AWANS INFORMACJE FORUM Dla nauczyciela Dla ucznia LOGOWANIE


Katalog

Magdalena Boruń
Różne, Ćwiczenia

"Ogólne zasady prowadzenia zajęć z profilaktyki uzależnień" - przykładowe ćwiczenia, gry i zabawy z zakresu profilaktyki.

- n +

Ogólne zasady prowadzenia zajęć z profilaktyki uzależnień - przykładowe ćwiczenia, gry i zabawy z zakresu profilaktyki.

Powszechnie wiadomym jest, że lepiej jest zapobiegać niż leczyć wszelkie choroby. Można ochronić dziecko przed narkotykami właśnie poprzez wczesną profilaktykę, która zmniejsza prawdopodobieństwo wejścia w kontakt z psychoaktywnymi.

Profilaktyka obejmuje:
- rozpowszechnianie rzetelnych informacji o zjawiskach patologicznych;
- promocję zdrowego stylu życia;
- rozwijanie dojrzałej osobowości;
- uczenie umiejętności związanych z funkcjonowaniem psychologicznym;
- udzielanie pomocy w trudnych sytuacjach rodzinnych, społecznych;
- uczenie rozwiązywania problemów;
- kształtowanie umiejętności interpersonalnych.

Stosowana profilaktyka winna być adresowana nie tylko do dzieci i młodzieży, ale też do rodziny, środowiska szkolnego i lokalnego.

Ogólne zasady prowadzenia zajęć z profilaktyki uzależnień:
1. Nie straszyć, czym grozi picie, narkotyzowanie się, a raczej informować o mechanizmach uzależnienia.
2. Nie stosować tradycyjnego wykładu, a raczej metody aktywne typu: dyskusja grupowa, burza mózgów, odgrywanie scenek, praca w parach (trójkach), itp.
3. Zajęcia prowadzić dynamicznie wg. przygotowanego wcześniej scenariusza, ale oczywiście pamiętając o elastyczności.
4. Zachęcać uczniów do samodzielnego myślenia, odwoływać się do ich doświadczeń życiowych.
5. Dać wychowankom możliwość odreagowania napięć - pozwolić na śmiech, płacz, wyrażenie złości.
6. Młodsze dzieci często nagradzać, chwalić, doceniać ich wysiłek, pomysły.

PRZYKŁADOWE ĆWICZENIA GRY I ZABAWY Z ZAKRESU PROFILAKTYKI:

6 - 12 lat:

JADALNE, NIEJADALNE, SZKODLIWE:
Prowadzący stawia w widocznym miejscu garnek, pudełko ze znakiem trupiej czaszki i kosz na śmieci. Pokazuje dzieciom produkty (jabłko, chleb, leki, papierosy, alkohol...). Zadaniem dzieci jest pogrupowanie tych rzeczy na: jadalne-wrzucamy do garnka; jadalne, ale szkodliwe-do pudełka; niejadalne-do kosza.

CO TO JEST NAŁÓG:
Prowadzący, aby przybliżyć dzieciom istotę nałogu odwołuje się do ich doświadczeń z jedzeniem słodyczy. Prosi, aby dzieci wyobraziły sobie, że w kuchni na stole leżą czekoladki, ale dzieci nie mogą ich zjeść.

Prowadzący pyta, czy dzieciom łatwo byłoby się powstrzymać? Jak by się zachowały w stosunku do tego zakazu?
W ten sposób ukazana jest analogia do człowieka pijącego, który też nie może się oprzeć wypiciu alkoholu.

KIEDY PŁACZĘ, KIEDY SIĘ ŚMIEJĘ:
(Ćwiczenie uczące rozpoznawania i nazywania uczuć).
Prowadzący zadaje pytania dotyczące różnych stanów emocjonalnych, rozpoczynające się słowami: "Niech wstaną wszyscy, którzy..." np.
... lubią chodzić do lasu
... złoszczą się, gdy ktoś ich bije
... cieszą się, gdy kolega zaprosi ich do siebie
... płaczą, gdy zostają sami w domu;

Potem każde dziecko otrzymuje okrągły szablon i rysuje schematycznie twarz wyrażającą radość. Po zakończeniu rysowania dzieci mówią, kiedy ostatnio były szczęśliwe. Później dzieci rysują twarz smutną i też dzielą się swymi przeżyciami.

WRZUĆ WSTYD DO KAPELUSZA:
Dzieci piszą na kartkach (anonimowo), czego i kogo się wstydzą. Następnie wrzucają kartki do kapelusza. Każdy wyciąga kartkę i czyta głośno to, co jest napisane. Następnie wspólnie zastanawiamy się, co można z tym wstydem zrobić i jak sobie z nim poradzić.

12 - 15 lat:

CO TO JEST NAŁÓG:
Każdy otrzymuje kartkę i długopis. Podajemy młodzieży instrukcję, aby na jednej stronie wypisali rzeczy lub/i osoby, bez których nie mogą się obyć, które są im niezbędne (poza czynnościami fizjologicznymi, podstawowym pożywieniem), a na drugiej stronie te, które też lubią, ale mogliby bez nich wytrzymać. Osoby chętne mogą przeczytać to, co napisały.

Następnie młodzież zastanawia się i wypisuje, co by się stało gdyby zostali pozbawieni tych ulubionych rzeczy, co by myśleli, czuli, jak by się zachowywali. Potem każdy czyta swe reakcje na sytuację braku.

Prowadzący na dużym arkuszu wypisuje typowe zachowania, np. złość, agresja słowna, fizyczna, płacz, itp. Wyjaśnia, że są to typowe zachowania osoby uzależnionej, będącej na "głodzie", w sytuacji braku środka odurzającego.

W ten sposób przedstawiony został mechanizm uzależnienia.

TUNEL ALKOHOLIKA:
Grupę dzielimy na 6-osobowe zespoły. Każdy zespół otrzymuje kartoniki z napisami typu: czuje się chory, trzęsą mu się ręce, jest spięty, po wypiciu jest pewny siebie, traci pracę, ma mało przyjaciół, opuszcza go żona, dobrze zarabia, dzieci go się wstydzą, pije sam, dobrze się bawi, ludzie odsuwają się od niego, zabierają mu prawo jazdy, śpi na dworcu (każde hasło napisane na osobnym kartoniku).

Potem prowadzący podaje polecenie: "Człowiek, który zaczyna pić, rozpoczyna długą drogę w kierunku tunelu. Uporządkujcie podane kartoniki tak, by ukazać tę wędrówkę. Jeśli macie własne propozycje stacji na tej drodze, to można je dopisać.

ZABAWA W TRZEŹWOŚĆ:
Tworzymy 5-osobowe zespoły. Jedna osoba w zespole gra postać uzależnionego, a reszta to członkowie rodziny - współuzależnieni. Potrzebne będą sznurki, skakanki, paski. Uczestnicy wiążą się tym między sobą. Wszyscy robią dokładnie to samo, co uzależniony, np. gdy on kuca to pozostali również.

Ćwiczenie to ukazuje, że uzależnienie to element całości, pociąga za sobą cały system, ale jednocześnie ukazuje, że można wyjść z nałogu, gdy siły będą połączone.

DWIE LINIE:
Jedna osoba wychodzi z sali. Pozostali będą próbować przekonać te osobę do czegoś, co nie jest prawdą. Na tablicy rysuje się dwie linie. Jedna jest trochę dłuższa. Sześciu chętnych ma przekonać osobę, która wyszła, że te linie są równe. Pozostali siedzą cichutko. Osoba powracająca do sali mówi, co myśli na temat tych linii, wskazuje dłuższą i krótsza. Gdy wyrazi swe zdanie, to grupa wkracza do akcji i przekonuje o równej długości tych linii. Przekonywanie nie może trwać dłużej niż 5 minut.

Potem następuje omówienie, dzielenie się odczuciami. Czy łatwo było namawiać? Czy trudno było oprzeć się presji grupy?

Opracowanie: mgr Magdalena Boruń

Zgłoś błąd    Wyświetleń: 8873


Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach Profesor.pl są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.


BAROMETR


1 2 3 4 5 6  
Średnia ocena: 3



Ilość głosów: 2

Serwis internetowy, z którego korzystasz, używa plików cookies. Są to pliki instalowane w urządzeniach końcowych osób korzystających z serwisu, w celu administrowania serwisem, poprawy jakości świadczonych usług w tym dostosowania treści serwisu do preferencji użytkownika, utrzymania sesji użytkownika oraz dla celów statystycznych i targetowania behawioralnego reklamy (dostosowania treści reklamy do Twoich indywidualnych potrzeb). Informujemy, że istnieje możliwość określenia przez użytkownika serwisu warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do informacji zawartych w plikach cookies za pomocą ustawień przeglądarki lub konfiguracji usługi. Szczegółowe informacje na ten temat dostępne są u producenta przeglądarki, u dostawcy usługi dostępu do Internetu oraz w Polityce prywatności plików cookies.
Dowiedz się więcej.