KONSPEKT ZAJĘĆ ZINTEGROWANYCH Z EDUKACJI MOTORYCZNO - RUCHOWEJ W KLASIE INTEGRACYJNEJ IA SZKOŁY PODSTAWOWEJ

TEMAT ZAJĘĆ :Rozwijanie orientacji w schemacie własnego ciała za pomocą ruchu.

Liczba uczniów :20 (w tym 4 niepełnosprawnych)

Liczba nauczycieli :2 (prowadzący, pedagog wspierający)

METODY, FORMY:
- pokaz z objaśnieniem
- zabawowe formy ruchu i współzawodnictwa
- wybrane elementy z metody Weroniki Sherborne

PRZYBORY:
woreczki

CELE OPERACYJNE:

UCZEŃ WIE:
- jak dbać o higienę ciała,
- jak bezpiecznie bawić się
- jak kontrolować własne ruchy i jak nad nimi panować,

UCZEŃ ROZUMIE:
- potrzebę przestrzegania higieny (zmiana ubrania),
- potrzebę kontaktu z drugim człowiekiem,
- pojęcia: pierwszy, ostatni, para,
- rozróżnia ustawienia : rząd, koło,

UCZEŃ POTRAFI:
- naśladować ruchy kolegów,
- celnie rzucać,
- wykonać wiele ćwiczeń rozwijających go fizycznie i sprawiających radość,
- koncentrować uwagę na wykonywanych ćwiczeniach,
- podporządkować się regułom podczas gier,
- współdziałać z partnerem i w zespole,

CELE REWALIDACYJNE I TERAPEUTYCZNE :
- kształcenie orientacji w schemacie własnego ciała,
- rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej,
- zaspokajanie potrzeby kontaktu z drugim człowiekiem,
- rozwijanie kontaktów i porozumiewanie się poprzez ćwiczenia ruchowe.

CZĘŚCI LEKCJI:

I CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.Powitanie- zabawa ożywiająca.
- dzieci biegają w różnych kierunkach i na znak nauczyciela witają się :palcami wskazującymi, kolanami, łokciami itp.

2. podanie zadań lekcji.

II CZĘŚĆ GŁÓWNA

1. Ćwiczenia kształtujące w parach ułatwiające nawiązywanie kontaktu z partnerem i grupą.

a) Ćwiczący przodem do siebie podają sobie ręce, na zmianę wykonują przysiady,
b) Przodem do siebie, opad tułowia w przód, ręce ba barki, ćwiczący wykonują skłony z pogłębianiem,
c) tyłem do siebie w rozkroku, ręce zgięte w łokciach, skręt tułowia w jednym kierunku, klaśnięcie dłońmi w dłonie partnera,
d) przeciąganie się w parach z chwytem za prawe ręce,
e) jeden ucz. klęk podparty, drugi przechodzi w dowolny sposób pod lub nad partnerem,
f) jeden -leżenie tyłem, drugi przetacza partnera jak kłodę,
g) siedząc złączeni plecami, kładzenie się na przemian na partnera z unoszeniem bioder,
h) jeden leżenie przodem, ręce w przód (lub tyłem), drugi ciągnie za ręce lub nogi (jadą na wycieczkę),
i) siedząc tyłem do siebie, przepychają się plecami,
j) jeden siad skulny, drugi przeskakuje partnera,

2.Zabawa bieżna -berek w parach.

3.Zabawa na czworakach -grupa dzieci tworzy tunel pod który kolejno przechodzą na czworakach lub czołgają się.

4.Zabawa ze śpiewem-budujemy mosty.

5.Zabawa bieżna-murarz i cegły.

6.Zabawa rzutna -rzuty woreczkiem do celu.

7.Zabawa ze śpiewem- Ojciec Wirgiliusz.

III CZĘŚĆ KOŃCOWA

1.Ćwiczenia uspokajające, prowadzące do poznania własnego ciała.

a) siedząc - przyciąganie kolan do siadu skulnego, chowanie głowy i rozprostowywanie się do pozycji leżącej,
b) ślizganie się w kółko na pośladkach, w leżeniu tyłem,
c) w kole "przetaczanie" się (mięśnie naprężone i rozluźnione)
2.Zabawa uspokajająca "Dyrygent ".

3.Czynności organizacyjno - porządkowe:

- zbiórka,
- omówienie zajęć i pożegnanie.

UWAGI:
Metoda W. Sherborn wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne i społeczne do poszerzania świadomości samego siebie i pogłębianiu kontaktu z innymi ludźmi. Połączona z innymi znanymi zabawami jest przydatna w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi. Odkąd zaczęłam ją stosować w mojej pracy w klasie integracyjnej zauważyłam zmiany w pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwojowymi.

Opracowanie: Barbara Tomaszewska (zajęcia własne)

Wyświetleń: 3157