Warszawa, 1986.
4. Kwolek A., Rehabilitacja medyczna. Wrocław, 2013.
5. Milanowska K., Kinezyterapia, warszawa 1999.
6. Nowotny J., Dysfunkcje kręgosłupa, diagnostyka i terapia. Katowice, 1993.
7.Owczarek S., Atlas ćwiczeń korekcyjnych. Warszawa,2016
8. Owczarek S., Korekcja wad postawy. Pływanie i ćwiczenia w wodzie. Warszawa, 1999.
9.Owczarek S., Bondarowicz M., Zabawy i gry ruchowe w gimnastyce korekcyjnej. Warszawa, 2017.
10. Ślężyński J. (red.), Postawa ciała i sposoby jej korekcji. Warszawa, 1990.
11. Ślężyński J. (red.), Postawa ciała jej wady i sposoby jej oceny. Katowice, 1992.
12.Wilczyński J., Korekcja wad postawy człowieka 2001
13. Wilczyński J., Korekcja pleców wklesło – okrągłych (dorsum concavo-rotundum) przez hamowanie autogenne. Wychowanie Fizyczne i zdrowotne, 1.
14. Wilczyński J., Postawa ciała, a wady wzroku u dzieci w wieku 11-12 lat, Kraków, 1997.


STRESZCZENIE PRACY

W pracy podjęto próbę przedstawienia pleców okrągłych, jako jednej z wad postawy. Zagadnienie przedstawiono od strony teoretycznej oraz zaproponowano schemat postępowania korekcyjnego tej wady, poprzez gry i zabawy.
Reasumując możne wyciągnąć nastepujące wnioski:
Plecy okrągłe to nie tylko wada urody, ale również zmiana lokalizacji narządów wewnętrznych.
Plecy okrągłe to wada postawy sprzyjająca chorobom górnych dróg oddechowych, problemom trawiennym oraz napięciowym bólom głowy.
Poszczególne rodzaje pleców okrągłych różnią się obrazem klinicznym, dlatego ważne jest, aby w rozpoznawaniu i korekcji dokładnie precyzować rodzaj wady.
Program postępowania korekcyjnego w przypadku pleców okrągłych powinien obejmować ćwiczenia rozciągające mięśnie klatki piersiowej oraz zwiększające zakres ruchu obręczy barkowej.
Niezwykle ważne w procesie wyrównywania wady jest kształtowanie i doskonalenie nawyku prawidłowej postawy ciała.

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 0


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Oceń artukuł!



Ilość głosów: 0

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.